บทที่ 1661 เธอนี่แหละที่ชื่อเอลิซาใช่ไหม?

บทที่ 1661 เธอนี่แหละที่ชื่อเอลิซาใช่ไหม?

จ้าวอู่เจียงชายตามองริมฝีปากสีแดงของหญิงสาวที่กำลังเลียริมฝีปาก เขาไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติและไม่รู้สึกถึงอันตรายใด ๆ

เขาค่อย ๆ เข้าใกล้ ไม่ได้ต้องการจะจุมพิตหรือถามคำถามไร้สาระว่าเธอมาจากที่ไหน แต่ต้องการจะทำให้เธอสลบแล้วมัดตัวไว้

หญิงสาวคนนี้น่าจะเป็นพวกเดียวกับผู้เฒ่าเต๋าเฉียนอู่ฟาง เธอมาเพื่อจับตัวเขา ดังนั้นการที่เขาจะจับตัวเธอก็ถือว่าสมเหตุสมผล

ลงมือจัดการก่อน แล้วค่อยถามคำถามระหว่างที่นั้นก็ไม่เสียหาย

“คุณเคยทำผิดพลาดมามากมาย อย่าทำผิดอีกเลย” เอลิซาค่อย ๆ เปลี่ยนแววตาให้อ่อนโยน เสียงหญิงสาวเย็นชา ทว่ากลับฟังแล้วเย้ายวนแต่บริสุทธิ์ ทั้งร่างราวกับแผ่รัศมีอันสูงส่ง เมตตาและอ่อนโยน ทำให้คนอยากเข้าใกล้และคุกเข่าลง

“พลังพิเศษของคุณคืออะไร?” จ้าวอู่เจียงยืนห่างจากเอลิซาเพียงหนึ่งฟุต เขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อคำพูดอ่อนโยนของเธอแม้แต่น้อย

เอลิซาแผ่กลิ่นอายสงบสุข ราวกับพระแม่ที่กำลังชักจูงผู้คน

“ลองนึกถึงสิ่งที่คุณเคยทำมาสิ คุณไม่มีความเสียใจเลยหรือ?”

เอลิซายังคงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลังพิเศษของเธอ ในมุมมองของผู้วิวัฒนาการคือ ภายในขอบเขตเฉพาะประมาณหนึ่งรัศมีรอบตัวเธอ เธอสามารถควบคุมความต้องการด้านสุรา กามารมณ์ ทรัพย์สิน และอารมณ์ของคนได้ โดยผ่านการเล่นกับความต้องการเหล่านี้ ทำให้อารมณ์ของคนขึ้นลง วนเวียนไปมา จนสุดท้ายเส้นอารมณ์ถูกดึงจนเปราะบางและพังทลาย

นอกจากนี้เธอยังชำนาญพิธีขับไล่ปีศาจของศาสนจักร เมื่อรวมทั้งสองอย่างเข้าด้วยกัน เธอก็ยิ่งดุจปลาที่ลงสู่สายน้ำ*[1] สามารถทำให้คนตกอยู่ในสภาวะคลุ้มคลั่งได้อย่างง่ายดาย ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ จนนำไปสู่ความพินาศหรือถูกเธอผลักลงสู่เหวลึก

ดังนั้นพิธีขับไล่ปีศาจพิเศษของเธอคือการปลุกปีศาจในใจคน ให้ปีศาจในครอบงำพวกเขา จากนั้นเธอก็จะออกมาขับไล่ปีศาจ และถือโอกาสกำจัดคนที่อยู่ร่วมกับปีศาจไปพร้อมกัน โดยไม่ต้องใช้แรงแม้แต่น้อย

แต่สำหรับคนทั่วไปแล้ว การเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของตัวเองนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะสังเกตเห็นได้ทันที แต่สำหรับผู้บำเพ็ญโบราณผู้ทรงพลังหรือผู้วิวัฒนาการแล้วนั้น พวกเขามักจะมีสมาธิอยู่กับตัวเองสูง จึงง่ายที่จะสังเกตเห็นความผิดปกติ

ในตอนนี้ เธอจำเป็นต้องเตรียมพิธีขับไล่ปีศาจไว้ล่วงหน้า ใช้คำพูดเพื่อชิงความได้เปรียบ ค่อย ๆ นำพาคนเข้าสู่หุบเหวแห่งอารมณ์อย่างแนบเนียน จนกระทั่งถึงจุดจบในที่สุด

วิธีการเช่นนี้ ในหมู่ผู้บำเพ็ญโบราณก็มีวิธีที่คล้ายคลึงกัน เหมือนที่เฉียนอู่ฟางเคยพูดตอนทะเลาะกับเธอว่า วิธีการที่เธอปลุกปีศาจในใจคนนั้น แท้จริงแล้วคล้ายกับวิธีสร้างความปั่นป่วนทางจิตของผู้บำเพ็ญโบราณ วิธีการทั้งสองอย่างล้วนทำให้คนตกอยู่ในความบ้าคลั่งโดยไม่รู้ตัว

ที่เธอมั่นใจว่าตนจะต้องชนะหากเป็นฝ่ายลงมือก่อนนั้น ก็เพราะไม่ว่าจะเป็นผู้วิวัฒนาการหรือผู้บำเพ็ญโบราณ ในใจของทุกคนต่างก็มีปีศาจอยู่ด้วยกันทั้งนั้น

ตราบใดที่มีปีศาจอยู่ เธอก็จะยืนอยู่ในที่ที่พ่ายแพ้ไม่ได้ เพราะคนที่ต่อสู้กับผู้อื่นไม่ใช่เธอ เอลิซา แต่เป็นปีศาจในใจของคนผู้นั้นต่างหาก

หากปีศาจชนะ คนผู้นั้นก็จะพ่ายแพ้โดยไม่ต้องต่อสู้ แม้ว่าเขาจะโชคดีต้านทานปีศาจในใจได้ ก็ต้องเหนื่อยล้าอย่างแน่นอน เมื่อนั้นเธอค่อยลงมือ ก็จะสามารถจัดการเขาได้อย่างง่ายดาย

จ้าวอู่เจียงพยักหน้าอย่างจริงจัง พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกว่า

“ผมรู้สึกเสียดายจริง ๆ”