บทที่ 1665 บาปเจ็ดประการแผดเผาร่างกาย

บทที่ 1665 บาปเจ็ดประการแผดเผาร่างกาย

ในพื้นที่มืดมิดอันกว้างใหญ่ไพศาล หมอกดำเหนียวหนืดดั่งเส้นไหมลอยล่องอยู่ไม่หยุด จ้าวอู่เจียงจับตัวนักบวชหญิงศักดิ์สิทธิ์แห่งศาสนจักรแห่งแสงสว่างเดินหาทางออกไม่หยุด

ในความเข้าใจของจ้าวอู่เจียงไม่ว่าจะเป็นวงเวทหรือค่ายกลใด ๆ ย่อมต้องมีจุดศูนย์กลางอยู่ หากหาจุดศูนย์กลางเจอ ก็จะรู้วิธีทำลายวงเวทนั้นได้

ทว่าจ้าวอู่เจียงลากตัวเอลิซาเดินไปมาไร้จุดหมายเป็นเวลานานก็ยังไม่พบจุดที่ดูเหมือนจะเป็นจุดศูนย์กลางของวงเวทได้ ในพื้นที่นี้มีแต่หมอกดำชื้นแฉะเท่านั้น

“ปล่อยฉันสิจ้าวอู่เจียง ฉันจะปลดวงเวทให้เดี๋ยวนี้” เอลิซาหายใจถี่ขึ้น ตอนแรกเธอคิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือแล้ว แตการถูกจ้าวอู่เจียงจับตัวได้นั้น ความตกใจและความหวาดกลัวทั้งสองอย่างนี้ทำให้อารมณ์ของเธอขึ้น ๆ ลง ๆ จนความมั่นใจปรากฏช่องโหว่ไม่น้อย และเมื่อเวลาผ่านไป ผลกระทบของวงเวทของตัวเองก็ค่อย ๆ กัดกร่อนจิตใจของเธอจนหดหู่

ชั่วขณะนี้ในความคิดของเธอสับสนวุ่นวาย ภาพความชั่วร้ายต่าง ๆ ผุดขึ้นในสมองไม่หยุด

ความหยิ่งทะนง ความริษยา ความโกรธ ความเกียจคร้าน ความโลภ ความตะกละ ราคะ…

เธอตระหนักได้เป็นอย่างดีว่าไม่สามารถปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เธอต้องรีบออกไปจากที่นี่ให้ได้ อย่างน้อยก็ให้สติสัมปชัญญะกลับมาชัดเจนก่อนค่อยว่ากัน

ดังนั้นน้ำเสียงของเธอจึงเปี่ยมไปด้วยความประนีประนอม ขอแค่จ้าวอู่เจียงปล่อยตัวเธอ เธอจะปลดกลไลของวงเวทให้ทันที

แต่เธอไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ในการสนทนากับจ้าวอู่เจียงเธอได้ทำผิดพลาดไปหนึ่งอย่าง นั่นคือการปฏิเสธ

ความผิดพลาดนี้ สำหรับสิ่งมีชีวิตเพศชายทั้งหลายแล้ว มันคือความผิดพลาดที่ใหญ่ที่สุด

เธอบอกว่าจ้าวอู่เจียงไม่มีทางทำลายวงเวทขับไล่ปีศาจลับสุดยอดของศาสนจักรแห่งแสงสว่างด้วยกำลังของตัวเองได้ พอคำพูดนี้หลุดออกจากปาก จ้าวอู่เจียงก็จะไม่มีทางให้เธอปลดกลไกลวงเวทเองอีกแล้ว ความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะจะผลักดันให้จ้าวอู่เจียงหาจุดอ่อนเพื่อทำลายวงเวทนี้ไม่หยุด

ฉะนั้นก่อนที่จ้าวอู่เจียงจะทำลายวงเวทได้สำเร็จ เขาคงไม่มีทางปล่อยตัวเธอแน่

“ไม่ต้อง” จ้าวอู่เจียงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ฉันทำเองได้!”

“ปล่อยฉันสิ ฉันจะปลดกลไกลวงเวทให้แน่นอน ฉันขอสาบานต่อพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่” เอลิซาพูดด้วยน้ำเสียงเร่งร้อนขึ้นเรื่อย ๆ จนเกือบจะระเบิดอารมณ์โกรธออกมา แต่เธอก็กลั้นเอาไว้ได้ พยายามทำใจให้สงบแล้วโน้มน้าวจ้าวอู่เจียง

รอบตัวจ้าวอู่เจียงมียันต์จาง ๆ ปรากฏขึ้นมาในอากาศ เขาตอบคำขอร้องของเอลิซาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ไม่จำเป็น”

“จ้าวอู่เจียง จริง ๆ นะ ฉันสัญญา…” เอลิซาถูกบาปทั้งเจ็ดกลืนกินความสงบในใจไปเรื่อย ๆ เธอพยายามกดข่มความบ้าคลั่งในใจ แล้วขอร้องอีกครั้ง

“ปล่อยฉันสิ ฉันจะปลดวงเวทให้เดี๋ยวนี้เลย แล้วฉัน เอลิซา จะไปจากที่นี่ทันที จะไม่มารบกวนนายอีก”

“งั้นคุณต้องตอบคำถามผมข้อหนึ่งก่อน…” จ้าวอู่เจียงดูเหมือนจะมีท่าทีตกลง

เอลิซาสูดหายใจลึก “ถามมาสิ”