บทที่ 1672 ความว่างเปล่าแห่งรูปลักษณ์และสติที่ล่องลอย

บทที่ 1672 ความว่างเปล่าแห่งรูปลักษณ์และสติที่ล่องลอย

อารมณ์ของจ้าวอู่เจียงเปิดช่องโหว่ออกมาแล้ว และตอนนี้ช่องโหว่นั้นก็ยิ่งเปิดกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

หลักการต่าง ๆ ของชีวิตผุดขึ้นมาในความคิดของเขา

ทั้งเรื่องรูปลักษณ์คือความว่างเปล่า ความว่างเปล่าคือรูปลักษณ์

ทั้งเรื่องการละทิ้งกิเลสตัณหาจะทำให้หลุดพ้นจากความเสื่อมถอย และสร้างชีวิตที่ยอดเยี่ยม

ทั้งเรื่องหญิงงามจะเป็นเพียงอุปสรรคต่อความเร็วในการชักกระบี่ของเขา

ทั้งเรื่องหญิงงามดีอย่าทำให้ผิดหวัง หญิงงามเลวอย่าเสียเวลา

ทั้งเรื่องฟ้าดำเนินไป คนดีต้องพัฒนาตนเองอย่างไม่หยุดยั้ง

ทั้งเรื่องชายชาตรีที่เกิดมาในโลกนี้จะยอมอยู่ใต้คนอื่นนาน ๆ ได้อย่างไร

จ้าวอู่เจียง นายรู้ไหมว่าเส้นพาสต้าควรผสมกับปูนซีเมนต์เบอร์ 42

แล้วนายรู้ไหมว่าความยาวของตะปูเกลียวจะส่งผลโดยตรงต่อแรงบิดของรถขุด

จ้าวอู่เจียงนึกถึงเรื่องพวกนี้ขณะที่ลิ้นนุ่มชื้นกำลังเล่นกับติ่งหูของเขา

‘นี่มันอะไรกันบ้าเนี่ย? ตรรกะอยู่ไหน? ศีลธรรมอยู่ไหน?’

ความคิดของจ้าวอู่เจียงกำลังสับสนวุ่นวาย จนเขาต้องหยุดการสวดคาถาชำระจิตใจกลางคัน

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลูบผ่านแก้มที่กำลังเหม่อลอยของเขา เขาป้องกันตัวโดยสัญชาตญาณ พบว่าเป็นเสื้อคลุมยาวสีดำทอง

เขาสะบัดเสื้อคลุมสีดำทองออก ดวงตาของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง หัวใจก็สั่นสะท้าน ทำให้ร่างกายพลอยสั่นไปด้วย