บทที่ 243 ความหมายที่ซ่อนเร้นในคำพูด

บทที่ 243 ความหมายที่ซ่อนเร้นในคำพูด

เยียนอันเสิ่นและพรรคพวกกลับมาได้สติ จึงพยักหน้าเห็นด้วยกับคำถามของหลินหรู่ไห่ พวกเขาต้องรู้ก่อนว่าสิ่งที่จ้าวอู่เจียงต้องการคืออะไร

จ้าวอู่เจียงยิ้มเล็กน้อย

“ฮ่องเต้ทรงรับสั่งให้ข้ามาสอบถามทุกท่าน บัดนี้ตำแหน่งเสนาบดีกรมคลังและกรมกลาโหมว่างมานานแล้ว สมควรมีเสนาบดีคนใหม่ได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการสักที ไม่ทราบว่าพวกท่านพอจะมีผู้ใดแนะนำบ้างหรือไม่?”

ความจริงฮ่องเต้หญิงไม่ได้ต้องการความคิดเห็นของเสนาบดีเหล่านี้เลย แต่นางเพียงสอบถามความคิดเห็นของจ้าวอู่เจียงเท่านั้น เขาจึงมาที่นี่ด้วยจุดประสงค์อื่น

กลุ่มเสนาบดีนิ่งเงียบ พวกเขาเคยเขียนเรื่องนี้เป็นจดหมายถวายองค์ฮ่องเต้มาแล้ว แต่ก็ไม่เคยได้รับการตอบกลับ ทว่าบัดนี้ฮ่องเต้ส่งจ้าวอู่เจียงมาสอบถามด้วยตัวเอง จึงทำให้พวกเขาตั้งตัวไม่ทันอยู่บ้าง…

“ข้ารู้ว่าพวกท่านมีความสนิทสนมกับเสนาบดีจางและเสนาบดีเฉิน” จ้าวอู่เจียงถูนิ้วมือและยิ้มเล็กน้อย

“แต่พวกเขาก็เสียชีวิตไปแล้ว เสียชีวิตด้วยความผิดของตนเอง”

หืม? นี่พวกเขาไปมีความสนิทสนมกับสองคนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่? ซ้ำยังเป็นขุนนางฉ้อฉล มีความผิดขั้นประหารชีวิตอีกด้วย หลินหรู่ไห่จ้องมองจ้าวอู่เจียงด้วยสายตาขบคิด จิตใจปั่นป่วนและรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

เสนาบดีกรมโยธาและกรมยุติธรรมก็มีสีหน้าอึดอัดใจเล็กน้อย เนื่องจากพวกเขาและเสนาบดีกรมคลังเป็นฝ่ายสนับสนุนเซียวเหยาอ๋อง การที่จ้าวอู่เจียงกล่าวออกมาเช่นนี้จึงเป็นการเหยียดหยามพวกเขาอย่างซึ่งหน้า

“ฮ่องเต้ทรงเชื่อว่าพวกท่านเป็นขุนนางที่รับใช้บ้านเมืองด้วยความสุจริตใจมาโดยตลอด”

จ้าวอู่เจียงส่งยิ้มให้แก่กลุ่มเสนาบดี ยกเว้นแต่เพียงหลินหรู่ไห่เท่านั้นที่ไม่ได้หลบสายตาของเขาด้วยความรู้สึกผิดเหมือนอีกสามคนที่เหลือ

จ้าวอู่เจียงนำม้วนกระดาษออกมาวางบนโต๊ะ

“นี่คือรายชื่อผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมในการเข้ารับตำแหน่งเสนาบดีคนใหม่ของทั้งสองกรม รบกวนพวกท่านช่วยเลือกคนที่เชื่อใจได้ให้ข้าหน่อยเถอะ ความช่วยเหลือในครั้งนี้ นอกจากจะทำให้ตำแหน่งของพวกท่านมั่นคงมากขึ้นแล้ว ยังเป็นการแบ่งเบาภาระของฮ่องเต้อีกด้วย”

“และพวกท่านก็ไม่ต้องกลัวว่าจะถูกผู้ใดคุกคามอีกต่อไป…”

เสนาบดีกรมพิธีการ กรมตุลาการและเสนาบดีกรมโยธาต่างมองจ้าวอู่เจียงด้วยความเคร่งเครียด พวกเขาย่อมเข้าใจความหมายที่ซ่อนเร้นอยู่ในคำพูดของจ้าวอู่เจียง

“ข้ากล่าวได้ถูกต้องหรือไม่?” ดวงตาของจ้าวอู่เจียงวาวระยับ คล้ายกับกำลังหยอกเย้า แต่ก็กำลังพิจารณาอยู่ด้วยเช่นกัน

ความหมายในคำพูดนั้นเรียบง่ายมาก พวกท่านทำงานให้แก่เซวียนหยวนอวี้เหิงด้วยความไม่สมัครใจ และถูกข่มขู่คุกคามหมายเอาชีวิต แต่ฮ่องเต้จะไม่ทำกับพวกท่านเช่นนั้น! แล้วยังต้องลังเลใจอีกหรือ?

อดีตเสนาบดีจางและเสนาบดีเฉินเป็นตัวอย่างที่ดีของการนำพาตนเองไปสู่ความตาย และพวกเขาก็คงไม่อยากจะเดินตามรอยเท้าของทั้งสองคนกระมัง?

เยียนอันเสิ่นพูดออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“นี่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่ใต้เท้าจ้าวต้องการเป็นข้อแลกเปลี่ยนหรือไม่?”

จ้าวอู่เจียงคลี่ม้วนกระดาษออก บนม้วนกระดาษมีชื่อของขุนนางอยู่เจ็ดคน ล้วนแต่เป็นขุนนางที่มีความเหมาะสมในการรับตำแหน่งเสนาบดีคนใหม่และถูกคัดเลือกมาเป็นอย่างดีโดยฮ่องเต้ หลิวเจ๋อและตู๋กูอี้เหอ

จ้าวอู่เจียงยิ้มตอบกลับไป

“เรียนทุกท่าน สิ่งที่ข้าต้องการก็คือให้พวกท่านเอ่ยปากบอกสหายที่ได้รับการแต่งตั้งว่า ชื่อของพวกเขาได้รับการเสนอโดยข้าเท่านั้น บอกให้พวกเขาช่วยมอบเงินให้กับข้าคนละห้าพันตำลึง แล้วข้าก็จะมอบยาแก้พิษให้พวกท่าน”

เฮอะ ช่างน่าขำสิ้นดี นี่คือข้อเสนออันใดกัน? จ้าวอู่เจียงยังจะต้องการเงินอีกหรือ? หลินหรู่ไห่ เสนาบดีกรมมหาดไทยหัวเราะเยาะอยู่ในใจ แต่ในทันใดนั้น เขาก็สะดุดใจในความหมายที่ซ่อนเร้นอยู่ในคำพูดของอีกฝ่าย