บทที่ 335 ชีวิตและความตาย ชื่อเสียงและเงินทอง (5)

บนถนนมีเถาวัลย์เลื้อยพันขึ้นมา

ใบหน้าที่อยู่ภายใต้หน้ากากของจ้าวอู่เจียงปรากฏความเคร่งขรึม เขาจ้องมองไปยังบุรุษชุดดำที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนตอไม้ข้างทาง

บุรุษชุดดำเคลื่อนไหวมือเป็นลักษณะแปลกประหลาดราวกับกำลังทำสมาธิ เมื่อเห็นจ้าวอู่เจียงเข้ามาใกล้ เสียงที่แหบแห้งของบุรุษชุดดำก็ดังขึ้น

“ข้ารอเจ้ามานานแล้ว จ้าวอู่เจียง”

ดวงตาของจ้าวอู่เจียงเป็นประกายสีทองเรืองรอง เขาโคจรพลังลมปราณในร่างกาย การที่แผ่นยันต์เตือนภัยของหยางเมียวเจิ้นเผาไหม้ไปก่อนหน้านี้ คือสัญญาณบอกว่ากำลังจะมีอันตรายเกิดขึ้น

แต่นอกจากบุรุษชุดดำผู้นี้แล้ว ตรงหน้าจ้าวอู่เจียงก็ไม่มีผู้ใดอีก

แม้ว่าบุรุษชุดดำจะยังไม่ได้โคจรลมปราณหรือแสดงท่าทีคุกคามใด ๆ แต่สัญชาตญาณของจ้าวอู่เจียงก็เตือนว่าบุรุษชุดดำนี่แหละคืออันตรายที่ใหญ่หลวงที่สุดของเขาในเวลานี้

“ข้าเองก็อยากรู้ว่าครั้งนี้ท่านต้องการสิ่งใด?” เวลานี้ชายหนุ่มแอบใช้วิชาเพ่งปราณ และพบว่าม่านพลังปราณของบุรุษชุดดำมีสีเทาคล้ายกับเป็นชั้นหมอกบาง ๆ และมันกำลังปกคลุมร่างกายอยู่

ในความทรงจำของจ้าวอู่เจียง บุรุษชุดดำผู้นี้มีแต่ปริศนา เขาไม่แน่ใจเลยว่าอีกฝ่ายเป็นมิตรหรือว่าศัตรูกันแน่ บุรุษชุดดำเคยปรากฏตัวขึ้นครั้งจ้าวอู่เจียงเดินทางไปยังเมืองหลันโจว และบุรุษชุดดำก็เป็นคนบอกให้เขาปลุกวิญญาณของอาวุธวิศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ในร่างกายขึ้นมา แต่ก็ไม่ได้อธิบายขยายความอันใดอีก

หากไม่ใช่เพราะแผ่นยันต์เตือนภัยของหยางเมียวเจิ้นเผาไหม้ไปก่อนหน้านี้ จ้าวอู่เจียงก็คงไม่คิดระแวดระวังตัวถึงเพียงนี้แน่

“โปรดช่วยข้าด้วย” บุรุษชุดดำลุกขึ้นยืน

หรือหากจะกล่าวให้ถูกต้องก็คือ เขาลุกออกมาจากร่างที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนตอไม้ ราวกับเป็นดวงวิญญาณที่หลุดออกมาจากร่างอย่างไรอย่างนั้น

ภาพอันแปลกประหลาดพิสดารเช่นนี้ทำให้จ้าวอู่เจียงต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย ในใจสัมผัสได้ถึงวิกฤตอันตราย และเขาจะไม่อยู่รอความตายเด็ดขาด จ้าวอู่เจียงตัดสินใจว่าต้องหลบหนี

แต่เมื่อกำลังจะใช้ลมปราณในร่างกาย จ้าวอู่เจียงก็ต้องตื่นตระหนกทันทีเมื่อพบว่าเขาไม่สามารถใช้งานพลังเหล่านั้นได้ ร่างกายของเขาแข็งค้างอยู่กับที่ ทั้งยังไม่สามารถขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย

บัดนี้ร่างของบุรุษชุดดำที่หลุดออกมาจากร่างกายบนตอไม้ยกมือ แล้วกระบี่ที่หลอมรวมขึ้นมาจากหมอกดำก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา เขากำลังรวบรวมปราณธรรมชาติที่ล่องลอยอยู่ภายในป่าแห่งนี้

“ข้ามีนามว่าเป่ยจิ้งเฉิง เป็นสหายเก่ากับจ้าวชางหยวนบิดาของเจ้า”

ความคิดเห็น