บทที่ 357 สามหนุ่มสามมุม

บทที่ 357 สามหนุ่มสามมุม

“ช้าๆ หน่อยเถิด” ผู้ดูแลโรงหมอหลวงยกมือจับเอวพลางหอบหายใจ ขณะเร่งฝีเท้าเดินไปบนถนนภายในวังหลวง

ข้างกายเขาคือเสนาบดีกรมโยธาธิการและเสนาบดีกรมกลาโหม

เสนาบดีกรมกลาโหมเพิ่งมาตามตัวพวกเขามห้ตามมาโดยไม่อธิบายอะไรสักคำ

ผู้ดูแลโรงหมอหลวงและเสนาบดีกรมโยธาธิการต้องการจะสอบถามเสนาบดีกรมกลาโหมว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมบอก พูดเพียงแต่ว่าให้พวกเขารีบไป

ผู้ดูแลโรงหมอหลวงมีอายุมากแล้ว อีกทั้งหลายวันที่ผ่านมาก็ต้องจัดการกับปัญหาจุกจิกวุ่นวายไม่น้อย เมื่อเทียบกับเสนาบดีกรมกลาโหม ร่างกายของเขาจึงผ่ายผอมเป็นอย่างยิ่ง และต้องยืนพิงกำแพงทางเดินพักเหนื่อย ก่อนที่ตัวจะไถลรูดลงไปนั่งอยู่บนพื้นพร้อมกับบ่นว่า

“ไม่ไหวแล้ว ข้าเดินไม่ไหวแล้ว ขอพักเหนื่อยก่อนสักเล็กน้อย”

เสนาบดีกรมกลาโหมจำใบหน้าร้อนรนของจ้าวอู่เจียงที่อยู่ในห้องอ่านตำราของฮ่องเต้ได้ดี ในใจจึงเกิดความกังวลขึ้นมาทันที ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็ต้องไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ให้เร็วที่สุด

“พักกันสักครู่เถอะ” เสนาบดีกรมโยธาธิการไม่ได้นั่งลง แต่ก็เดินไปยืนพักอยู่ข้าง ๆ ผู้ดูแลโรงหมอหลวงพลางถามว่า

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ท่านบอกพวกเรามาก่อน พวกเราจะได้เตรียมตัวเตรียมใจ”

เมื่อเห็นขุนนางใหญ่ทั้งสองท่านเป็นเช่นนี้ เสนาบดีกรมกลาโหมก็ได้แต่ถอนหายใจ ความจริงแล้วเขาเองก็เหนื่อยไม่น้อยเช่นกัน เนื่องจากต้องวิ่งกลับไปกลับมาถึงสามสี่เที่ยวแล้ว หากไม่ใช่เพราะมีร่างกายแข็งแรงสมกับตำแหน่งเสนาบดีกรมกลาโหม เขาเองก็คงต้องลงไปนั่งพักนานแล้วเช่นกัน

เสนาบดีกรมกลาโหมตอบช้า ๆ ว่า

“วันนี้มีรายงานสถานการณ์สู้รบจากแดนใต้ส่งมาถึง ปรากฏว่ากองทัพของพวกเราพ่ายแพ้”

“หา?” ผู้ดูแลโรงหมอหลวงและเสนาบดีกรมโยธาธิการเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง กองทัพแคว้นต้าเซี่ยเป็นฝ่ายพ่ายแพ้? แล้วฮ่องเต้จะเรียกพวกเขาเข้าไปพบด้วยเหตุอันใด? จะเรียกเข้าไปลงโทษอย่างนั้นหรือ? …ไม่น่าใช่

“ในการสู้รบ กองทัพของแคว้นหนานเจียงแข็งแกร่งมากกว่าที่คิด การโจมตีด้วยธนูไฟของเราไม่ได้ผลแม้แต่น้อย ด้วยเหตุนี้ได้พ่ายแพ้!” เสนาบดีกรมกลาโหมพูดต่อ

“ตอนที่ฝ่าบาทอ่านจดหมาย ใต้เท้าจ้าวเองก็อยู่ที่นั่นด้วย หลังจากเขาเห็นเนื้อความในจดหมายก็สอบถามข้าเกี่ยวกับวิธีการโจมตีด้วยไฟ สุดท้ายข้าจึงได้เอ่ยถึงการทดลองของพี่เยียนที่ล้มเหลวก่อนหน้านี้”

“หลังจากนั้นใต้เท้าจ้าวก็เหมือนนึกอะไรได้บางอย่างได้ เขาสั่งให้ข้ามาเรียกตัวพวกท่านไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ทันที ฮ่องเต้เองก็ออกคำสั่งเช่นกัน แล้วข้ายังจะทำอันใดได้อีก?”

“พวกท่านก็รู้ว่าฮ่องเต้โปรดปรานใต้เท้าจ้าวมากเพียงใด เมื่อใต้เท้าจ้าวอยากจะพบพวกท่าน แม้ว่าข้าจะมีตำแหน่งเป็นถึงเสนาบดีกรมกลาโหม แต่ท่านคิดว่าข้าจะกล้าขัดคำสั่งหรือ?”