บทที่ 368 สงคราม

บทที่ 368 สงคราม

“แม้แต่น้ำก็ดับไฟชนิดนี้ไม่ได้อย่างนั้นหรือ?” ดวงตาของเซียวหยวนซานสว่างไสวขึ้นมาเล็กน้อย

แม่น้ำ ทะเลสาบ มหาสมุทร ไม่ว่าจะเป็นน้ำจากที่ใดก็ถือเป็นสิ่งที่ใช้ดับไฟได้ทั้งสิ้น แต่ถ้าน้ำมันศิลามีคุณสมบัติอย่างเสนาบดีกรมโยธาธิการกล่าวจริง ๆ การโจมตีด้วยไฟของกองทัพต้าเซี่ยก็ไม่จำเป็นต้องเกรงกลัวสิ่งใดอีกแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขามีระเบิดเพลิงอัสนี แม้จะมีไม่มาก ด้วยคนธรรมดาก็ยังรู้ดีว่ามันย่อมมีราคาแพงมหาศาล…

เสนาบดีกรมโยธาธิการเห็นท่าทางเซียวหยวนซาน พลันเขาก็ยืดหลังตรง

“ท่านแม่ทัพคิดว่าใต้เท้าจ้าวจะพูดโกหกอย่างงั้นหรือ?”

เสนาบดีกรมกลาโหมยืนอยู่ด้านข้าง ในมือถือสมุดจดขนาดเล็ก เขากำลังบันทึกเหตุการณ์ระเบิดเมื่อสักครู่อย่างรวดเร็ว

ข้อมูลเหล่านี้จะถูกนำกลับไปศึกษาต่อยอดเมื่อพวกเขาเดินทางกลับไปถึงนครหลวง

“พวกท่านช่างโชคดีเหลือเกินที่มีวาสนาได้พบกับจ้าวอู่เจียงผู้นี้”

เซียวหยวนซานนำน้ำมันศิลาลองมาจุดไฟกองเล็ก ๆ ทันใดนั้นควันสีดำก็ลอยขโมง เปลวไฟสว่างโชติช่วงราวกับไม่มีวันจะดับลงไปจริง ๆ

“หากเป็นเช่นนี้ ทหารของหนานเจียงที่หนีรอดไปได้ก็คงนำความน่ากลัวของระเบิดเพลิงอัสนีไปรายงานให้ผู้บังคับบัญชาของพวกมันทราบแล้ว ทางที่ดีเราควรจะรีบโจมตีตอนที่พวกมันยังไม่มีเวลาตั้งตัวกันดีกว่า”

เซียวหยวนซานตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

ขณะนี้กองทัพฝ่ายศัตรูตั้งค่ายพักแรมอยู่หลังเทือกเขาข้ามเขตชายแดนไปไม่ไกล

ต้าเซี่ยจะรอให้ศัตรูตั้งตัวไม่ได้เด็ดขาด พวกเขาต้องชิงลงมือให้เร็ว!

เหล่าทหารย่ำกลองรบและมีการประกาศเรียกระดมพล เพื่อทำการบุกโจมตีข้าศึก

และแล้วการสู้รบอย่างเป็นทางการครั้งที่สองระหว่างแคว้นต้าเซี่ยกับแคว้นหนานเจียงก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง

บรรดาทหารที่ปกป้องประตูเมืองอยู่นานมีจิตใจมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว พวกเขาสวมชุดเกราะ กระโดดขึ้นหลังม้า สะพายคันธนู ช่วยกันเข็นเครื่องเหวี่ยงหิน ผนึกกำลังขนย้ายระเบิดเพลิงอัสนี และในไม่ช้าประตูเมืองก็ถูกเปิดออก

การบุกโจมตีได้เริ่มขึ้นแล้ว…

เสนาบดีกรมโยธาธิการกับเสนาบดีกรมกลาโหมยืนอยู่บนยอดหอคอย จ้องมองลงไป หัวใจของพวกเขาสั่นไหว ใบหน้าที่ซีดขาว

ยามมองจากบนยอดหอคอยลงไป ทัพหน้าไม่ต่างไปจากกองทัพมดที่กำลังเดินตรงไปยังเขตชายแดนทิศใต้

เหล่าทหารกล้าไม่กลัวความตาย สิ่งที่พวกเขากลัวคือความพ่ายแพ้! เหล่าทหารกล้าไม่กลัวความตาย สิ่งที่พวกเขากลัวคือความล้มเหลว!

…