บทที่ 406 ขนมหวาน

บทที่ 406 ขนมหวาน

วังหลวง ณ ตำหนักฉีเฟิง

ดวงตาของตู๋กูหมิงเยว่เปล่งประกาย ส่วนใบหน้าของนางก็แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

หญิงสาวได้รับจดหมายจากท่านพ่อ ซึ่งในจดหมายระบุว่าท่านพี่ตู๋กูเทียนชิงสามารถหลบหนีจากอันตรายได้สำเร็จด้วยการทำตามแผนการของจ้าวอู่เจียง ดังนั้นในขณะนี้พี่ชายของนางปลอดภัยดี

ชิงเอ๋อร์ยืนเอามือไขว้หลัง ชะโงกหน้าเข้ามา นางใช้ดวงตากลมโตอ่านตัวอักษรบนหน้ากระดาษ แล้วรอยยิ้มสดใสก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว ชิงเอ๋อร์พูดออกมาด้วยความตื่นเต้นว่า

“ข้าน้อยบอกแล้วไงว่าจ้าวอู่เจียงจะต้องมีวิธีอย่างแน่นอน!”

นางกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจไปรอบ ๆ โต๊ะ

นายท่านซึ่งเปรียบเสมือนพี่ชายของนางมาตั้งแต่เด็กปลอดภัยดี และที่สำคัญคือเขาได้รับความช่วยเหลือจากบุรุษที่นางรัก ทำให้ชิงเอ๋อร์ยิ้มอย่างมีความสุขและอดกระโดดโลดเต้นไม่ได้

ตู๋กูหมิงเยว่สวมชุดเสื้อคลุมที่ส่งเสริมรัศมี แต่เป็นรัศมีอันอ่อนโยน ไม่ใช่เย็นชาและแข็งกร้าวเหมือนเก่าก่อน การตั้งครรภ์ทำให้บุคลิกของตู๋กูหมิงเยว่เปลี่ยนไป แม้นางจะไม่ดูน่าเกรงขามเช่นเดิม ทว่าก็ถูกแทนที่ด้วยความสดใสที่เพิ่มมากขึ้น

ขณะนี้เมื่อได้ทราบข่าวว่าพี่ชายอย่างตู๋กูเทียนชิงปลอดภัยดี รอยยิ้มของนางจึงยิ่งมีเสน่ห์มาก

นอกจากความดีใจแล้ว ตู๋กูหมิงเยว่ก็ยังรู้สึกโล่งอกและสับสนขึ้นมาอีกด้วย

นางโล่งใจที่พี่ชายปลอดภัยดี และดีใจที่จ้าวอู่เจียงเตรียมการรับมือเอาไว้ล่วงหน้า

จ้าวอู่เจียงเคยทำงานรับใช้อยู่ในตำหนักของนาง นอกจากเป็นขันทีรับใช้คนสนิทแล้ว อีกฝ่ายก็ยังเปรียบเสมือนสมาชิกในครอบครัว เขาเป็นหนึ่งในคนที่ตู๋กูหมิงเยว่เชื่อใจมากที่สุด

ชายหนุ่มไม่ได้มีเพียงทักษะทางการแพทย์ที่สูงส่งเท่านั้น แต่ยังมีความสามารถด้านการแต่งบทกวีด้วย ตู๋กูหมิงเยว่ถึงกับสังหรณ์ใจว่าจ้าวอู่เจียงน่าจะมีความสามารถด้านการต่อสู้ แม้จะไม่ใช่ความลับที่ชายหนุ่มฝึกยุทธ์ ทว่าผู้คนส่วนใหญ่ก็คาดเดาว่าระดับพลังของเขานั้นคงจะค่อนข้างต่ำต้อย

ส่วนความรู้สึกสับสนนั้นมาจากความสงสัยในหัวใจ

หลังตู๋กูหมิงเยว่ตั้งครรภ์ นางก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับการแย่งชิงอำนาจในหมู่ตำหนักพระสนมอีก นางใช้เวลาไปกับความสงบสุข ไม่ว่าจะเป็นการเย็บปักถักร้อยชุดเสื้อคลุมสีแดงเพลิงของตนเอง หรือการอ่านบทกวีและตำราโบราณ แต่ตู๋กูหมิงเยว่ก็สามารถสังเกตเห็นความผิดปกติในวังหลวงได้เช่นกัน

ตู๋กูหมิงเยว่เป็นสตรีที่ฉลาดเฉลียว เมื่อเกิดความสงสัยก็อยากจะรู้คำตอบให้ได้ แต่ทุกครั้งที่พยายามคิดหาคำตอบก็ต้องบังคับให้ตนเองหยุดความคิดลง