บทที่ 411 สงคราม เปลวไฟ และชีวิตที่ต้องสูญสิ้น

บทที่ 411 สงคราม เปลวไฟ และชีวิตที่ต้องสูญสิ้น

วันแรกของปีใหม่ วันที่หนึ่ง เดือนหนึ่ง

ยิ่งฤดูหนาวดำเนินมานานเพียงใด เกล็ดหิมะก็ยิ่งโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าของนครหลวงหนักหน่วงมากเท่านั้น

ดังนั้นวันนี้นครหลวงจึงถูกปกคลุมด้วยหิมะสีขาวโพลน

สายลมกรรโชกแรง หิมะยังคงตกลงมาอย่างหนัก

เมื่อคืนมีขุนนางถูกประหารชีวิตไปทั้งสิ้นสิบสามคน เรื่องนี้คล้ายเป็นการช่วยปัดเป่าให้บรรยากาศของเช้าวันปีใหม่ใสสะอาดมากขึ้น

ก่อนเดินทางขึ้นเหนือ รายชื่อนักโทษประหารจากจ้าวอู่เจียงก็ถูกประกาศในท้องพระโรงอีกครั้ง ส่งผลให้เกิดความตกตะลึงแก่เหล่าขุนนางอย่างถ้วนหน้า

หลังจากลาฮ่องเต้เสร็จเรียบร้อยแล้ว จ้าวอู่เจียงก็กระโดดขึ้นหลังม้า มุ่งหน้าขึ้นเหนือเพียงลำพัง

พิษกู่ในตัวตู๋กูเทียนชิงไม่สามารถปล่อยให้คงอยู่นานมากกว่านี้ได้แล้ว ดังนั้นชายหนุ่มจำเป็นต้องออกเดินทางตั้งแต่วันปีใหม่

ชายหนุ่มสวมชุดเสื้อคลุมสีดำประดับดิ้นเงินลวดลายก้อนเมฆ ซึ่งเป็นสีเดียวกับท้องฟ้าและพื้นดินในขณะนี้ เขาสวมผ้าคลุมผืนหนาทับ บนศีรษะใส่หมวกที่สานจากไม้ไผ่ ควบขี่อยู่บนหลังม้าสีน้ำตาลแดง คนและม้าห้อตะบึงต้านสายลมและหิมะที่ตกลงมาอย่างหนักหน่วง

ยิ่งขึ้นเหนือไปไกลมากเท่าไหร่ก็ยิ่งอยู่ห่างจากนครหลวงมากเท่านั้น และสายลมกับหิมะก็ตกหนักมากขึ้น

จ้าวอู่เจียงกับม้าคู่ใจคล้ายจะเป็นสิ่งมีชีวิตเดียวที่ปรากฏตัวอยู่ในโลกอันกว้างใหญ่

หลังจากเดินทางผ่านอากาศหนาวและม่านหิมะไกลนับพันลี้ ในที่สุดจ้าวอู่เจียงก็เริ่มเข้าใกล้เมืองจูเป่ยซึ่งเป็นปราการแนวหน้าสุด ในการป้องกันชายแดนเหนือของแผ่นดินต้าเซี่ยมากขึ้นเรื่อย ๆ

หากไปถึงเมืองจูเป่ย สิ่งแรกที่เขาต้องทำคือหาทางรักษาตู๋กูเทียนชิง ส่วนอย่างที่สองคือลงพื้นที่ในกองทัพของชายแดนเหนือ เพื่อสืบหาข้อมูลเกี่ยวกับกองทัพคนเถื่อนแห่งโหลวหลาน

โบราณบอกไว้ว่า รู้เขารู้เรารบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง

หากเทียบกับพวกหนานเจียงที่อยู่ทางแดนใต้แล้ว ต้าเซี่ยมีข้อมูลเกี่ยวกับพวกเขาครบถ้วน แต่แทบไม่มีข้อมูลใดเกี่ยวกับคนเถื่อนแห่งโหลวหลานเลย

เหตุผลแรก จ้าวอู่เจียงทราบจากบันทึกทางประวัติศาสตร์ของแผ่นดินต้าเซี่ยว่า ขณะที่หนานเจียงมักจะเกิดความขัดแย้งและมีสงครามกับพวกตนเป็นประจำ ในทางกลับกัน พวกเขากลับมีบันทึกความขัดแย้งกับชาวโหลวหลานน้อยมาก หรือถ้ามีก็เป็นความขัดแย้งที่ไม่รุนแรงสักเท่าไหร่ สถานะล้วนไม่เคยข้องเกี่ยวกันมาโดยตลอด

นอกจากนี้ชาวโหลวหลานยังอาศัยอยู่ในเขตทุ่งโล่ง แผ่นดินของพวกเขาไม่เหมาะสมต่อการเพาะปลูก อีกทั้งสภาพอากาศ ภูมิประเทศ และผู้คนก็ไม่เอื้อต่อการทำปศุสัตว์ เพราะฉะนั้นชาวโหลวหลานจึงใช้เวลาครึ่งปีขึ้นเหนือ หรือไม่ก็อยู่ทางแดนตะวันออกซึ่งห่างไกลจากเขตชายแดนของต้าเซี่ย