บทที่ 413 ผู้ใดมา?

บทที่ 413 ผู้ใดมา?

ก่อนตู๋กูเทียนชิงจะมาประจำการอยู่ชายแดนเหนือ เขาก็รู้เกี่ยวกับความร้ายกาจของหนอนพิษจากแคว้นหนานเจียงผ่านสายข่าวของตระกูลตู๋กูมาก่อนแล้ว

แต่เมื่อเผชิญหน้าด้วยตนเองจริง ๆ ตู๋กูเทียนชิงถึงได้รู้ว่าพิษร้ายนั้นรุนแรงเพียงใด และมันรุนแรงกว่าข้อมูลที่เขารู้หลายเท่านัก

ชายหนุ่มเข้าใจการทำงานของพิษนี้ดี ตอนนี้เขาจะยังปลอดภัย แม้พิษจะกำเริบขึ้นมาบ้าง แต่เขายังสามารถโคจรลมปราณ ทำสมาธิ หยุดยั้งการกำเริบของพิษได้

ตู๋กูเทียนชิงเขียนจดหมายไปหาจ้าวอู่เจียง พร้อมเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดตามความจริงด้วยความเชื่อใจอีกฝ่าย ไม่ใช่ในฐานะของคนคนหนึ่ง แต่เป็นในฐานะ…หมอ

ในความเห็นของตู๋กูเทียนชิง แม้จ้าวอู่เจียงจะอายุยังน้อย แต่ฝีมือทางการแพทย์สูงล้ำมาก อีกฝ่ายสามารถให้ยาถอนพิษมาล่วงหน้าได้ และถ้าจ้าวอู่เจียงมาที่นี่ เขาจะต้องถอนพิษได้อย่างแน่นอน

เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว ตู๋กูเทียนชิงก็จะสามารถอยู่ปกป้องชายแดนเหนือ ปกป้องความปลอดภัยของชาวเมืองจูเป่ย และปกป้องแคว้นต้าเซี่ยที่อยู่ทางด้านหลัง ปกป้องจากหายนะทั้งมวล

ต่อให้พวกโหลวหลานจะไม่โจมตีต้าเซี่ยในช่วงเวลานี้ แต่ในอนาคตข้างหน้าพวกมันจะต้องโจมตีอย่างแน่นอน ต้าเซี่ยควรตั้งหลักให้มั่น คอยรับการโจมตีของชาวเผ่าโหลวหลานด้วยความแข็งแกร่งมากที่สุด

ในภายภาคหน้าอีกไม่ช้าไม่นาน หากชนเผ่าโหลวหลานตัดสินใจเปิดฉากโจมตีต้าเซี่ยจริง ๆ ตู๋กูเทียนชิงก็ยินดีจะสู้จนตัวตาย เขาจะอุทิศเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย สละเลือดหยดสุดท้าย ปกป้องแผ่นดินเกิด

ช่วงขณะที่ตู๋กูเทียนชิงยังคงมีความสุขุมและมุ่งมั่น ทหารคนอื่น ๆ ภายในกระโจมที่พักซึ่งรู้ความจริงก็ต่างวิตกกังวลเป็นอย่างยิ่ง

อย่างเช่น ซงจาง นายกองแห่งกองทัพจูเป่ย

ซงจางเป็นชาวหลันโจว แต่มาเป็นทหารรักษาชายแดนที่เมืองจูเป่ยนานแล้ว

หลายปีของการทำงานหนักบนสนามรบผ่านไป ในที่สุด เมื่อไม่กี่ปีก่อนเขาก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นนายกอง และคอยทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยแม่ทัพใหญ่

ซงจางอยู่ในกองทัพมานานมากกว่าสิบปี เขาติดตามแม่ทัพใหญ่มาแล้วสองคน คนแรกก็คืออดีตแม่ทัพจ้าว ส่วนอีกคนก็คือท่านแม่ทัพตู๋กูซึ่งดำรงตำแหน่งแม่ทัพใหญ่คนปัจจุบัน

ช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิปีนี้ อดีตแม่ทัพจ้าวล้มป่วยหนัก …ไม่ใช่ นี่ก็ขึ้นปีใหม่แล้ว ต้องกล่าวว่าเมื่อปลายฤดูใบไม้ผลิปีก่อน ท่านแม่ทัพจ้าวล้มป่วยและเสียชีวิตลงภายในเมืองจูเป่ยแห่งนี้

ชั่วขณะนั้น ไม่ว่าจะเป็นทหารหรือชาวบ้านที่อยู่ในเมืองจูเป่ยต่างก็โศกเศร้าเสียใจ ภายในกองทัพแทบจะเกิดการจลาจลขึ้นแล้ว