บทที่ 490 แค่นางต้องการ เขาก็มอบให้เลยหรือ?

บทที่ 490 แค่นางต้องการ เขาก็มอบให้เลยหรือ?

หากเสี่ยวเขอลี่พูดความจริง ไม่ได้สร้างเรื่องรักษาหน้า เช่นนั้นภายหน้าหากเสี่ยวเขอลี่ได้อยู่ร่วมกับจ้าวอู่เจียง นางก็คงจะได้รับความสุขสมอย่างเต็มอิ่มทุกคืนวันกระมัง?

ว่ากันว่าวัยสามสิบเป็นดังหมาป่า สี่สิบเป็นดั่งพยัคฆ์ องค์หญิงใหญ่อายุมากกว่ากู่หลีเขอลี่สิบปี อยู่ในช่วงวัยที่เป็นดังหมาป่าและพยัคฆ์

ปาซาง บุรุษของนางกล้าหาญยิ่ง ทว่าไม่สามารถทำให้นางพอใจในเรื่องนั้นได้

แต่บุรุษต้าเซี่ยที่เสี่ยวเขอลี่เสน่หา แม้ไม่ได้มีกายากำยำนัก แต่กลับสามารถ…ได้นานเป็นชั่วยาม

ความสามารถของเขาคงแผดเผา จนน้ำในเตาสำริดเหือดแห้งเลยกระมัง?

องค์หญิงใหญ่ไม่อยากจะเชื่อ นางถามย้ำอีกครั้ง

“เสี่ยวเขอลี่ น้องอย่าได้หลอกพี่เชียว พูดความจริงมาเถิด พี่ของเจ้าจะไม่ล้อเลียนหรอกหนา”

“ข้าพูดความจริงเจ้าค่ะ!” กู่หลีเขอลี่กล่าววาจาหนักแน่น ทั้งยังอดบ่นพึมพำไม่ได้ว่า “หากไม่ใช่เพราะจ้าวอู่เจียงรู้สึกถึงการต่อสู้นอกถ้ำ เกรงว่าข้า…ข้าคงจะถูก…ถูก…”

“เพียงก่อนเขาออกไปข้าก็แทบทนต่อไปไม่ไหวแล้ว จำได้ว่าข้าทรุดซบลงบนตัวจ้าวอู่เจียง…”

“เขาช่างเป็นผู้ชายร้ายกาจ… ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าข้ารับมือไม่ไหวแล้ว เขาก็ยัง…”

“ครั้นข้า…ข้าต้องการ เขาก็…สนอง กระทั่งข้าไม่ไหว เขาก็จะหยุดให้ชั่วครู่…”

กระไรนะ? เมื่อนางขอ เขาก็ให้เลยหรือ? องค์หญิงใหญ่ตกตะลึง ในใจรู้สึกอิจฉาอย่างอธิบายไม่ถูก

ครั้นองค์หญิงใหญ่เห็นใบหน้าเขินอายของกู่หลีเขอหลี่ นางก็ลูบผมสีเงินของน้องสาวด้วยความปลื้มปีติ…และอิจฉาเล็กน้อย

“เสี่ยวเขอลี่ของข้าโตขึ้นแล้วจริง ๆ”

“จริงหรือ? แต่ข้า…” องค์หญิงน้อยช้อนตามององค์หญิงใหญ่ สองมุมกุมถันตน พลางบ่นด้วยความไม่มั่นใจ “เขาบอกว่าของข้ายังไม่โต…”

องค์หญิงใหญ่อ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าควรปลอบโยนหรือหัวเราะดี

…

ช่วงเวลาเดียวกัน ณ วิหารบรรพชนเผ่าอวี้จาง

เสียงน้ำซัดกระเพื่อมดังติดต่อกันมาหลายชั่วยาม กระทั่งราวหนึ่งถ้อยชาก่อน ในที่สุดเสียงน้ำก็สงบลง

จ้าวอู่เจียงเปิดศึกกับบุตรีแห่งสวรรค์หลินหลางในบ่อน้ำร้อนอยู่นาน เขาจึงได้สอนกลเม็ดเด็ดพรายให้นางไปหลายท่าทีเดียว

ไม่ว่าจะเป็นท่าเสือหมอบ ท่ามังกรมงคล หรือท่าบาทาชี้จันทร์

ทั้งยังมีท่าตีบุปผา ขโมยน้ำหวาน…

กระนั้นก็ยังมีอีกหลายท่านักที่ชายหนุ่มยังไม่ได้ใช้ อย่างท่า…ทะลวงสวรรค์

ด้วยท่านี้ต้องให้จ้าวอู่เจียงนอนหงาย

แต่ในบ่อน้ำร้อน หากจ้าวอู่เจียงนอนลง ก่อนจะได้ทะลวงสวรรค์ เกรงว่าเขาคงจะจมน้ำตายไปเสียก่อน