บทที่ 537 สัญชาตญาณอันแม่นยำ

บทที่ 537 สัญชาตญาณอันแม่นยำ

“เจ้ากินจนเป็นหมูอ้วนแล้ว ยังจะกินไม่รู้จักอิ่มอีก…” ตู๋กูหมิงเยว่เอ่ยด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

ชิงเอ๋อร์เบ้ปากยืดอกที่เพิ่งจะเริ่มโผล่ขึ้นมาพร้อมกับเอามือไขว้หลังเอว

“กินให้เยอะจะได้โตเร็ว ๆ”

“อู่เจียง การเดินทางของเจ้าราบรื่นดีใช่หรือไม่?” ตู๋กูหมิงเยว่วางหนังสือลง นั่งลงอย่างสง่างามบนที่นั่งเล่นอันนุ่มสบาย

จ้าวอู่เจียงพยักหน้า

“ราบรื่นดีทุกประการ พิษของท่านเทียนชิงได้ถูกกำจัดไปสิ้นแล้ว เมืองจูเป่ยก็ยังคงแข็งแกร่ง เผ่าโหลวหลาน… ขณะนี้ยังคงไม่ได้เตรียมที่จะโจมตีต้าเซี่ย”

“ขอบใจที่เจ้าลำบากเดินทางมาไกล”

ตู๋กูหมิงเยว่วางมือเป็นสัญญาณให้ชิงเอ๋อร์รินน้ำชาร้อนให้จ้าวอู่เจียง นางสงบเสงี่ยมและอ่อนโยนมากขึ้นหลังตั้งครรภ์ ความเฉียบคมเมื่อคราวต้องแย่งชิงความรักได้หายไปแล้ว

จ้าวอู่เจียงโบกมือปฏิเสธ

“กระหม่อมกับท่านเทียนชิงสนิทสนมกันมากและท่านได้รับคำสั่งให้เฝ้ารักษาเขตแดนทางเหนือของต้าเซี่ย ลำพังการถูกวางยาพิษและถูกปองร้าย กระหม่อมก็สมควรเดินทางไปพบอยู่แล้ว”

เขาถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง

“ฝ่าบาท ในช่วงเวลานี้ทรงมีอาการประชวรหรือไม่?”

“ไม่มี” ตู๋กูหมิงเยว่ส่ายหน้า

“แต่บรรดาคนในวัง ข้าไว้ใจเจ้าและชิงเอ๋อร์มากที่สุด เจ้ามีความรู้ด้านการรักษาที่สูงส่ง ช่วยตรวจชีพจรให้ข้าสักหน่อยเพื่อความอุ่นใจได้หรือไม่?”

จ้าวอู่เจียงมีความตั้งใจเช่นนั้นจึงพยักหน้า นั่งลงข้างเตียงตู๋กูหมิงเยว่ แล้วเอื้อมมือไปเพื่อตรวจชีพจรให้กับนาง

ชิงเอ๋อร์มีดวงตากลมโต เคลื่อนไหวว่องไว ยิ้มแย้มแจ่มใส นางขยับปากรับประทานของว่างพลางสงสัยว่าท่านแม่กับจ้าวอู่เจียงเริ่มดูเคารพซึ่งกันและกัน…

ไม่ถูก ความสัมพันธ์เช่นนี้ไม่น่าจะเป็นความเคารพซึ่งกันและกัน แต่…กลับให้ความรู้สึกเช่นนั้น

ทั้งสองต่างเคารพซึ่งกันและกัน ไม่ใช่ความเคารพในฐานะเหนือกว่าหรือต่ำกว่า แต่เป็นความให้เกียรติอย่างเท่าเทียม…

ชิงเอ๋อร์ได้แต่พูดในใจ

จ้าวอู่เจียงตรวจชีพจร สัมผัสการเต้นของชีพจร มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าอันอบอุ่น

เขาไม่ได้ทันสังเกตว่าตู๋กูหมิงเยว่จ้องมองอยู่ตลอดเวลา แววตาอ่อนโยนแฝงความซับซ้อน