บทที่ 548 พวกเรามาพักผ่อนกันสักครู่เถิด

บทที่ 548 พวกเรามาพักผ่อนกันสักครู่เถิด

จ้าวอู่เจียงมีดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ รับฟังเสียงเห่าหอนของเจ้าหมาป่าหิมะ ก่อนจะจ้องมองขนสีขาวที่สกปรกมอมแมมของมัน แล้วก็ลูบหัวเสี่ยวไป๋อย่างแผ่วเบา ปล่อยให้เจ้าหมาป่าซุกหัวเข้ามาในอ้อมแขนของเขา

จ้าวอู่เจียงเห็นภาพได้อย่างชัดเจนว่าเสี่ยวไป๋ต้องพบเจอกับความยากลำบากเพียงใดในการบุกตะลุยเดินทางยาวไกลนับพันลี้เพื่อมาหาเขา

มันคงไม่ได้ผ่านมาทางเมืองจูเป่ยแน่นอน

นั่นหมายความว่าเสี่ยวไป๋จำเป็นต้องใช้ทางอ้อม เดินทางมาตลอดแนวชายแดนฝั่งตะวันตก

แม้ว่าเขาและเจ้าเสี่ยวไป๋จะเคยพบกันเพียงครั้งเดียวเท่านั้น แต่ชายหนุ่มก็รู้สึกนับถือในจิตใจอันห้าวหาญของเจ้าหมาป่าหิมะตัวนี้ยิ่งนัก

“เจ้ามาหาข้าเพราะเหตุใด? เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?” จ้าวอู่เจียงสอบถาม

เมื่อเสี่ยวไป๋ได้ยินเช่นนี้ มันก็เริ่มส่งเสียงเห่าอีกครั้ง มันบอกให้จ้าวอู่เจียงรีบหลบหนีไป โลกนี้กำลังอยู่ในอันตราย มีคนต้องการจะฆ่าเขา

“แล้วเจ้าเล่า?” จ้าวอู่เจียงมีแววตาอ่อนโยนขึ้นมาทันที

เสี่ยวไป๋นิ่งเงียบ ดวงตาเป็นประกายเคร่งขรึม หูของมันตั้งขึ้นมา มันส่งเสียงหอนในลำคอเบา ๆ เพื่ออธิบายว่ามันถูกทิ้งแล้ว

เพราะว่ามันไม่มีค่า จึงไม่ควรมีชีวิตอีกต่อไป

“ไม่เป็นไร เจ้ายังมีข้าอยู่” จ้าวอู่เจียงปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แววตาเป็นประกายลึกซึ้งมากขึ้น

…

หลังจากฮ่องเต้หญิงได้รับทราบข่าวการสู้รบ นางก็เดือดดาลเป็นอย่างยิ่ง รวมถึงยังรู้สึกหมดหวังด้วยเช่นกัน

รายงานในจดหมายระบุว่าผู้ที่ทำลายเมืองตามชายแดนใต้นั้น เป็นเพียงเด็กหญิงคนหนึ่งจากแคว้นหนานเจียง ฮ่องเต้หญิงสงสัยว่านางอาจจะเป็นร่างจำแลงของเทพเจ้าบรรพบุรุษของชาวเผ่าเหมี่ยวเจียง จึงฆ่าคนตามรายทางได้อย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้

ท่านแม่ทัพมหาขุนพลเซียวหยวนซานต้องเสียชีวิตด้วยน้ำมือของเด็กหญิงผู้นั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าผู้ส่งจดหมายรายงานข่าวรีบเร่งเดินทางมาตลอดเวลาโดยไม่หยุดพัก เกรงว่ากว่าข่าวนี้จะมาถึงนครหลวง ชาวเผ่าเหมี่ยวเจียงคงยกกองทัพมาถึงนครหลวงเรียบร้อยแล้ว

เมื่อแผ่นดินตกอยู่ในความโกลาหล ก็เกิดเหตุการณ์ฆาตกรรม วางเพลิงและปล้นชิงอยู่ทุกหนทุกแห่ง ไม่มีผู้ใดสามารถช่วยเหลือชายแดนใต้ได้อีกแล้ว

ทางด้านชายแดนตะวันออกก็ตกอยู่ในสถานการณ์หลังพิงฝาเช่นกัน ชาวโพ้นทะเลมีขุมกำลังที่แข็งแกร่งมากกว่าในอดีต พวกมันไม่ต่างจากกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวขัดขวางกำลังเสริมจากชาวยุทธจักรได้อย่างไม่มีปัญหา

ส่วนด้านนอกเมืองจูเป่ยในแดนเหนือ ชาวเผ่าโหลวหลานก็กำลังเฝ้าดูด้วยความกระตือรือร้น แม้ว่าจะยังไม่มีการต่อสู้ที่ทำให้เกิดการบาดเจ็บล้มตาย แต่ดูเหมือนว่าสงครามก็พร้อมอุบัติขึ้นได้ทุกเมื่อเช่นกัน