บทที่ 569 กายแก้วจอมจักรพรรดิ

บทที่ 569 กายแก้วจอมจักรพรรดิ

ยอดเขาสูงตระหง่านทะลุเมฆ

หมอกเมฆปกคลุมรอบข้าง

เจ้าม้าเสี่ยวหงนอนหมอบอยู่ในม่านหมอก ดูหงอยเหงาไม่สดใส

นายท่านสัญญาว่าจะมารับมันกับเสี่ยวไป๋ แต่นี่เวลาผ่านไปหนึ่งหรือสองวันแล้ว ทำไมยังไม่มา?

สองวันที่ผ่านมา ผู้คนในสำนักเต๋าได้เยาะเย้ยและด่าทอเสี่ยวหงกับเสี่ยวไป๋ว่า “เจ้าสัตว์เลี้ยงหน้าโง่ นายท่านของเจ้ากำลังจะตายแล้ว”

มันไม่ได้โง่ จึงไม่เชื่อคำพูดเหล่านั้น

แต่ก็น่าเชื่ออยู่บ้าง เพราะคนเหล่านั้นพูดด้วยความจริงจังมาก

และวันนี้มันก็รู้สึกหดหู่และอ่อนแรงอย่างผิดปกติ

ไม่เพียงแต่มัน เสี่ยวไป๋ก็เหมือนติดโรค ดูอ่อนแอเช่นกัน

เสี่ยวไป๋ยังบอกมันอีกว่า ดูเหมือนจะได้ยินเสียงหลวงจีนที่ให้ลูกประคำพูดว่า “นี่เป็นการพรากจากกันครั้งสุดท้าย”

หมาป่าหิมะเสี่ยวไป๋หมอบอยู่ข้างเสี่ยวหง เปล่งเสียงหอนเบาๆ บอกให้มันมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

เสี่ยวหงได้ยินคำของเสี่ยวไป๋ จึงยกหัวม้ามองขึ้นไปยังท้องฟ้า

หมอกเมฆปกคลุม แม้มองไม่ชัดเจน แต่มันก็เห็นการเปลี่ยนแปลงที่เสี่ยวไป๋พูดถึง

ไม่ทราบว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ท้องฟ้าปรากฏริ้วคลื่นพาดขวางไปทั่วทั้งแผ่นฟ้าและผืนดิน

ริ้วคลื่นเหล่านี้เป็นสีม่วงเทา เหมือนแม่น้ำสายยาวที่ไหลเอื่อยๆ

ดูใกล้ๆ แล้วคล้ายรอยร้าว

ดูเหมือนว่าท้องฟ้ากำลังถูกฉีกขาด โลกกำลังพังทลายโดยสมบูรณ์

…

โลกกำลังพังทลาย

รอยร้าวบนท้องฟ้าใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีดวงจันทร์หรือดวงดาว มีเพียงความมืดและสีม่วงเทา

ใต้ท้องฟ้า จ้าวอู่เจียงก็กำลังถูกฉีกขาดเช่นกัน