บทที่ 574 ดั่งความฝัน

บทที่ 574 ดั่งความฝัน

บรรดาชาวเผ่าโหลวหลานต่างก็พากันจ้องมองโลกที่กำลังหดเล็กลงเรื่อยๆ ทางด้านล่างใต้ฝ่าเท้าของพวกเขา ความรู้สึกหลากหลายเกาะกุมในใจ

บางคนมาโลกนี้ตั้งแต่แรกเริ่ม และจิตวิญญาณได้ตื่นขึ้นมานานแล้ว เช่น ราชาของเผ่าจินจางและเผ่าอวี้จาง รวมถึงขุนพลสวรรค์ทั้งสองของชนเผ่าโหลวหลาน

บางคนมีจิตวิญญาณในโลกแห่งความลับนี้เป็นเวลาหลายร้อยปี บางคนก็เพียงไม่กี่สิบปี

สำหรับร่างกายของพวกเขา เพิ่งจะมีอายุได้เพียงไม่นานเท่านั้น

ในช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมา ทุกสิ่งดูเหมือนเป็นเพียงความฝัน พวกเขาค่อยๆ คุ้นเคยกับทุกสิ่งทุกอย่างของที่นี่

ที่นี่ไม่มียอดฝีมือในระดับที่ถล่มภูเขาเผาทะเล หรือสะท้านฟ้าสะเทือนดิน ไม่มีพลังอันยิ่งใหญ่ที่สามารถสร้างโลกใหม่ได้ในพริบตา

แต่ดูเหมือนว่าที่นี่มีความสงบเงียบที่หาได้ยากยิ่งนัก

อาจเป็นเพราะโลกใบนี้เล็กเกินไป การต่อสู้จึงน้อยลงไปด้วย

พวกเขาใช้ชีวิตอย่างสุขสบายอยู่ในเขตทุ่งกว้าง ภายใต้ท้องฟ้าสีครามและเมฆขาว กระโจมหลากสีสันเรียงราย ธงหลากสีปลิวไสว เป็นชีวิตที่งดงาม

แต่ตอนนี้เมื่อพวกเขาต้องจากไป จึงเกิดเป็นความรู้สึกเศร้าโศกอย่างไม่รู้จะอธิบายอย่างไร

พวกเขาเห็นบ้านเก่าของตัวเองกำลังมีม่านหมอกสีขาวบางปกคลุมอยู่ เห็นเป็นจุดสีสันเล็กๆ นั่นคือกระโจมที่พักของพวกเขาเอง

บางคนร้องไห้ออกมา

คนเหล่านี้ ส่วนใหญ่ล้วนเกิดและเติบโตที่นี่ เพียงแต่ถูกตีตราว่าเป็นชนเผ่าโหลวหลานเท่านั้น

พวกเขาได้รับชีวิตใหม่และกำลังจะต้องจากไป

แต่ยังมีเผ่าพันธุ์มากมายที่ไม่ได้รับชีวิตใหม่ และจะต้องตายในโลกที่กำลังพังทลายนี้

ชาวเผ่าโหลวหลานแตกต่างจากชาวต้าเซี่ย แผ่นดินต้าเซี่ยเต็มไปด้วยความเสียหาย ภูเขาและแม่น้ำแตกสลาย เลือดไหลนอง สภาพแวดล้อมของชาวเผ่าโหลวหลานจึงไม่ต่างไปจากลูกกวาดที่ตกอยู่กลางแอ่งเลือดทางตอนเหนือของแผ่นดินต้าเซี่ย

ผู้คนมากมายในเขตทุ่งกว้างของชาวเผ่าโหลวหลานถูกทอดทิ้ง

บางคนยังคงฝันว่าคงมีสักวันที่ท่านราชาหัวหน้าเผ่าจะกลับมารับตนเอง

แต่ทุกอย่างกำลังจะพังทลาย

มู่เชียนเชียนยังคงชกกำปั้นลงไปบนแผ่นหลังของเจ้าคางคกยักษ์ ในใจของนางเต็มไปด้วยความวุ่นวายที่ไม่สามารถอธิบายได้

นางได้พบกับจ้าวอู่เจียง ชายผู้มีจิตใจดีและอบอุ่นเหมือนบิดาของนาง

ได้พบเห็นจ้าวอู่เจียงถูกแผนการชั่วร้ายเล่นงานอย่างสกปรก ได้พบเห็นจ้าวอู่เจียงยอมเสียสละตนเองเพื่อส่วนรวม นางรู้สึกวุ่นวายใจอย่างไม่สามารถอธิบายได้จริงๆ

นางเป็นธิดาพิษ ฆ่าคนไม่รู้จักมานับร้อยนับพัน เป็นคนที่ไร้ความรู้สึกและมีจิตใจโหดเหี้ยม

แต่เมื่อเห็นคนผู้หนึ่งต้องมาตายด้วยรอยยิ้ม เพื่อชีวิตของประชาชนมากมาย มู่เชียนเชียนก็เกิดความรู้สึกว้าวุ่นใจ ไม่รู้จะทำอย่างไร

นางรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไป แต่ไม่ควรเปลี่ยน ความโหดร้ายก็คือความโหดร้าย คนเลวก็ยังคงเป็นคนเลว นางไม่มีทางทำเรื่องดีๆ ได้อยู่แล้ว