บทที่ 592 พวกมันจะต้องถูกชำระบาปในที่สุด!

บทที่ 592 พวกมันจะต้องถูกชำระบาปในที่สุด!

เซียวเฉิน ผู้ดำรงตำแหน่งประมุขของสำนักเทพโลหิต ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ตลอดระยะเวลากว่าร้อยปี เขาบำเพ็ญเพียรจนถึงขั้นร่างทองคำ เหลือเพียงไม่กี่ก้าวก็จะไปถึงขอบเขตจักรพรรดิได้อย่างก้าวกระโดด

ในช่วงกว่าร้อยปีนี้ ถึงแม้เขาจะไม่เคยก้าวออกจากดินแดนทางใต้ แม้กระทั่งเพียงแค่ท่องไปในสองทวีปใหญ่ของดินแดนทางใต้ แต่เนื้อหาพื้นฐานเกี่ยวกับการฝึกวิชานั้น ไม่ต้องพูดถึงเขาผู้เป็นคนที่อยู่ในขอบเขตร่างทองคำ แม้แต่ผู้ฝึกฝนที่อยู่ในขอบเขตสร้างรากฐาน ก็สามารถพูดได้อย่างคล่องแคล่วเหมือนนับของมีค่าในมือแล้ว

แต่ปีศาจใหญ่ผู้น่าเกรงขามตรงหน้าตนนี้ กลับจะมาถามเขาเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้งั้นหรือ?

หรือว่าเพราะเก็บตัวบำเพ็ญเพียรเป็นเวลานาน จึงไม่รู้เรื่องราวของโลกภายนอก?

เซียวเฉินก้มหน้าต่ำ ศีรษะที่ก้มอยู่สั่นเล็กน้อย เขาไม่กล้าคิดมากไปกว่านี้ รีบตัดความคิดทันที กลัวว่าปีศาจใหญ่ตรงหน้าจะพบจุดบกพร่อง

เขารู้ดีถึงหลักการข้อหนึ่ง บางครั้งการรู้มากเกินไป คิดมากเกินไป ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป

จ้าวอู่เจียงยังคงสงบนิ่งเฉย มองการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ของประมุขสำนักเทพโลหิตอย่างไม่ทิ้งร่องรอย แล้วถามคำถามต่อไปอย่างเรียบๆ เพียงแต่ครั้งนี้ เสียงของเขากลับเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม

“เจ้าเคยได้ยินชื่อหนี่ผูซาบ้างหรือไม่”

หนี่ผูซา? หนี่ผูซา…หนี่…หนี่ผูซา! เซียวเฉินตกใจ เขารับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงแววตาเย็นชาและน้ำเสียงของปีศาจใหญ่ตรงหน้า นี่หมายความว่าปีศาจใหญ่กับหนี่ผูซา น่าจะเป็นศัตรูกันอย่างแน่นอน

เขาก้มหน้าต่ำลงไปอีก ปากแห้งคอแห้ง พูดเสียงสั่น

“ท่านปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ หรือว่าท่านหมายถึงหนี่ผูซาจอมยุทธ์ในตำนานแห่งสำนักหาญกล้าในดินแดนกลางขอรับ?”

“ข้าอยากรู้ว่า เจ้ารู้ข่าวเกี่ยวกับเขามากแค่ไหน ก็พูดมาเท่านั้น” สายตาของจ้าวอู่เจียงปรากฏความลึกล้ำยิ่งขึ้น ความแค้นระหว่างเขากับหนี่ผูซา ถึงอย่างไรก็ต้องชำระแน่นอน

ไม่ว่าจะเป็นวิธีการที่หนี่ผูซาใช้เร่งให้โลกล่มสลาย หรือการผิดสัญญาในตอนสุดท้าย สังหารผู้บริสุทธิ์เหล่านั้นอย่างโหดเหี้ยม หรือแม้กระทั่งความเจ็บปวดที่สร้างให้เขาจ้าวอู่เจียง

เขาจะฆ่าหนี่ผูซา ด้วยมือของเขาเอง