บทที่ 61 ความปั่นป่วนที่เกิดขึ้นจากจวนซิงชิงหยวน

บทที่ 61 ความปั่นป่วนที่เกิดขึ้นจากจวนซิงชิงหยวน

เขตซางซู สำนักที่ทำการหกกรมใหญ่ กรมคลัง

หลิ่วว่านซานเป็นขุนนางกรมคลังกำลังทำการคัดแยกเอกสาร

ช่วงนี้กรมคลังมีงานล้นมือ เขาจำเป็นต้องคัดแยกเอกสารให้ทันเวลา

“ท่านได้ข่าวหรือไม่? ฮ่องเต้ทรงพระราชทานจวนซิงชิงหยวนเป็นรางวัลให้แก่จ้าวอู่เจียง…”

“ว่าไงนะ พูดจริงหรือ?”

“ข้าได้ยินมาจากปากของท่านเสนาบดีด้วยหูตนเอง สีหน้าของท่านดูไม่ดีเป็นอย่างยิ่ง!”

“งั้นก็คงไม่ใช่เพียงข่าวลือ! สำหรับเรื่องนี้ เราต้องเร่งมือให้เร็วที่สุด…”

หลิ่วว่านซานเบิกตาโตระหว่างเงี่ยหูฟังบทสนทนาของขุนนางที่อยู่ด้านข้าง

หลิ่วหมางผู้เป็นหลานชาย ไปมีเรื่องขัดแย้งกับจ้าวอู่เจียงถึงขั้นต้องเขียนสัญญากู้ยืม! แต่ในเวลาเดียวกันนี้ จ้าวอู่เจียงกำลังจะได้รับรางวัลเป็นจวนหลังงาม หนำซ้ำ ยังต้องหาเงินหลายพันตำลึงทองมาชดใช้ให้แก่ขันทีหนุ่มอีกด้วย

เรื่องนี้เป็นเหมือนหนามแหลมทิ่มแทงหัวใจของหลิ่วว่านซาน ยิ่งจ้าวอู่เจียงได้รับความดีความชอบมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งกลัวว่าอีกฝ่ายจะกลับมาแก้แค้นอย่างหนักหน่วงมากเท่านั้น

การที่ฮ่องเต้มอบจวนซิงชิงหยวนเป็นรางวัลให้แก่จ้าวอู่เจียง ยิ่งเป็นสิ่งยืนยันความคิดของหลิ่วว่านซานก่อนหน้านี้

แม้หลิ่วว่านซานจะเป็นผู้มีอำนาจ แต่เขาทำงานอยู่ในกรมคลังมาหลายปีแล้ว จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้เลื่อนขั้น นั่นเป็นเพราะว่าเขาไม่มีเส้นสายใหญ่โตอยู่ในกรม จึงไม่มีโอกาสเลื่อนขั้นแม้แต่น้อย

แต่บัดนี้ ตนเริ่มมองเห็นแสงสว่างรำไร ทำไมจะต้องประจบเอาใจท่านเสนาบดีกรมคลังด้วย?

สู้ไปประจบเอาใจจ้าวอู่เจียงไม่ดีกว่าหรือ?

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลังจากคัดแยกเอกสารเสร็จ หลิ่วว่านซานก็เดินออกไปจากจวนที่ทำการกรมคลังด้วยความรีบร้อน

เขากำลังจะไปแจ้งให้หลานชายเตรียมของขวัญ และเงินเพื่อนำไปใช้หนี้จ้าวอู่เจียง!

…

ที่ทำกรมกลาโหม

ปัง!

เฉินอันปังเสนาบดีกรมกลาโหมทุบโต๊ะด้วยความเกรี้ยวกราด ส่งผลให้พู่กันและขวดหมึกล้มกระจายเกลื่อนโต๊ะ

เขาเพิ่งได้รับข่าวว่าจ้าวอู่เจียงได้รับรางวัลจากฮ่องเต้เป็นจวนซิงชิงหยวน!?

เสนาบดีกรมกลาโหมจึงรู้สึกคับแค้นใจยิ่งนัก

เขาสำนึกอยู่แก่ใจว่าตนเองเป็นศัตรูกับจ้าวอู่เจียง ยิ่งอีกฝ่ายได้รับความดีความชอบมากเท่าไหร่ ตนก็ยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากเท่านั้น

ไม่ได้การ เขาจะปล่อยให้เจ้านั่นเติบโตมากไปกว่านี้ไม่ได้! ถึงแม้ว่าจ้าวอู่เจียงจะเป็นเพียงหัวหน้าขันทีในวังหลัง แต่ถ้าไม่รีบสกัดขัดขวาง อีกไม่นานมันอาจเติบใหญ่จนไม่สามารถแตะต้องได้!

ดวงตาของเฉินอันปังวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร หนวดเคราสั่นไหวอย่างต่อเนื่อง

หลังจากนั้น เขาก็ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“เราเป็นเสนาบดีกรมกลาโหมจะไปลงมือโจมตีจ้าวอู่เจียงเองไม่ได้ แต่ผู้อื่นสามารถทำได้!”