บทที่ 658 เจ้าไม่ใช่จ้าวอู่เจียง!

บทที่ 658 เจ้าไม่ใช่จ้าวอู่เจียง!

จ้าวอู่เจียงคิดว่าตัวเองมีจิตใจที่มั่นคง แต่ในตอนนี้ ใจของเขากำลังสั่นไหวอย่างมาก

เขาไม่สามารถแยกแยะได้ว่า ชายชรากำลังบอกให้บุตรชายของอู๋ต้าห่ายหนี หรือบอกให้เขา จ้าวอู่เจียงหนีกันแน่

เขาไม่อยากจะเชื่อว่า ชายชราในภาพมายา ซึ่งควรจะเป็นภาพลวงตา กลับสามารถพูดกับเขาได้

เขามองไปรอบๆ อย่างสับสน ภาพลวงตาและภาพของผู้คนที่อยู่ในที่นั้นซ้อนทับกัน กลายเป็นภาพที่จริงจังและไม่จริงจัง

ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา

เขาพยายามทำใจให้สงบและต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการอธิบายหรือการสอบถามชายชรา

แต่ชายชรากลับพูดขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยเสียงที่เร่งรีบและกังวลมากขึ้น

“ทำไมมีแต่เจ้า แล้วจิ้งเอ๋อร์อยู่ไหน?”

จิ้งเอ๋อร์? หมายถึงเซวียนหยวนจิ้งอย่างนั้นหรือ? ดวงตาของจ้าวอู่เจียงส่องประกายและตอบด้วยเสียงหนักแน่น

“ข้าก็กำลังตามหาจิงเอ๋อร์อยู่เหมือนกันขอรับ…”

คิ้วขาวของชายชราขมวดเข้าหากัน แล้วเขาค่อยๆ ปล่อยข้อมือของจ้าวอู่เจียง สีหน้าที่เคยกังวลกลับกลายเป็นเย็นชาจนสุดขั้วและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“เจ้าไม่ใช่จ้าวอู่เจียง เจ้าเป็นผู้ใด?”

ดวงตาของจ้าวอู่เจียงสั่นไหว

“เจ้าเป็นผู้ใด?” ชายชราใช้ฝ่ามือตบเข้าที่หน้าอกของจ้าวอู่เจียงและตะโกนด้วยความโกรธ

“เจ้าไม่มีพลังวิชากลืนฟ้า เจ้าคือผู้ใด? ทำไมเจ้าถึงปลอมตัวเป็นจ้าวอู่เจียง!!!”

จ้าวอู่เจียงกำลังจะตอบ แต่ทันใดนั้นภาพมายาของชายชราและภาพมายาอื่นๆ ก็หายไปในพริบตา

และในทันใดนั้น ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิม ภาพเหตุการณ์ที่ทุกคนเห็นในชั้นที่หกกลับมาเป็นเช่นเดิม

ผู้คนต่างมองด้วยความประหลาดใจ ยังติดตามภาพเหตุการณ์ที่เปลี่ยนไปก่อนหน้านี้ไม่เลิกรา

จ้าวอู่เจียงมองหาภาพของชายชราในกลุ่มคนที่วิ่งหนีในภาพมายา แต่ชายชราไม่หันมามองเขาอีกเลย

แม้แต่จ้าวอู่เจียงเดินเข้าไปใกล้ ชายชราก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ราวกับว่าเขาไม่สามารถมองเห็นหรือรู้สึกถึงการมีอยู่ของจ้าวอู่เจียงอีกต่อไป

เหมือนทั้งสองคนถูกแยกจากกันด้วยกาลเวลาที่ไม่สิ้นสุดและพื้นที่ที่ไร้ขอบเขต