บทที่ 669 เขาคือหนี่ผูซา

บทที่ 669 เขาคือหนี่ผูซา

“ข้าขอปฏิเสธ”

อู๋เจียงที่สวมเสื้อคลุมสีดำม่วง มีเปลวไฟสีม่วงลุกไหม้รอบตัว กำลังดูดซับพลังวิญญาณใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ร่างของเขาหายไปอีกครั้ง

จูจิ้งที่ตกใจกลัวรีบหลบหลีก แม้จะหลบการโจมตีที่รวดเร็วเหมือนสายฟ้าฟาดของอู๋เจียงได้ แต่แขนขวาของนางก็ถูกลมกระบี่สัมผัสอย่างแปลกประหลาดในชั่วพริบตา

แขนขวาของนางเริ่มเหี่ยวแห้งทันที

จูจิ้งก็เป็นคนโหดเหี้ยม นางยกมือขึ้นเหมือนถือกระบี่ และฟันแขนขวาที่เหี่ยวแห้งออก นางยกมือจับแขนขวาและตะโกนด้วยความโกรธสุดขีด

“อู๋เจียง หยุดเดี๋ยวนี้ อย่าบังคับข้าอีก!”

อู๋เจียงไม่พูดอะไร ใช้การกระทำแสดงถึงการตัดสินใจ เขาโจมตีจูจิ้งด้วยความรุนแรงอีกครั้ง

“ได้! นี่เจ้าเป็นฝ่ายบังคับข้าให้ลงมือเอง!”

ใบหน้าของจูจิ้งบิดเบี้ยวและตะโกนด้วยเสียงแหลม นางสะบัดแขนเสื้อใส่อู๋เจียง พลังของยอดฝีมือรุนแรงก็ระเบิดออกมาในทันที

ผู้คนที่อยู่ในที่นั้นรู้สึกถึงวิกฤติที่รุนแรง รีบถอยหลังไปโดยไม่รอช้า

แต่ในชั่วขณะนั้น โลกทั้งใบก็ไม่มีแสงสว่างอีกต่อไป

ดูเหมือนว่าแสงดาวบนท้องฟ้าจะดับหมดสิ้น

ผู้คนได้ยินเสียงตะโกนสุดท้ายของจูจิ้ง แล้วสติของพวกเขาก็ดับลงพร้อมกับแสงสว่างในโลกนี้

พลังของยอดฝีมือที่จูจิ้งปล่อยออกมาจากแขนเสื้อก็หยุดนิ่งอยู่ในความมืดเหมือนดอกไม้ไฟที่สว่างจ้า

อู๋เจียงมองดูพลังที่หยุดนิ่ง ราวกับดอกไม้ไฟที่กำลังจะระเบิดตัวออก เขามองเห็นใบหน้าของจูจิ้งที่ยังคงแสดงความโกรธและไม่ขยับเคลื่อนไหว

เขาตกใจมาก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พยายามจะขยับตัว แต่พบว่าไม่มีพลังในร่างกายเลย เหมือนกับถูกกลืนหายไปในทะเล

และเขาไม่มีสิทธิ์ควบคุมร่างกายของตัวเอง

ในความมืดที่แสงดาวดับลง เสียงแหลมเล็กดังขึ้น

เหมือนเสียงโซ่ลากบนพื้นดิน ทำให้เกิดเสียงเสียดสี

เสียงนี้เข้ามาใกล้อู๋เจียงมากขึ้นเรื่อยๆ เขาขยับตัวไม่ได้ ใช้หางตาดู พบว่ามีโซ่สีเขียวทองแดงขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ