บทที่ 672 ความปั่นป่วนในสำนักเทพอสูร

บทที่ 672 ความปั่นป่วนในสำนักเทพอสูร

“ข้าอยากลองดู” จ้าวอู่เจียงกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพโอนอ่อน โอกาสอยู่ตรงหน้าเขา แน่นอนว่าเขาต้องเสี่ยงดู

อย่างมากก็แค่แพ้การเดิมพัน ไม่ได้ประโยชน์อะไร ถูกดุด่าหรือถูกลงโทษเท่านั้นเอง

แต่ถ้าชนะการเดิมพันครั้งนี้ เขาจะได้ผลตอบแทนมหาศาล

“การฝึกวิชาปีศาจกลืนฟ้าต้องมีความโลภ และเจ้านั้นทำได้ดี”

เสียงในความมืดกล่าวด้วยน้ำเสียงใช้ความคิด

“แต่ความโลภที่ไม่รู้จักพอยังเป็นสิ่งต้องห้ามของวิชาปีศาจกลืนฟ้า อย่างน้อยตอนนี้เจ้ายังไม่คู่ควร เช่นเดียวกับชื่อของเจ้า หากในอนาคตมีวาสนา เทพอสูรจะตื่นขึ้น เจ้าอาจจะขอร้องต่อท่านได้”

“เทพอสูรท่าน…” จ้าวอู่เจียงหรี่ตาลงด้วยความไม่เชื่อ

ตามที่สิ่งมีชีวิตในความมืดกล่าว เทพอสูรสามารถต่อสู้กับยอดฝีมือสามคนได้ บุคคลเช่นนี้ จะยังมีชีวิตอยู่ในโลกได้อย่างไร? ตามหลักแล้วไม่ควรจะตายไปแล้วหรือ?

ถ้ายังมีชีวิตอยู่ ทำไมสิ่งมีชีวิตในความมืดนี้ถึงถูกขังอยู่ในหอคอยปีศาจ?

“เก็บความคิดไม่เคารพของเจ้าไว้”

เสียงของสิ่งมีชีวิตในความมืดกลับมาเย็นชาอีกครั้ง

“เทพอสูร ท่านแม้แต่ฟ้าดินไม่อาจฝัง ท่านยังคงอยู่ตลอดกาล”

“ขอรับ” จ้าวอู่เจียงตอบรับอย่างเคารพ

บางครั้ง ความเคารพเป็นสิ่งจำเป็น

แม้ว่าเขาจะมีความสงสัยมากมาย

เขาขมวดคิ้วด้วยความคิด เหตุใดหอคอยปีศาจชั้นเก้าถึง…

“จงศึกษาเคล็ดวิชาเทพอสูรขั้นเริ่มต้นที่นี่ หากมีความสงสัยในเรื่องการฝึกตน จงเรียกชื่อของข้า ข้าจะปรากฏตัวและให้คำแนะนำแก่เจ้า”

เสียงโซ่เหล็กดังก้องในความมืด เหมือนกำลังเคลื่อนห่างออกไป

“ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสมีนามว่าอะไรหรือขอรับ?” จ้าวอู่เจียงพบว่าร่างกายของเขาสามารถขยับได้แล้ว เขาจึงค้อมศีรษะและประสานมือด้วยความอ่อนน้อม

“ฉีเทียน!”

เสียงตอบเบาๆ ดังออกมาจากความมืด

…

ภายนอกหอคอยปีศาจ

บนท้องฟ้าเหนือมือซ้ายของรูปปั้นปีศาจ อู๋ต้าห่ายยื่นมือขวาไปในทะเลเมฆ หยิบเอากระถางทองสัมฤทธิ์ใบเล็กๆ ออกมา