บทที่ 700 เผชิญหน้ากับปีศาจ

บทที่ 700 เผชิญหน้ากับปีศาจ

“เจ้าหอมกลิ่นจิ้งจอกมากๆ เลยนะ”

จ้าวอู่เจียงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้รู้สึกว่าคำพูดนี้เป็นการล่วงเกินแต่อย่างใด

สิ่งที่เขาสนใจคือคำพูดครึ่งแรกของปีศาจหมูที่แปลงกายเป็นครึ่งคนครึ่งปีศาจ

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอสิ่งมีชีวิตที่สามารถดมกลิ่นพลังปีศาจในตัวเขาได้ แม้ว่าเขาจะไม่ตั้งใจปล่อยพลังปีศาจออกมาก็ตาม

ยิ่งกว่านั้น บริเวณนี้เป็นเขตใกล้กับเมืองอวี้ตู่ เจอปีศาจเช่นนี้ยิ่งต้องระมัดระวัง ไม่ต้องพูดถึงว่ามันขวางทางเขาอยู่

เมื่อเผชิญกับคำถามของปีศาจลิงและปีศาจหมู จ้าวอู่เจียงก็รีบยกมือขึ้นประสานกันเพื่อทำความเคารพและยิ้มอย่างอบอุ่น

“ข้าน้อยชื่อจ้าวอู่เจียง บังเอิญว่าผ่านมาทางนี้เท่านั้นขอรับ”

“เจ้าจะไปเมืองอวี้ตู่หรือ?” ปีศาจลิงใบหน้าสีน้ำตาล สวมชุดคลุมสีเหลือง มีหนังเสือคาดเอว จ้องมองจ้าวอู่เจียง

จ้าวอู่เจียงพยักหน้า

“ใช่แล้วขอรับ”

ปีศาจลิงส่ายหน้า ใบหน้าเย็นชา

“พรุ่งนี้ค่อยไป”

จ้าวอู่เจียงมีแววตาลึกซึ้ง พลังปีศาจและพลังวิญญาณในตัวเขากำลังเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้ ทำไมปีศาจลิงนี้ถึงพูดเช่นนั้น?

“ยามค่ำคืนใกล้เข้ามา ฝนกำลังจะตก การเดินทางไปเมืองอวี้ตู่ในตอนนี้อันตรายมาก” ปีศาจหมูขนสีดำมีเขี้ยวแหลมแสงเป็นประกาย แต่มีท่าทางเป็นมิตรมากกว่าพูดขึ้นมา

“พวกเราสองพี่น้องไม่สามารถบอกได้ว่าเจ้าเป็นคนหรือปีศาจกันแน่ หากเจ้าเป็นคน การเดินทางไปเมืองอวี้ตู่ในเวลานี้ อาจจะโดนภูตผีระหว่างทางดึงดูดได้ ภูตสาวพวกนั้นยิ่งชอบดูดพลังหยางของมนุษย์ชายหนุ่มอยู่ด้วย อาจจะดูดจนเจ้าหมดแรงก็เป็นได้”

“ดูดจนหมดแรงเลยหรือ? ไม่ทราบว่าดูดที่ใด?” จ้าวอู่เจียงถามด้วยสีหน้าจริงจัง

“เฮ้อ…” ปีศาจหมูเข้าใจและยิ้มออกมาด้วยความขบขัน

“ไม่แปลกใจที่ข้าได้กลิ่นจิ้งจอกจากตัวเจ้า เจ้าน่ารักจริงๆ แต่หากเจ้ามีพลังไม่เพียงพอเผชิญกับภูตพวกนั้น ในยามค่ำคืนในเมืองอวี้ตู่ เจ้าจะต้องถูกพวกมันจับกิน เมื่อถึงตอนนั้น แม้แต่เรียกฟ้าก็ไม่ได้ เรียกดินก็ไม่ตอบ แม้แต่ราชาผีก็ไม่สามารถช่วยเจ้าได้อีกแล้ว”

“ทำไมราชาผีถึงต้องช่วยข้าด้วย?” จ้าวอู่เจียงถามต่อ

“เจ้าไม่รู้เรื่องนี้หรือ การไปเมืองอวี้ตู่ในเวลานี้ เหมือนกับการรนหาที่ตาย” ปีศาจลิงใบหน้าเย็นชา พูดออกมาด้วยความไม่พอใจ

ปีศาจหมูยกมือขึ้นบอกให้ปีศาจลิงอย่าเพิ่งโมโห เขารู้ว่าปีศาจลิงเป็นคนใจร้อน แต่มีจิตใจดี