บทที่ 710 ไม่เชื่อก็ตามใจ

บทที่ 710 ไม่เชื่อก็ตามใจ

เวลาหนึ่งถ้วยชาผ่านไป

หลี่ฉวนจวินทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มๆ ในห้องอันหอมหวาน ดวงตาไร้ชีวิต กระบี่ยาวของเขาหลุดมือ

เขามีสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก

ในเวลาไม่ถึงครึ่งถ้วยชา เขาถูกโจมตีโดยนายหญิงของหอสุราแห่งนี้ และเขาก็ยอมจำนน นับว่าเป็นเรื่องที่น่าอายที่สุด

หญิงงามที่นั่งข้างเตียงกำลังสวมเสื้อผ้าและหัวเราะเบาๆ

“รวดเร็วจริงๆ”

หลี่ฉวนจวินกอดเสื้อผ้าและนิ่งเงียบ

“ตุบ!”

ในจังหวะนั้น ถุงใส่หินวิญญาณตกใส่หน้าเขา เสียงของหญิงงามดังขึ้นอีกครั้งว่า

“เจ้าหนุ่มคนนี้ยังอยากให้ข้าบริการ แต่ข้าเพียงแค่บิดตัวไม่กี่ครั้งก็ไม่ไหวแล้ว ทำให้ข้าเสียอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง แต่อย่างไรก็ตาม นี่เป็นของขวัญสำหรับความกล้าหาญของเจ้า ถ้าเจ้ากล้ามาอีกครั้ง ข้าจะหักขาของเจ้าให้หมด!”

หลังจากที่หญิงงามจากไป หลี่ฉวนจวินก็เอนตัวพิงหมอนและบ่นเบาๆ ออกมาว่า

“ในโลกนี้จะมีผู้ใดทนได้นานถึงหนึ่งถ้วยชาจริงๆ หรือ?”

…

หลังจากผ่านไปหนึ่งถ้วยชา ผีสาวงามนั้นมีร่างกายที่สั่นไหวอย่างรุนแรง ความร้อนที่ปล่อยออกมาจากชายหนุ่มกำลังไล่ความเย็นในร่างกายของนางออกไป

เหมือนกับการตีเหล็กร้อนและใส่ลงไปในน้ำแข็ง

เสียงซ่าๆ ความเย็นค่อยๆ ละลายกลายเป็นน้ำไหล

เหล็กที่ร้อนนั้นกลับแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ

นางไม่เคยคาดคิดว่า ชายหนุ่มผู้นี้จะกล้าหาญเช่นนี้ แม้จะเป็นมนุษย์กับผี แต่เขากลับกล้ายกขานางขึ้นสูง

นางไม่คาดคิดอีกเช่นกันว่า ชายหนุ่มนี้จะสามารถสัมผัสกับร่างกายของนางได้ ทั้งๆ ที่นางเป็นผี แต่ชายหนุ่มคนนี้เป็นมนุษย์

ความร้อนจากการสัมผัสทำให้นางรู้สึกตัวสั่น

ถ้ามีผู้ใดมาช่วยนางตอนนี้ก็คงจะดี ผีสาวคิดในใจ ร่างกายของนางยอมจำนนต่อความร้อนแรงของชายหนุ่มโดยสมบูรณ์แล้ว