บทที่ 721 หมอกฝน

บทที่ 721 หมอกฝน

ฝนตกหนัก หมอกฝนปกคลุม เม็ดฝนและความลึกลับแพร่กระจายไปทั่วเมืองอวี้ตู่

ในสายตาของจ้าวอู่เจียง เซี่ยเฉินซู ตงหนิง และเยว่เฉียนชุน ที่เคยมีชีวิตชีวา ตอนนี้กลิ้งออกมาจากรถม้า นอนนิ่งไม่ขยับ แช่อยู่ในน้ำฝน ลืมตาเบิกโพลงมองท้องฟ้าสีเทาเหมือนศพที่ตายอย่างจิตใจไม่สงบสามศพ

จ้าวอู่เจียงมองภาพที่น่าสะพรึงกลัวเพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับมามองเซี่ยเฉินซูและบัณฑิตตงหนิงที่ถูกเขาขัดขวาง

ตงหนิงถือกระบี่หัวผีสีดำ และฟันกระบี่ใส่เขาพร้อมกับตะโกนว่า

“เจ้าเป็นพวกของจอมโจรเยว่ด้วยหรือ?”

แสงเย็นยะเยือกพุ่งผ่านหมอกฝน ดวงตาของจ้าวอู่เจียงเปล่งแสงสีม่วง เขายกมือขึ้นตะปบ

“เคล้ง!”

เขาใช้มือตบคมกระบี่หัวผีปกป้องกลับไป น้ำฝนกระเซ็นกระจายเป็นละออง

จ้าวอู่เจียงพูดเสียงต่ำ

“ตงหนิง หยุดมือ”

ตงหนิงที่ถือกระบี่หัวผีดูเหมือนเต็มไปด้วยพลังการศึกษา แต่กลับถูกกลบด้วยความอาฆาต กระบี่ในมือฟันไม่หยุด

“เจ้าจอมโจร ตายซะ!!!”

จ้าวอู่เจียงขยับเท้าเลี่ยงการโจมตีอย่างรวดเร็ว

เซี่ยปี้อันและฟ่านอู๋จิ่วต่อสู้กันจนเสียงดังก้องไปทั่ว สายฝนหนักกลายเป็นม่านหมอก พลังแห่งการทำลายล้างกระจายเป็นวงกว้าง

ตงหนิงที่ถือกระบี่หัวผีฟันกระบี่อย่างดุร้ายและต่อเนื่อง ปากก็พูดแต่คำอาฆาตแค้น

จนกระทั่งตงหนิงตะโกนด้วยเสียงเศร้าใจ

“หนี่ผูซา ปล่อยศิษย์น้องข้าไป!”

เซี่ยเฉินซูนั่งคุกเข่าอยู่กลางสายฝน เสื้อผ้าและเส้นผมของนางเปียกปอน นางกอดแขนตัวเอง ร่างกายสั่นสะท้านและพูดไม่เป็นภาษา

“ศิษย์พี่ตง วิ่ง วิ่งเร็ว ศิษย์พี่ตง!”

“หนีไป ท่านต้องหนีไป!”

“ไม่ ไม่…”

“ท่านพ่อ! ท่านพ่ออยู่ไหน ท่านพ่อ!”

“ท่านพ่อ!”

เสียงดังสนั่น “โครม!” ร่างเงาสีเทาขาวพุ่งผ่านหมอกฝน กระแทกลงบนพื้นหินสีฟ้า กลิ้งไปมาจนเกิดรอยเลือดเป็นทางยาว