บทที่ 736 การเติบโตของมารร้ายในใจ

บทที่ 736 การเติบโตของมารร้ายในใจ

จ้าวอู่เจียงนอนหลับแล้วฝันยาวนานมาก

ในฝันของเขา เซวียนหยวนจิ้งปลุกเขาขึ้นอย่างกะทันหัน ด้านนอกมีแสงสว่างของรุ่งอรุณ

เซวียนหยวนจิ้งบอกว่าวันนี้ต้องไปเข้าร่วมการประชุมเช้า มีเรื่องมากมายต้องหารือกับพวกขุนนางในราชสำนัก

เขามาถึงหน้าท้องพระโรงและเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยมากมาย ทุกคนเป็นข้าราชการของแผ่นดินต้าเซี่ย

มีคนทักทายเขาอย่างนอบน้อม และมีคนเข้ามาขอคำแนะนำ

ตู๋กูอี้เหอยังคงสงบนิ่งและมีอำนาจเฉกเช่นเคย ส่วนหลิวเจ๋อเป็นสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ไม่เปลี่ยนแปลง

ในหมู่ข้าราชการยังมีสายตาที่ไม่เป็นมิตรจับจ้องมาที่เขามากมาย

เขาถูกผลักดันโดยกลุ่มคนเข้าสู่ท้องพระโรง ข้าราชการทุกคนร้องสรรเสริญ “ถวายบังคมองค์ฮ่องเต้ ขอทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นๆ ปี”

ทุกอย่างเป็นไปอย่างเป็นระเบียบ มีการยื่นฎีกาและรายงานเรื่องราวต่างๆ

จากนั้นก็ไม่ทำให้เขาประหลาดใจ มีข้าราชการกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นเพื่อฟ้องร้องและกดดันเขา

แต่ครั้งนี้ เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูดคมคาย ไม่ได้พูดตอบโต้เพื่อปกป้องตัวเอง ไม่ได้แสดงอำนาจและไม่ด่าทอพวกเขา

เขามองไปรอบๆ ท้องพระโรง มองไปที่เซวียนหยวนจิ้งที่นั่งอยู่บนบัลลังก์สูง เขารู้สึกมึนงงและเหมือนห่างไกลจากทุกสิ่งทุกอย่าง

เขายิ้มและส่ายศีรษะเบาๆ พูดด้วยเสียงอ่อนโยนและจริงใจว่า

“เป็นความผิดของข้าเองที่ทำได้ไม่สมบูรณ์ คนเราไม่สมบูรณ์แบบ ข้าไม่สามารถช่วยทุกคนได้…”

ในพริบตาต่อมา เขาเห็นข้าราชการทุกคนเสียชีวิตในลักษณะต่างๆ ต่อหน้าเขา และยังมีประชาชนมากมายที่เสียชีวิตในลักษณะเดียวกัน

เขาเสียสละชีวิตเพื่อช่วยคนที่รัก แต่ไม่สามารถช่วยคนอื่นๆ ได้

เขารู้ว่าไม่ใช่ความผิดของเขา เขาได้ทำดีที่สุดแล้ว

แต่ความรู้สึกผิดที่ซ่อนอยู่ลึกในใจได้ปรากฏขึ้นในตอนนี้

บนสนามหน้าพระราชวังที่เต็มไปด้วยศพ มีชายหนุ่มรูปงามในเสื้อคลุมสีดำเข้ามา เด็กหนุ่มยิ้มอย่างชั่วร้ายและมีจิตสังหารที่อำมหิต