บทที่ 739 ทุกการพบกันในโลกนี้คือการพบกันหลังจากการจากลายาวนาน

ปีที่ 14,460 ของบันทึกชีวิต

วันที่ 4 เดือน 5 ช่วงปลายฤดูร้อน

เวลาเช้าตรู่

ตอนใต้ของอาณาจักรเทพวารี ดินแดนเทียนเป่า ข้างแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ ดอกบัวที่หยั่งรากลึกในน้ำศักดิ์สิทธิ์และทอดยาวในฟ้าและดิน ค่อยๆ บานออก

ใบของดอกบัวนั้นไร้ขอบเขต เชื่อมต่อกับท้องฟ้า เกิดเป็นปรากฏการณ์ที่ยิ่งใหญ่

ดินแดนลับเต๋อเหลียนซึ่งสั่นสะเทือนทั้งห้าเขตแดนกำลังจะเปิดขึ้น ผู้ฝึกฝนที่แข็งแกร่งมากมายต่างหลั่งไหลเข้ามา หวังที่จะค้นหาโอกาสในดินแดนลับเต๋อเหลียนแห่งนี้

จ้าวอู่เจียงนั่งเงียบๆ อยู่หน้าประตูบนภูเขาของสำนักศรัทธาราษฎร รอคอยคนที่คุ้นเคยกลับมา

ดอกบัวจะบานเต็มที่เมื่อแสงแดดสว่างในวันพรุ่งนี้ เขาต้องการรออยู่ที่นี่อีกสักหน่อย

แต่จนเกือบจะถึงเวลายามเย็น จ้าวอู่เจียงยังไม่เห็นผู้ใดที่คุ้นเคย เพียงแต่เห็นผู้บำเพ็ญวัยกลางคนร่างผอมคนหนึ่งในชุดคลุมสีครามเข้มเดินผ่าน เขามองจ้าวอู่เจียงแล้วส่ายศีรษะเดินจากไป

จ้าวอู่เจียงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แปลกใจ

เพราะคนที่คุ้นเคยหากเดินทางมาจากที่อื่น ย่อมต้องไปที่ดินแดนเทียนเป่าทางตะวันตกก่อน เพื่อรอการเข้าสู่ดินแดนลับเต๋อเหลียน

หลังจากสิ้นสุดโอกาสในดินแดนลับเต๋อเหลียนแล้ว คนเหล่านั้นถึงจะมีเวลามาที่สำนักศรัทธาราษฎร

และสถานที่ที่เขานัดกับเซวียนหยวนจิ้งก็คือดินแดนลับเต๋อเหลียน อาจเป็นไปได้ว่าเซวียนหยวนจิ้งรออยู่ที่ดินแดนเทียนเป่าทางตะวันตกของแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์แล้ว

เขาถอนหายใจ คืนนี้เขาต้องออกเดินทางไปยังแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ ไม่เช่นนั้นจะพลาดโอกาสในการเข้าสู่ดินแดนลับเต๋อเหลียนไปเพียงครึ่งก้าว

นกกระเรียนกระดาษในแขนเสื้อของเขาขยับปีกเบาๆ เขาค่อยๆ ลอยเข้าสู่สำนักศรัทธาราษฎร

ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆ ด้านหลัง เขาหันกลับไปมอง นกกระเรียนกระดาษก็หายไปในพริบตา เขาตกลงมายืนที่เดิม

ไม่ไกลนัก มีร่างหนึ่งที่งดงามและเหนื่อยล้าในชุดคลุมสีดำเข้ม เดินมากับพัดในมือเหมือนบัณฑิตหนุ่มที่สง่างาม

บัณฑิตหนุ่มนั้นหล่อเหลาอย่างเหลือเชื่อ ดวงตาและคิ้วคมคาย ดูคุ้นเคยมาก

ทั้งสองเห็นกันและกัน และยืนนิ่งในที่เดิม

ในลมหายใจต่อมา ทั้งคู่ก็ขยับตัว หนึ่งก้าว สองก้าว และเริ่มวิ่ง วิ่งเร็วขึ้นและเร็วขึ้น

ความคิดเห็น