บทที่ 742 เป็นคนผู้นั้นเอง!

บทที่ 742 เป็นคนผู้นั้นเอง!

ผู้ที่ถูกถามคือผู้บำเพ็ญวัยกลางคนผู้หนึ่ง สวมชุดคลุมสีน้ำเงินเข้ม รูปร่างผอมแห้ง

ผู้บำเพ็ญประนมมือพลางเปล่งเสียง “อมิตาพุทธ” แล้วพลันรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง จึงเปลี่ยนท่าทางมือใหม่

“ขอความเมตตาจากสวรรค์ ธรรมชาติคือวิถีแห่งเต๋า ข้าจางเต๋อลู่ขอเพียงได้เดินทางสักครั้ง ไม่ได้หวังโชคลาภใดๆ”

“อ้อ ดูท่านผู้บำเพ็ญของพวกเราแล้วไม่ใช่คนธรรมดาเลย” ท่านประมุขเอ่ยชื่นชม

เหล่าผู้แข็งแกร่งที่ล้อมรอบต่างหัวเราะเยาะในใจ นี่มันพูดเรื่องไร้สาระชัดๆ บรรดาผู้ที่ต้องการจะเข้าสู่ดินแดนลับเต๋อเหลียนจะมีคนธรรมดาได้อย่างไร?

“ดูนี่สิ ดูนี่สิ สาวงามดั่งเทพธิดาผู้นี้คงเป็นหลินเสี่ยวเค่อแห่งเผ่าจิ้งจอกชิงชิวใช่หรือไม่?” ท่านประมุขซึ่งแท้ที่จริงแล้วเป็นเพียงผู้ดูแลหอสมบัติสาขาย่อยเคลื่อนร่างวูบไป ทุกคนมองตามไป เขามาอยู่ตรงหน้าผู้แข็งแกร่งจากเผ่าจิ้งจอกชิงชิวและเผ่าหมาป่าสวรรค์

“หนึ่งในสามสาวงามแห่งดินแดนใต้ งดงามดั่งบุปผา ผู้ใดต้องการติดต่อ โปรดจำไว้ว่าต้องมาที่หอสมบัติของพวกเราเท่านั้น ไม่ว่าท่านต้องการจะจัดซื้อสิ่งใด พวกเราก็พร้อมให้บริการ หอสมบัติของพวกเรามีสาขาในทุกเมืองทุกดินแดน ไม่เอาเปรียบทั้งเด็กและคนชรา ส่วนสาวงามดั่งบุปผาที่อยู่ข้างกายหลินเสี่ยวเค่อผู้นี้……”

“จูกัดเซี่ยวไป๋!” หญิงชราผู้หนึ่งเดินออกมาจากกลุ่มคนของเผ่าจิ้งจอกชิงชิว ใบหน้าเมตตา แต่ขณะนี้แฝงไว้ด้วยความสง่างามและความโกรธเคืองเล็กน้อย

ท่านประมุขจูกัดเซี่ยวไป๋กระแอมเบาๆ แล้วรีบคำนับ

“แม่เฒ่าเทียนหลาน ข้าน้อยรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว”

จูกัดเซี่ยวไป๋ยังคงยิ้มแย้ม คำนับให้กับเผ่าจิ้งจอกชิงชิวและเผ่าหมาป่าสวรรค์ จากนั้นร่างกายก็วูบหายไปปรากฏตัวต่อหน้าสตรีผมเงินในชุดดำสวมถุงมือดำผู้หนึ่ง

“ให้ตายเถอะ! ข้ากำลังพบเห็นผู้ใดนี่? ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นธิดาแห่งตระกูลหวังจากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์จงตู้ แม่นางหวังซี!

นอกจากนี้ นางยังเป็นคู่หมั้นของหนี่ผูซาอีกด้วย! หรือว่าหนี่ผูซาผู้สง่างามแห่งสำนักเมตตาธรรมอันยิ่งใหญ่ก็มาด้วย? ทุกท่านลองมองหาเขาในฝูงชนกันดู”

หวังซีมีเส้นผมสีเงินเป็นประกายตลอดทั้งศีรษะ ใบหน้าเย็นชา นางเกลียดฉายาคู่หมั้นของหนี่ผูซาเป็นที่สุด และสิ่งที่นางเกลียดรองลงมาก็คือสถานะธิดาแห่งตระกูลหวัง