บทที่ 772 ความลี้ลับ

บทที่ 772 ความลี้ลับ

กลิ่นหอมยังคงติดอยู่ในฝักกระบี่ แม้ตัวกระบี่จะจากไปแล้ว แต่ก็ยังทำให้ฝันของผู้คนไม่สงบ

กระบี่แห่งจ้าวอู่เจียงไร้ขอบเขต ส่วนหลินหลางนั้นเหมือนกับฝักกระบี่ที่สวยงาม

เขาดึงกระบี่ประจำกายออกมาและมองไปรอบๆ ด้วยใจที่ว่างเปล่า ขณะที่นางเก็บกระบี่เข้าฝักด้วยความเศร้า

ปัญหาที่เกิดขึ้นกับแก่นปีศาจของหลินหลางได้รับการแก้ไขอย่างสมบูรณ์ ขณะที่นางมองดูจ้าวอู่เจียงจากไปด้วยความอาลัย

จ้าวอู่เจียงกล่าวว่า “เมื่อทุกอย่างสงบลง ข้าจะจัดงานแต่งงานให้ใหญ่โต และจะแต่งงานกับเซวียนหยวนจิ้งพร้อมกับเจ้าอย่างถูกต้องตามประเพณี”

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านมา หัวใจของหลินหลางถูกจุดไฟจนลุกโชน นางเฝ้ารอคอยวันที่เขาสัญญาไว้นี้

จ้าวจ้าวอู่เจียงถือตะเกียงเล็กๆ เดินไปมาในวิหารที่ทรุดโทรม

ท้องฟ้ามืดมิด หากไม่มีแสงตะเกียงที่ริบหรี่ภายในรัศมีครึ่งจั้ง คงไม่อาจมองเห็นสิ่งใดได้เลยในความมืด

ความมืดนอกวิหารที่พังทลายดูเหมือนกำลังคืบคลานเข้ามาด้วยความโหดเหี้ยม

เขาคิดในใจว่า “ไม่สามารถปล่อยให้จิ้งเอ๋อร์รอไปนานกว่านี้…” หลังจากที่เขาได้อยู่กับหลินหลางมามากกว่าชั่วยามหนึ่ง เซวียนหยวนจิ้งคงจะต้องถามเขาแน่

ทันใดนั้น เขาก็หยุดก้าวเดินและมองออกไปยังความมืดนอกวิหารด้วยความระวัง

ความมืดนั้นบิดเบี้ยว ดูเหมือนว่ามีบางสิ่งกำลังเข้ามาใกล้

เสียงลมยามค่ำคืนเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงแหลมสูงและดังขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่ามีวิญญาณร้ายกำลังแบกเครื่องขยายเสียงเดินเข้ามาอย่างไรอย่างนั้น

เพียงลมหายใจเดียว จ้าวอู่เจียงก็เห็นเงาร่างหนึ่งกำลังเดินเข้ามาจากความมืด

เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่ให้ผู้ใดสังเกตเห็น พลังปีศาจและพลังวิญญาณในร่างของเขาไหลเวียนไปทั่วร่างกาย พร้อมที่จะโจมตีได้ทุกเมื่อ

เขายกตะเกียงในมือขึ้นเล็กน้อย เพื่อพยายามมองให้เห็นเงานั้นชัดเจน

เมื่อเงาร่างนั้นเข้ามาใกล้ เขาก็เห็นว่ามันคือหญิงชราคนหนึ่ง

ดวงตาของจ้าวจ้าวอู่เจียงกระตุกขึ้นทันที เขาจำหญิงชรานี้ได้ นางคือคนที่เขาเคยพบขณะเดินทางไปยังริมฝั่งแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ในเมืองวิญญาณ ที่กำลังขัดเกลาตะปูสะกดวิญญาณอยู่

แต่เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติได้อย่างรวดเร็ว

เพราะว่าที่นี่คือดินแดนลับเต๋อเหลียน ไม่ใช่เมืองที่มีแต่วิญญาณคนตายแห่งนั้น

“เจ้าเด็กน้อย มานี่สิ” หญิงชราพูดด้วยสีหน้าใจดี ยืนอยู่ในความมืด เรียกเขาเบาๆ ราวกับกำลังเรียกลูกหลานของนาง

“ข้ากำลังจะไปพักผ่อน ไม่ทราบว่าแม่เฒ่ามีเรื่องอะไรหรือไม่?” จ้าวอู่เจียงยกมือเกาหัวด้วยท่าทางซื่อๆ แต่เขาไม่ขยับเท้าไปไหน

“ข้าเป็นเทพแห่งรัตติกาล เจ้าเด็กน้อย เจ้ามีน้ำจากแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์อยู่มากเกินไป ข้าจำเป็นต้องเอามันกลับคืนมาบางส่วน” หญิงชราพูดด้วยเสียงที่เปลี่ยนเป็นดุดันมากขึ้นและยื่นมือออกมาข้างหน้า

ดวงตาของจ้าวอู่เจียงหรี่ลงเล็กน้อย เขาเห็นแสงสีชมพูเรืองขึ้นมาแวบหนึ่งที่เสื้อผ้าของหญิงชรา แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นนั้นเป็นเพียงภาพหลอนหรือไม่

เขายังคงยิ้มด้วยท่าทางซื่อๆ และเอื้อมมือเข้าไปหยิบถุงเก็บของออกมา เหมือนกับว่าจะนำเอาน้ำจากแม่น้ำศักดิ์สิทธิ์ออกมาคืนให้

ดวงตาของหญิงชราสว่างวาบขึ้นมาในทันทีและก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว แต่นางกลับลังเลและมองไปที่วิหารที่พังทลาย ไม่กล้าเข้าไปในวิหาร

“แม่เฒ่า นี่ขอรับ” จ้าวอู่เจียงยื่นมือออกมาด้วยความเคารพ ก่อนจะแบมือออกช้าๆ