บทที่ 782 ตำนานสี่วิญญาณแห่งสวรรค์

บทที่ 782 ตำนานสี่วิญญาณแห่งสวรรค์

แสงอันเจิดจรัสยังคงพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อเกิดเป็นม่านแสงที่เชื่อมโยงระหว่างเหวลึกมืดมนกับท้องฟ้าที่หม่นหมอง

ลวดลายบนม่านแสงบิดเบี้ยวไปมา ราวกับกำลังจัดเรียงรหัสเพื่อเปิดประตูสู่ซากโบราณ

ไม่นานนัก ลวดลายเหล่านั้นก็หยุดการเปลี่ยนแปลง

“ตู้ม!”

เสียงระเบิดดังขึ้นก้องกังวาน ม่านแสงเบื้องหน้าผู้คนพลันระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ

ละอองแสงเล็กๆ ปรากฏขึ้น ราวกับดอกฝ้ายที่โปรยปรายในฤดูใบไม้ผลิ หรือหิ่งห้อยในฤดูร้อน มันล่องลอยอย่างไม่ขาดสาย ตกลงมาบนไหล่หรือเส้นผมของผู้คน

ทุกคนรู้สึกถึงพลังลึกลับบางอย่างที่แทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้รู้สึกเบาสบายราวกับไร้น้ำหนัก

เมื่อสายลมพัดผ่าน ร่างกายของพวกเขาก็เริ่มเคลื่อนไหวโดยไม่สามารถควบคุมได้ พวกเขาลอยล่องไปตามสายลม ราวกับดอกหญ้าที่ถูกลมพัดพาเข้าสู่เหวลึกมืดมน

เสียงอุทานด้วยความประหลาดใจดังขึ้นจากกลุ่มคน ความรู้สึกเช่นนี้ไม่เคยมีมาก่อน

สายลมพัดผ่านเสื้อคลุมของจ้าวอู่เจียงทำให้แขนเสื้อของเขาพลิ้วไหวไปมา เขาพยายามควบคุมลมปราณและพลังปีศาจในร่างกาย ทำให้เขารู้สึกเหมือนตนเองหยั่งรากลึกลงบนพื้นดิน

เขาไม่ต้องการปล่อยตัวไปตามสายลมเหมือนกับคนอื่นๆ แม้ว่าเขาจะรู้ว่านี่น่าจะเป็นวิธีเข้าสู่ซากโบราณสถานก็ตาม

บางทีอาจเป็นเพราะเขาต้องเผชิญกับการล่องลอยอย่างไม่มั่นคงเป็นเวลานาน เขาจึงรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก

เซวียนหยวนจิ้งที่อยู่ข้างๆ เขา ร่างกายเริ่มลอยออกไป เขาจึงจับมือของนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

หลี่ฉวนจวินที่ร่างกายก็ลอยอยู่ในอากาศเช่นกัน หัวเราะเสียงดัง เขายืนบนกระบี่บินแล้วปล่อยให้มันพาเขาลอยเข้าสู่เหวลึก

ไม่ใช่เพียงจ้าวอู่เจียงที่พยายามไม่ให้ตัวเองลอยไปตามสายลม คนอื่นๆ อย่างหลินเสี่ยวเคอ จูเก๋อเซี่ยวไป๋ และหลู่จง ต่างก็พยายามควบคุมร่างกายของตนเองด้วยเช่นกัน

การสูญเสียการควบคุมถือเป็นอันตรายสำหรับผู้แข็งแกร่ง

พวกเขาจึงตอบสนองตามสัญชาตญาณ

จ้าวอู่เจียงสบตากับเซวียนหยวนจิ้งและยิ้มอย่างอบอุ่น

สายตาของเขาเปล่งประกายดั่งดวงดาว ก่อนที่เขาจะออกตัวกระโดดเข้าสู่เหวลึกด้วยตนเอง ราวกับนกยักษ์ที่บินไปตามสายลม กางปีกโบยบินเข้าสู่เหวลึก

ความมืดค่อยๆ แผ่ขยายออกไปในสายตาของจ้าวอู่เจียงและเซวียนหยวนจิ้ง

หลู่จงและคนอื่นๆ ต่างใช้วิธีของตนเองในการควบคุมร่างกาย และกระโดดเข้าสู่เหวลึกเช่นกัน

การแย่งชิงในซากโบราณสถานได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว

บนท้องฟ้า สามารถมองเห็นกลีบดอกบัวอื่นๆ ที่มีบางกลีบที่ค่อยๆ เรียงตัวกัน ราวกับเป็นดวงตาที่ไร้แวว จ้องมองลงมายังพื้นดิน จ้องมองกลุ่มผู้บำเพ็ญที่มุ่งหน้าเข้าสู่เหวลึก