บทที่ 805 ความหวานชื่นระหว่างสองเรา

บทที่ 805 ความหวานชื่นระหว่างสองเรา

“ตอนนี้ข้าก็กำลังบอกกับเจ้าอยู่ไม่ใช่หรือ?” จ้าวอู่เจียงตอบกลับหลู่จงด้วยท่าทีที่ดูเหมือนสงสัยและล้อเลียน

“ไม่ใช่เรื่องนี้…” หลู่จงมองจ้าวอู่เจียงด้วยความโกรธเล็กน้อย ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเขินอายและความไม่พอใจ

จ้าวอู่เจียงลูบแผ่นหลังของหลู่จงเบาๆ พร้อมกับยิ้มอย่างอบอุ่นและถามว่า

“แล้วเรื่องไหนล่ะ?”

“เจ้าก็รู้ดีอยู่แล้ว!” หลู่จงตอบกลับด้วยท่าทีที่ดูเย้ายวนใจและเต็มไปด้วยความเขินอาย นางขู่เขาว่า

“ระวังเถอะ ข้าอาจจะต่อยเจ้าให้กระดูกหักได้!”

จ้าวอู่เจียงตอบกลับด้วยท่าทีที่ไม่จริงจังนัก

“ถ้าเจ้าจะทำลายมันด้วยการบิดก็ยังไม่ได้เลย เจ้าจะต่อยมันให้หักด้วยหมัดเดียวได้อย่างไรล่ะ? พูดอะไรกันนี่?”

หลู่จงทำท่าควงหมัดขวาของนางและมองจ้าวอู่เจียงด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความโกรธและความเขินอายในเวลาเดียวกัน

จ้าวอู่เจียงยกมือขึ้นเพื่อแสดงความยอมแพ้

หลู่จงหัวเราะเบาๆ ด้วยความสนุกสนาน และในขณะเดียวกันก็รู้สึกชื่นชอบและโกรธเขาไปพร้อมๆ กัน พฤติกรรมที่ยอมอ่อนข้อของเขาทำให้นางรู้สึกว่าเขาทั้งน่ารักและน่าหงุดหงิด เพราะมันทำให้นางรู้สึกทั้งได้รับการปกป้องและเหมือนกับว่าความพยายามของนางทั้งหมดนั้นเปล่าประโยชน์

หลังจากที่ทั้งสองได้เผชิญหน้ากันด้วยคำพูด การต่อสู้ในการฝึกฝน และการเผชิญหน้าทางร่างกาย หลู่จงรู้สึกว่าจ้าวอู่เจียงเริ่มจับทางนางได้แล้ว

หลู่จงหยิบชุดออกมาเพื่อสวมใส่ใหม่ แต่จ้าวอู่เจียงก็รีบเข้ามาใกล้ด้วยความกระตือรือร้นและพูดอย่างตื่นเต้น

“ให้ข้าช่วยเอง!”

เขารีบดึงชุดจากมือของนางและช่วยนางสวมใส่ ซึ่งในขณะที่เขาช่วยใส่ชุดนั้น กลับกลายเป็นว่าเขากำลังใช้โอกาสในขณะนี้สัมผัสเรือนร่างนางอยู่เบาๆ บางครั้งก็ทำให้นางรู้สึกจั๊กจี้และใจสั่นไม่ใช่น้อย

ไม่นานนัก ทั้งคู่ก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย

หลู่จงยังคงสวมชุดสีดำ ใบหน้าของนางยังคงมีสีแดงระเรื่อ ผมยาวสลวยของนางเหมือนสายน้ำตกที่ดำขลับ ราวกับดอกบัวดำที่เย็นชา

จ้าวอู่เจียงสวมชุดคลุมสีดำเช่นกัน โดยมีลวดลายเมฆเงินปักอยู่บนชุดของเขา

ทั้งคู่ดูงดงามและเหมาะสมกันอย่างยิ่ง

เมื่อทั้งสองออกมาจากดินแดนในภาพวาดโบราณและกลับมาที่ห้องโถงสำริดในปากของรูปปั้นเทพเจ้า ทั้งคู่ก็สังเกตเห็นว่าบางสิ่งบางอย่างไม่ถูกต้อง

พลังวิญญาณที่อยู่รอบๆ ห้องโถงนั้นดูเหมือนจะมีสีดำมืดเจือจางด้วยสีแดงสด