บทที่ 808 เขาไม่เชื่อ

บทที่ 808 เขาไม่เชื่อ

“เขาและคนกลุ่มหนึ่งได้เดินทางไปยังบ้านเกิดของข้า” หลี่ฉวนจวินนั่งอยู่ท่ามกลางทะเลทรายที่กว้างใหญ่ ร่างกายของเขาดูอ่อนเยาว์ลงเรื่อยๆ แต่วิญญาณของเขาแก่ชราไปตามกาลเวลา

หวังจวิ้นหลางถึงกับสะดุดเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่ฉวนจวินในตอนนี้ดูคล้ายกับผู้อาวุโสที่ใจดีในตระกูลของเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเรื่องราวในอดีตที่ยาวนานมากมาย

“บุรุษผู้เป็นนักบุญคนนั้น ได้วางแผนเร่งการล่มสลายของราชวงศ์ที่บ้านเกิดของข้า ทำให้ชาวบ้านมากมายต้องไร้ที่อยู่อาศัย และสุดท้ายพวกเขาก็ต้องจบชีวิตลงในน้ำท่วมครั้งใหญ่ นอกจากนี้ เขายังได้ขโมยกระดูกของสหายสนิทของข้าไป และผิดคำสัญญาที่จะนำพาชาวบ้านกลุ่มหนึ่งหลบหนีภัยพิบัติออกมาอย่างปลอดภัย เจ้าบอกข้าสิว่า คนเช่นนี้ยังเป็นคนดีอยู่หรือ?”

หวังจวิ้นหลางหายใจถี่ขึ้นด้วยความโกรธและไม่พอใจ

“เจ้าพูดเหลวไหล! พี่เขยของข้าไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้น!”

หลี่ฉวนจวินถอนหายใจและพูดด้วยเสียงแผ่วเบา

“ถ้าเช่นนั้นข้าจะโกหกเจ้าไปทำไม?”

หวังจวิ้นหลางอ้าปาก แต่ริมฝีปากสั่นไหว ดวงตาของเขาเริ่มมีน้ำตาคลอขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“ถ้าข้าต้องการยุยงหรือก่อให้เกิดความขัดแย้ง ข้าสามารถหลอกเจ้าได้ตั้งแต่ก่อนที่เราจะต่อสู้กันแล้ว” หลี่ฉวนจวินจับข้อมือของหวังจวิ้นหลางไว้แน่นอีกครั้ง

“แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ขณะที่เจ้ากำลังอ่อนแอและใกล้ตาย การยุยงในเวลานี้มีประโยชน์อะไรสำหรับข้า? มันจะเพิ่มเพียงแค่ความโกรธและความเคียดแค้นในใจของเจ้า ให้เจ้าตายไปอย่างไม่สงบหรือ? เฮ้อ ข้าไม่ได้มีความแค้นอะไรกับเจ้าเลยด้วยซ้ำ”

“แต่เรามีความแค้นกับหนี่ผูซา มันมากเกินกว่าที่จะเรียกว่าความแค้นธรรมดาได้!” ในทันใดนั้น จ้าวอู่เจียงเดินเข้ามาท่ามกลางทะเลทราย มือของเขาถูกซุกไว้ในเสื้อคลุม ลมหายใจของเขาสงบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่นที่แสดงถึงการฆ่าด้วยความอำมหิต

“ข้าไม่เชื่อในเรื่องที่ว่าแค้นผู้ใดต้องไปเอาคืนคนนั้นเพียงผู้เดียวโดยตรง ข้าคิดว่าบางทีสิ่งที่เขาทำ คนรอบตัวเขาอาจจะยอมรับมันและช่วยสนับสนุนก็เป็นได้ เลือดของผู้บริสุทธิ์ที่เปื้อนอยู่บนมือของเขา คนรอบตัวเขาอาจจะรู้อยู่แล้ว เช่นเจ้า เจ้าคือน้องชายของคู่หมั้นของเขา ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของพวกเจ้าจะดีมาก แล้วเขาเคยบอกเจ้าถึงสิ่งเลวร้ายที่เขาทำหรือไม่?”

ร่างกายของหวังจวิ้นหลางสั่นสะท้าน เขาอยากจะโต้แย้ง แต่ยังไม่ทันพูดอะไร จ้าวอู่เจียงก็คว้าคอเขาและยกจนตัวเขาลอยขึ้นกลางอากาศ

หลี่ฉวนจวินถอนหายใจ เขารู้ดีว่าไม่ใช่เพียงเขาเท่านั้น แต่จ้าวอู่เจียงก็มีจิตใจที่อ่อนโยนและเมตตา แต่ในเรื่องนี้ หากจ้าวอู่เจียงต้องการฆ่าหวังจวิ้นหลาง เขาจะไม่ขอร้องให้ปล่อยมือ กลับจะรู้สึกว่าจ้าวอู่เจียงทำถูกต้องแล้ว

เขาจะไม่แนะนำให้ผู้ใดทำดี เพราะเขาเคยผ่านความเจ็บปวดและทุกข์ทรมานเหมือนกับจ้าวอู่เจียง แต่ความทุกข์ทรมานของเขาไม่ลึกซึ้งเท่าของจ้าวอู่เจียง