บทที่ 810 สองในสามรอบ

บทที่ 810 สองในสามรอบ

ผู้บำเพ็ญทั้งแปดคนที่สวมชุดคลุมยาวสีเขียวเข้มและสวมหน้ากากได้บีบวงล้อมจ้าวอู่เจียงและหลี่ฉวนจวินให้ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

การโจมตีของจ้าวอู่เจียงและหลี่ฉวนจวินแทบไม่สามารถทำร้ายเหล่าผู้บำเพ็ญลึกลับทั้งแปดได้ ร่างกายของพวกเขากลายเป็นร่างทรายที่สามารถหลบหลีกการโจมตีได้อย่างแปลกประหลาด แม้แต่เมื่อถูกโจมตี ร่างของพวกเขาก็จะสลายเป็นทรายเล็กๆ ซึ่งจะทำให้พลังโจมตีที่ได้รับถูกกระจายออกไปและอ่อนลงโดยปริยาย

“พวกเจ้าคือผู้ใดกันแน่?” หลี่ฉวนจวินเริ่มหายใจถี่ขึ้น สภาพของเขาไม่ค่อยดีแล้ว การโจมตีด้วยพลังกระบี่ของเขาไม่เกิดผลใดๆ พลังของเขาถูกใช้ไปอย่างเปล่าประโยชน์ นอกจากนี้ เขายังต้องใช้พลังมากขึ้นในการป้องกันการโจมตีของศัตรู ทำให้พลังลมปราณและพลังปราณกระบี่ในร่างกายของเขาลดน้อยลงอย่างรวดเร็ว และไม่สามารถฟื้นฟูได้ในเวลาอันสั้น

เหล่าผู้บำเพ็ญลึกลับไม่ตอบคำถามใดๆ การโจมตีของพวกเขายังคงต่อเนื่อง แต่ไม่มีสัญญาณว่าจะฆ่า หรือโจมตีในจุดสำคัญ ราวกับว่าพวกเขามีจุดประสงค์เพียงเพื่อจะลดทอนพลังของหลี่ฉวนจวินและจ้าวอู่เจียงลงเท่านั้นเอง

ดวงตาของจ้าวอู่เจียงมืดมน และในการโจมตีของเขาเริ่มมีพลังดูดซับเพิ่มขึ้น เมื่อการโจมตีของเขาไปโดนผู้บำเพ็ญลึกลับคนหนึ่ง ขณะที่ผู้บำเพ็ญกำลังจะแปรสภาพร่างกายเป็นทรายเพื่อลดทอนพลังการโจมตี จู่ๆ ร่างที่กลายเป็นทรายก็ถูกดึงกลับมารวมกันอีกครั้ง

“ผลั่ก!” ผู้บำเพ็ญลึกลับผู้นั้นถูกบังคับให้รับพลังการโจมตีทั้งหมดของจ้าวอู่เจียงจนเซถอยไปหลายก้าว เขากุมหน้าอกด้วยความตกใจ

ผู้บำเพ็ญที่เหลือที่กำลังล้อมโจมตีจ้าวอู่เจียงก็มีสีหน้าสงสัย พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมจ้าวอู่เจียงซึ่งไม่ได้ใช้ศาสตราวุธใดๆ ถึงสามารถทำร้ายพวกเขาได้?

พวกเขาฝึกฝนวิชาการต่อสู้ลี้ลับนี้ ซึ่งควรจะทำให้ตนเองอยู่ในสถานะที่ไม่อาจพ่ายแพ้ได้

เมื่อคราวนั้น นายน้อยที่เคยฝึกวิชานี้ แม้แต่เมื่อเผชิญหน้ากับหลู่จง ก็ยังสามารถป้องกันการโจมตีของนางได้อย่างปลอดภัย

แต่ทำไมจ้าวอู่เจียงที่พลังฝีมือไม่เทียบเท่าหลู่จง กลับสามารถทำร้ายพวกเขาได้?

ดวงตาของจ้าวอู่เจียงเย็นชา หากเขามั่นใจเต็มที่ว่าจะสามารถกำจัดคนเหล่านี้และปิดปากพวกเขาได้ เขาคงจะไม่เพียงแค่ใช้วิชา “มหาเทพดูดดาว” เท่านั้น

เมื่อเห็นวิชาการต่อสู้อันลี้ลับของคนเหล่านี้ จ้าวอู่เจียงนึกถึงการใช้ “วิชามหาเทพดูดดาว” ในการรับมือขึ้นมาทันที และมันก็ได้ผลจริงๆ

วิชามหาเทพดูดดาวเป็นวิชาที่เขาเคยเรียนรู้จากศพของเซวียนหยวนอวี้เหิง ผู้ที่เคยมีชีวิตอยู่ในแผ่นดินต้าเซี่ย เขาคิดว่าวิชานี้คงไม่มีประโยชน์มากสักเท่าไหร่ในโลกแห่งนี้

แต่ในหอคอยปีศาจของสำนักเทพอสูร เขาได้รู้ว่าวิชามหาเทพดูดดาวเป็นรากฐานของเคล็ดวิชากลืนฟ้า ซึ่งหมายความว่าวิชามหาเทพดูดดาวนี้มีความแข็งแกร่งกว่าที่เขาคาดคิดเอาไว้

แต่เพราะวิชานี้มีพลังอำนาจและลักษณะเฉพาะ จ้าวอู่เจียงจึงรู้ว่ามันอันตรายที่จะใช้ เขาจึงมักจะใช้มันด้วยความระมัดระวังอยู่เสมอ

ในตอนนี้ เมื่อเขาใช้วิชามหาเทพดูดดาวเพียงเล็กน้อยในการรับมือเหล่าผู้บำเพ็ญลึกลับและสามารถทำให้พวกเขาล่าถอยได้ เขากลับไม่รู้สึกยินดีนัก เพราะเขากลัวว่าคนเหล่านี้จะมาเพื่อต้องการวิชามหาเทพดูดดาวของเขา