บทที่ 827 เรื่องของเขาก็คือเรื่องของข้า

บทที่ 827 เรื่องของเขาก็คือเรื่องของข้า

เสียงอึกทึกของผู้คนยังไม่ทันจางหาย หลายคนก็ทนไม่ไหวลงมือทันที ต่างพากันบินพุ่งไปยังเสาหินทั้งแปด เพื่อแย่งชิงกลุ่มแสงบนเสาหินเหล่านั้น

หลี่ฉวนจวินก็เข้าร่วมการแย่งชิงด้วย

เมื่อเทียบกับผู้บำเพ็ญจากตระกูลใหญ่อื่นๆ แล้ว วิชาเวทของเขานั้นไม่อาจนำออกมาใช้ได้ มีเพียงปราณกระบี่เท่านั้นที่เป็นที่พึ่ง โอกาสดีในการแย่งชิงเคล็ดวิชาอยู่ตรงหน้าแล้ว เขาจะไม่ยอมพลาดโอกาสนี้เด็ดขาด

เขาสนใจกลุ่มแสงบนเสาหินตำแหน่งตัวแทนของธาตุน้ำในแปดทิศ กลุ่มแสงนั้นเป็นสีฟ้าสว่างไสว

ผู้ที่สนใจกลุ่มแสงนี้พร้อมกับเขาคือ อัจฉริยะสามคนจากสำนักสามสหาย ซึ่งเป็นหนึ่งในสำนักใหญ่ชื่อดังของอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ตอนกลาง

สำนักสามสหาย แม้อิทธิพลจะไม่แข็งแกร่งเท่าตระกูลใหญ่หรือสำนักเมตตาธรรม แต่ก็ไม่อาจดูแคลนได้โดยเด็ดขาด

อัจฉริยะสามคนที่แย่งชิงกับหลี่ฉวนจวินต่างก็จุดไฟวิญญาณได้หกเจ็ดส่วนแล้ว พลังที่ใช้ออกมาล้วนเป็นวิชาอันทรงพลัง

หลี่ฉวนจวินไม่ได้เรียกใช้ปราณกระบี่ จึงตกเป็นรองทันทีที่ลงมือ

ทางด้านของเซวียนหยวนจิ้งแต่เดิมยังคงเฝ้าดูอยู่ ไม่ได้ลงมือ แต่เมื่อเห็นหลี่ฉวนจวินตกเป็นรอง จึงทำการโบกสะบัดพัดในมือ แล้วการโจมตีที่มองไม่เห็นของนางก็สกัดอัจฉริยะสามคนจากสำนักสามสหายไว้ได้โดยทันที

อัจฉริยะสามคนจากสำนักสามสหายเห็นดังนั้น จึงตะโกนเรียกพี่น้องร่วมสำนักที่เหลือมา เริ่มล้อมโจมตีหลี่ฉวนจวิน

“พวกผู้บำเพ็ญป่าเถื่อนแดนใต้ ช่างกล้าดีมาเป็นศัตรูกับสำนักสามสหายของข้า!”

ผู้บำเพ็ญแห่งสำนักสามสหายตวาดด้วยความโกรธเสียงดังกึกก้อง

หลี่ฉวนจวินยิ่งตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบ การโจมตีของเซวียนหยวนจิ้งก็ไม่ได้มีพลังมากนัก เพราะพัดจีบในมือของนางใช้สำหรับป้องกันตัวเป็นหลัก ไม่ใช่ใช้เพื่อสังหารศัตรู

“เบิกภูผา!”

ท่ามกลางความวุ่นวาย เสียงตวาดอันทรงพลังดังขึ้นอย่างกะทันหัน ตามด้วยเงาร่างงดงามดุจดอกบัวดำที่ปรากฏขึ้นข้างกายหลี่ฉวนจวิน การโจมตีเพียงหมัดเดียวก็ซัดผู้บำเพ็ญแห่งสำนักสามสหายถอยไปได้อย่างน่าเกรงขาม

หลี่ฉวนจวินมองหลู่จงที่ยื่นมือเข้าช่วยด้วยความสงสัย เขามีความสัมพันธ์เช่นนี้กับนางตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

“หลู่จง เจ้าจะมายุ่งเรื่องของผู้อื่นหรือ?”

ผู้บำเพ็ญแห่งสำนักสามสหายทั้งตกใจทั้งโกรธ พวกเขาหวาดกลัวหลู่จงอยู่บ้าง แต่เมื่อโอกาสอยู่ตรงหน้า พวกเขาย่อมไม่มีทางยอมแพ้

หลู่จงเย็นชายิ่งนัก เมื่อจ้าวอู่เจียงไม่อยู่ นางจะดูแลญาติมิตรแทนเขา ในสายตาของนาง นี่เป็นเรื่องที่สมควรทำ

นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“ไสหัวไป”