บทที่ 915 เทพแห่งความมืด

บทที่ 915 เทพแห่งความมืด

‘สำนักศรัทธาสวรรค์’ ใบหน้าชราของนักพรตจางเต๋อลู่มีความอาฆาตแค้นฉายชัด เขาแค่นเสียงเย็นชาไม่ปิดบังอีกต่อไป มือหนึ่งทำท่าเคล็ดวิชา อีกมือทำท่าไหว้ ปากพึมพำ

“การบรรลุธรรมอย่าพูดถึงโชคชะตาฟ้าลิขิต การบำเพ็ญเพียรอย่าได้ยึดติดพระคัมภีร์แท้จริง”

“หนึ่งทุกข์หนึ่งสุข หนึ่งเสื่อมหนึ่งเจริญ ใครเล่าลิขิตไว้แต่ชาติปางก่อน?”

“จีวรแต่เดิมไม่มีความบริสุทธิ์ โลกียวิสัยไม่แปดเปื้อน ธรรมชาติว่างเปล่า เสียงระฆังพันปีจากวัดโบราณอันเงียบสงัด ล้วนเป็นเพียงคำพูดในความฝันของคนโง่เขลา”

“พุทธเดิมคือเต๋า แผ่นดินเดิมปกคลุมฟ้า”

“พระพุทธเจ้าของข้าทรงเมตตากรุณา วิถีแห่งเต๋าเป็นไปตามธรรมชาติ!”

คำพูดที่เกี่ยวข้องกับพุทธและเต๋าถูกเปล่งออกมาจากปากของจางเต๋อลู่ ทันใดลมเย็นก็พัดขึ้นโดยรอบ ทำให้เสื้อคลุมเปื้อนเลือดของเขาสะบัดพลิ้วไหว

ภายใต้ท้องฟ้าสีครามและแสงอาทิตย์ เงาร่างพร่าเลือนจนแทบโปร่งใสหลายร่างค่อย ๆ ปรากฏขึ้นไม่หยุดหย่อน เหล่าวิญญาณอาฆาตในดินแดนลับเต๋อเหลียนปรากฏยามกลางวัน พากันวิ่งกรูไปทางจ้าวอู่เจียง

ไร้เสียงคำราม เงียบสนิท กางเล็บ ท่าทางประหลาด

เทพแห่งความมืด เทพในสำนักเต๋าที่ดูแลโลกบาดาล ส่วนใหญ่เป็นเทพประจำแผ่นดิน เทพภูเขา และเทพเมือง

แต่ตอนนี้ จางเต๋อลู่บังคับบิดเบือนวิญญาณอาฆาตให้กลายเป็นเทพแห่งความมืดโดยไม่ได้รับการแต่งตั้งอย่างถูกต้อง จึงสามารถควบคุมได้เพียงชั่วเวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชา

หากเป็นยามปกติ เขามั่นใจว่าเหล่าเทพแห่งความมืดสามารถทำลายล้างอัจฉริยะทั้งปวงได้ แต่เขารู้ดีว่าจ้าวอู่หยางที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่เพียงแต่ชำนาญวิชาเวทมนตร์ของสำนักเต๋า แต่ยังครอบครองวิชามารกลืนสวรรค์อีกด้วย

เขาไม่ได้คาดหวังว่าวิญญาณร้ายจะสามารถกำจัดจ้าวอู่หยางได้ เพียงแค่หวังว่ามันจะสามารถหน่วงเหนี่ยวจ้าวอู่หยางไว้ได้เพื่อให้ตัวเขามีเวลาหลบหนีมากขึ้น

ขอเพียงยังมีชีวิตรอด วันหน้าย่อมมีโอกาส

เมื่อวิญญาณร้ายกลายร่างเป็นวิญญาณอาฆาตและพุ่งเข้าขย้ำจ้าวอู่หยาง จางเต๋อลู่ก็รีบท่องคาถาอีกวรรคหนึ่งเพื่อตัดขาดร่องรอยทั้งหมดบนร่างกายของตน หลีกเลี่ยงไม่ให้จ้าวอู๋หยางตามหาตนได้อีก

จากนั้นเขาก็วิ่งสุดฝีเท้า เริ่มหลบหนีอย่างบ้าคลั่ง แต่เพียงแค่เขาหันกลับมามองอย่างไม่ตั้งใจก็ต้องตกใจจนแทบวิญญาณแตกสลาย

วิญญาณร้ายจำนวนมากที่มีพลังไม่ธรรมดายังไม่ทันเข้าใกล้จ้าวอู่เจียงในระยะหนึ่งจั้ง จู่ ๆ ก็สลายกลายเป็นผงละเอียด แล้วหายไปในห้วงจักรวาล

ทุกที่ที่จ้าวอู่เจียงผ่านไปวิญญาณร้ายที่กลายเป็นวิญญาณอาฆาตก็เหมือนน้ำค้างแข็งที่พยายามดับความร้อนแรงของดวงอาทิตย์ วิญญาณร้ายถูกทำลายจนสิ้นซากอย่างไม่อาจต้านทานได้

“จางเต๋อลู่มอบวิชาวิญญาณร้ายที่เจ้ารู้ให้ข้าเสีย แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!” จ้าวอู่เจียงกล่าวนิ่ง ๆ ขณะเข้าใกล้จางเต๋อลู่มากขึ้นเรื่อยๆ

เดิมเขาไม่ใช่คนชอบพูดพล่าม หากต้องการสังหารจางเต๋อลู่ก็คงทำไปนานแล้ว แต่เขากลับสนใจวิชาวิญญาณร้ายที่จางเต๋อลู่ฝึกฝน วิชานี้คล้ายกับการบังคับรวมวิญญาณ ซึ่งแตกต่างจากวิชาวิญญาณมืดดั้งเดิมของสำนักศรัทธาสวรรค์ ราวกับว่าหลงผิดไปจากทางที่ถูกต้อง

แต่กลับไร้เหตุผลและรุนแรงกว่าวิชาวิญญาณมืดดั้งเดิม