บทที่ 945 จ้าวอู่เจียงหนี พวกเขาไล่ตาม

บทที่ 945 จ้าวอู่เจียงหนี พวกเขาไล่ตาม

เสื้อผ้าสีดำของจ้าวอู่เจียงเปื้อนคราบเลือดหลายแห่ง ภายใต้ท้องฟ้าสีครามสดใส สะท้อนเป็นริ้วสีดำเข้ม

เขาไม่คาดคิดว่าผู้ที่ไล่ตามเขาทันเป็นคนแรกจะไม่ใช่คนตระกูลหลี่ แต่เป็นกลุ่มผู้ฝึกตนอิสระ

พวกผู้ฝึกตนอิสระเหล่านี้พอเห็นหน้าเขาก็ใช้พลังวิชาอันแข็งแกร่งทันที หมายจะขัดขวางเขา

เขาไม่ได้คิดอะไรมาก ทั้งไม่มีความเมตตาใด ๆ เหลืออยู่ เขาปลดปล่อยพลังสังหารกลุ่มผู้ฝึกตนอิสระเหล่านั้น บดขยี้พวกมันให้กลายเป็นละอองเลือดกระจายไปทั่วฟ้า

ผู้ใดขวางทางเขาย่อมเป็นศัตรูถึงตาย เขายังคงหลบหนีอยู่ และยังคงรู้สึกได้ถึงพลังสองสายที่กำลังจับจ้องเขา

ขณะที่พลังของหลี่ชางเซิงที่แข็งแกร่งที่สุดก่อนหน้านี้เหมือนจะหายไปแล้ว

เหมือนว่าจูกัดเซี่ยวไป๋จะลงมือจริง ๆ ไม่รู้ว่ายังมีใครช่วยถ่วงเวลาให้เขาอยู่… จ้าวอู่เจียงถอนหายใจเบา ๆ เขาไม่คิดว่าเรื่องราวจะกลายเป็นเช่นนี้

ดินแดนลับเต๋อเหลียนที่ปิดไปแล้ว ตามกฎ ผู้ที่อยู่เหนือขั้นจักรพรรดิไม่สามารถเข้าไปได้ แต่หลี่ชางเซิงกลับปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน วรยุทธ์ของเขาอย่างน้อยก็เหนือกว่าจักรพรรดิระดับสามแน่ ส่วนอีกสองคนจากตระกูลหลี่ก็อยู่ในขั้นจักรพรรดิเช่นกันแม้จะระดับหนึ่งก็ตาม

หากต้องการแก้ไขเรื่องนี้ ทางเดียวคือต้องสังหารหลี่ชางเซิงให้ได้ แต่เขายังขาดพลังบางอย่าง

หากเขาสามารถก้าวข้ามไปสู่ขั้นจักรพรรดิ หรือหล่อหลอมร่างกายขึ้นใหม่ได้ เขาก็น่าจะสามารถต่อกรกับหลี่ชางเซิงได้

แต่การก้าวข้ามสู่ขั้นจักรพรรดิต้องการสภาพแวดล้อมที่มั่นคง ตอนนี้เขาถูกไล่ล่า เป็นไปไม่ได้ที่จะทำเช่นนั้น

ส่วนการหล่อหลอมร่างกายใหม่ก็ไม่สามารถทำได้ในตอนนี้

อันดับแรก การหลอมร่างใกม่ต้องมีเมล็ดบัวเพียงพอเสียก่อน แต่เขาไม่มีเวลามากพอ

หากไม่มีทางเลือกอื่น เขาจำเป็นต้องเปิดเผยวิชามารกลืนสวรรค์

ใช้ปัญหาใหญ่บดบังปัญหาเล็ก แสวงหาชีวิตใหม่ท่ามกลางความวุ่นวาย

เสียงฝ่าอากาศดังมาไม่หยุดจากทุกทิศทาง มีคนจับจ้องเขาอีกแล้ว สายตาเหี้ยมเกรียมมาก

คนเหล่านี้ส่วนใหญ่ จ้าวอู่เจียงไม่รู้จักเลย

แต่โลกนี้ก็เป็นเช่นนี้และธรรมชาติของมนุษย์ก็เป็นเช่นนี้ ผู้ทำความดีค่อย ๆ น้อยลง ผู้ทำชั่วค่อย ๆ มากขึ้น คนเหล่านี้ส่วนใหญ่อิจฉาหรือไม่ก็หวาดกลัวต่อพลังอันยิ่งใหญ่ที่เขาแสดงออกมา เลยต้องการฉวยโอกาสนี้ซ้ำเติมเขา