บทที่ 947 ต้องดึงมาเกี่ยว

บทที่ 947 ต้องดึงมาเกี่ยว

หลี่ชาง้ซืงถอนหายใจ ความขมขื่นทั้งใหญ่น้อยที่สั่งสมมาหลายปีจากการทำตามกฎระเบียบและอดทนต่อความยากลำบากในตระกูลหลี่ผุดขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ตัว

เหตุผลที่เขาพยายามวางตัวเป็นคนมีคุณธรรมต่อหน้าผู้อาวุโสก็เพื่อให้พวกท่านสังเกตเห็นเขามากขึ้น เห็นว่าเขาเป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่าย หวังว่าจะได้รับการจัดสรรทรัพยากรมากขึ้น

แม้เขาจะเป็นผู้มีขอบเขตจักรพรรดิระดับสี่ พลังแข็งแกร่ง

แต่สำหรับตระกูลหลี่ที่มีรากฐานลึกล้ำเกินคาดเดา เขาไม่ได้มีความหมายอะไรเลย!

การเติบโตในตระกูลใหญ่ที่ผ่านกาลเวลาอันยาวนาน พรสวรรค์คือสิ่งที่ดีที่สุดในการแลกเปลี่ยนทรัพยากร ผู้ที่มีพรสวรรค์เท่านั้นที่จะได้รับทรัพยากรมาก และมีสิทธิ์ได้รับเลือกให้เป็นหนึ่งในทายาทของตระกูลหลี่ จากนั้นจึงจะมีคุณสมบัติในการต่อสู้ท่ามกลางทายาทคนอื่น ๆ เพื่อเป็นผู้นำตระกูลหลี่

การเป็นผู้มีพลังขั้นจักรพรรดิระดับสี่ของเขาอาจทำให้คนนอกเกรงกลัวได้ แต่ไม่อาจทำให้คนในตระกูลหลี่หวั่นไหว

เพราะภายใต้การสั่งสมทรัพยากรมาหลายปี เขาเป็นเพียงผู้มีพลังขั้นจักรพรรดิระดับสี่ หากจะเป็นทายาทย่อมจ้องเป็นผู้มีพลังขั้นจักรพรรดิระดับหกหรือเจ็ด และเริ่มเผชิญหน้ากับความเป็นความตายบนเส้นทางสู่การเป็นผู้อยู่บนจุดสูงสุด

คำพูดของจูกัดเซี่ยวไป๋ที่ราวกัับโกรธเคืองที่เขาไม่ต่อสู้ สัมผัสถึงหัวใจของเขาโดยตรง

หากไม่สามารถได้รับทรัพยากรจากตระกูลหลี่ แล้วทำไมไม่ออกไปแสวงหาทรัพยากรภายนอกเล่า? จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าบรรพบุรุษต้องการให้เขาจับกุมจ้าวอู่หยางไม่ใช่จุดประสงค์หลัก แต่จริง ๆ ต้องการให้เขาหลี่ชางเซิงออกมาเห็นโลกกว้างมากขึ้น ไม่ใช่ใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่แต่ในตระกูลหลี่?

จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าบรรพบุรุษต้องการเอ็นดูเขาเป็นพิเศษ แต่หาเหตุผลที่เหมาะสมไม่ได้ จึงส่งเขามายังดินแดนลับเต๋อเหลียนเพื่อแสวงหาโชคชะตา…

หลี่ชางเซิงยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่าใช่

ค้อมกายเล็กน้อยให้กับจูกัดเซี่ยวไป๋แห่งตระกูลจูกัด

“น้องเซี่ยวไป๋ การฟังคำพูดของเจ้าครั้งเดียวดีกว่าการอ่านหนังสือสิบปี คำพูดของเจ้าปลุกข้าให้ตื่นจากความฝัน บุญคุณและน้ำใจนี้หลี่ชางเซิงจะจดจำใส่ใจตลอดไป”

“ความจริงแล้ว…” จูกัดเซี่ยวไป๋มองการเปลี่ยนแปลงของหลี่ชางเซิง โดยไม่รู้ว่าทำไม เขานึกถึงคำพูดหนึ่งที่จ้าวอู่หยางเคยกล่าวไว้ตอนสนทนากันยามค่ำคืน

ไม่ว่าจะเมื่อใดหรือที่ไหน ต้องปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความจริงใจเสมอ

การคำนวณมากเกินไป สักวันหนึ่งอาจจะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง

เขากลัวขึ้นมาเล็กน้อย กลัวว่าตนเองจะยิ่งฉลาดขึ้น ยิ่งควบคุมจิตใจผู้อื่นได้มากขึ้น และกำลังเดินบนเส้นทางที่จะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองเร็วขึ้นเรื่อย ๆ