บทที่ 953 หมาป่ากระหายฆ่าคน

บทที่ 953 หมาป่ากระหายฆ่าคน

“รายงานต่อราชา”

ชั้นที่สามสิบเอ็ดของดินแดนลับเต๋อเหลียน ภูเขาซยง

ลิงหินขนฟูชื่อเหมาเหม่าตัวเปียกโชก กำลังรายงานข่าวล่าสุดต่อราชาหมาป่าเลือดที่นั่งอยู่บนบัลลังก์

“มีมนุษย์นักปฏิบัติจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามายังกลีบดอกบัวนี้ เหมือนพวกเขากำลังไล่ล่าใครบางคนอยู่ขอรับ”

ราชาหมาป่าเลือดแดงมีขนทั่วร่างเกือบขาวโพลน แต่รอยแดงบนหน้าผากทำให้ดูน่าเกรงขามมากขึ้นมันยังคงมีท่าทีเหม่อลอยอยู่บ้าง ขณะฟังการรายงาน

ร่างกายใหญ่โตราวกับภูเขาน้อย ๆ อัดแน่นอยู่บนบัลลังก์

เฒ่าหมีดำที่อยู่ข้าง ๆ มองราชาหมาป่า แล้วหันไปพยักหน้าให้เหมาเหม่าพูดต่อ

“ค่อย ๆ เล่า รายงานให้ชัดเจน”

ชั้นที่สามสิบเอ็ด เมื่อคืนที่ผ่านมามีกลุ่มมนุษย์บุกรุกเข้ามา เหมือนพวกเขากำลังค้นหาบางสิ่งบางอย่างตามเทือกเขาต่าง ๆวันนี้มีกลุ่มมนุษย์อีกกลุ่มหนึ่งกำลังจะมาถึง แต่ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังไล่ล่าใครบางคนอยู่

เมื่อไม่นานมานี้ ดินแดนลับเกิดความวุ่นวาย จำเป็นต้องทำความเข้าใจให้ชัดเจน เพื่อที่จะรับมือได้ดียิ่งขึ้น และรักษาตัวรอดกระแสน้ำเชี่ยว

ปีที่ผ่านมา มันเคยเป็นเจ้าแห่งเขาซยง และผ่านพ้นมาได้เช่นนี้ ส่วนบัลลังก์ราชาแห่งภูเขาอีกสิบเอ็ดลูก ไม่รู้ว่าเปลี่ยนมือไปกี่ครั้งแล้ว

แม้ว่าตอนนี้บัลลังก์ราชาแห่งเขาซยงจะเป็นของราชาหมาป่าเลือด แต่มันก็ยังไม่ได้ถอนตัวออกกลับกลายเป็นผู้ช่วยราชาหมาป่าในการดูแลกิจการของเขาซยง

ราชาหมาป่าไม่ค่อยสบาย มันจึงต้องออกมาเป็นผู้นำทางให้เขาซยงอีกครั้งอย่างเป็นธรรมชาติ ลิงหินขนฟูกำลังเช็ดขนที่เปียกชุ่มของตัวเอง พลางเล่ารายละเอียดข่าวกรองที่ตนสืบมาได้อย่างละเอียด

…

กลุ่มคนที่ไล่ล่ามีผู้ฝึกฝนอิสระจากเผ่าพันธุ์มนุษย์อยู่ไม่น้อย รวมถึงอัจฉริยะจากสำนักและตระกูลใหญ่ ๆ ด้วย ผู้นำของพวกเขาดูเหมือนจะมาจากตระกูลหลีแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์กลางที่ห่างไกล

ส่วนคนที่ถูกไล่ล่านั้น มีชื่อว่าจ้าวอู่หยาง ว่ากันว่าเป็นชาวเมืองกุยหลาย แต่ดูเหมือนว่าจ้าวอู่หยางผู้เป็นมนุษย์จะมีความสัมพันธ์กับเผ่าจิ้งจอกชิงชิวแห่งหลิงซี ถึงขนาดสามารถแปลงร่างเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งจิ้งจอกได้

ครืน…

เหมาเหม่ายังไม่ทันได้เล่าจบ ถ้ำขนาดใหญ่ก็สั่นสะเทือนขึ้นมา

เงาร่างมหึมาทาบทับลงมาครอบคลุมร่างของเหมาเหม่า

เหมาเหม่าตัวสั่นเทาจ้องมองราชาหมาป่าที่ลุกขึ้นอย่างฉับพลัน คิดว่าตนเองคงพูดอะไรผิดไปเสียแล้วราชาหมาป่าลุกขึ้นจากบัลลังก์ โค้งตัวลง ท้ายทอยของมันแตะเพดานถ้ำ ค่อย ๆ ก้าวเดินมาทีละก้าว แต่ละก้าวทำให้ถ้ำสั่นสะเทือน

ร่างกายอันใหญ่โตมโหฬารแทบจะเต็มทัศนวิสัยของเหมาเหม่า