บทที่ 984 ป่าใหญ่ในความมืด

บทที่ 984 ป่าใหญ่ในความมืด

แม่ทัพเสือชะงักเล็กน้อย แล้วกระแอมเบา ๆ

แม่ทัพหมีเป็นหลานราชาแห่งซยงรุ่นก่อน เป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาแม่ทัพทั้งสี่ มีพลังเกือบทัดเทียมกับอดีตราชาหมี

มันไม่คาดคิดว่า ผู้ฝึกตนที่ทำให้พี่ใหญ่หมาป่าขุ่นเคืองใจจะเลือกคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดตั้งแต่แรก

แม่ทัพหมียิ้มอย่างเป็นมิตร ก่อนจะยิ้มกว้างให้ราชาหมาป่า

“ท่านราชา ข้าจะเริ่มแล้ว”

เสี่ยวไป๋พยักหน้า

ชายผู้บำเพ็ญเพียรแห่งสำนักเติมฟ้าค่อย ๆ รวบรวมพลังปราณ แล้วตะโกนเสียงดังก้อง ท่าทางไม่ธรรมดา

ตู้ม!

เสียงระเบิดดังขึ้น

ฝ่ามือหนึ่งตกลงมาจากฟากฟ้า ฟาดเขาลงสู่พื้นดินอย่างรุนแรง ทั้งร่างและวิญญาณถูกทำลายสิ้น เหลือไว้เพียงหยดเลือดแผ่กระจาย ผู้ฝึกฝนที่ถูกล้อมโดยแม่ทัพทั้งสี่หวาดกลัว พวกเขาคร่ำครวญในใจ ขอบคุณสหายจากสำนักเติมฟ้าที่ช่วยกำจัดตัวเลือกแทนพวกเขา

“ไปกันเถอะ ไม่มีอะไรให้ดูอีกแล้ว” จ้าวอู่เจียงไม่ชอบการต่อสู้และการฆ่าฟัน เขาพยายามโอบแขนรอบคอของเสี่ยวไป๋เท่าที่จะทำได้

ไม่รู้ว่าเสี่ยวไป๋เติบโตมาอย่างไร ตอนนี้วิชาของมันแข็งแกร่งเหลือเกิน ร่างกายก็ใหญ่โตนัก

เสี่ยวไป๋พยักหน้า หันหลังกลับ ร่างกายขนาดเท่าภูเขาหายเข้าไปในความมืด

หลู่เสี่ยวจินและคนอื่น ๆ ก็ถูกพาตัวไปด้วย เพราะความสัมพันธ์กับจ้าวอู่เจียง

ท่ามกลางความมืดมิดของราตรีอาจมีสิ่งมีชีวิตประหลาดออกมาอาละวาด ตอนนี้ต้องกลับไปยังเขาซยง

แสงไฟค่อย ๆ ห่างออกไป

เสียงตะโกนด้วยความโกรธแค้น เสียงร่ำไห้คร่ำครวญ เสียงวิงวอนขอความเมตตา และเสียงโห่ร้องด้วยความยินดีที่รอดชีวิตมาได้ ดังมาจากเบื้องหลังของจ้าวอู่เจียง

ไม่นานนัก เสียงเหล่านั้นค่อย ๆ ห่างออกไป กลุ่มคนเดินทางมุ่งหน้าไปยังเทือกเขาที่ไม่ได้สูงใหญ่นัก

เมื่อมองไปในความมืด จากระยะไกลเทือกเขาราวกับหมีดำตัวใหญ่ที่นอนอยู่ นี่คือที่มาของชื่อเขาซยงหรือก็คือ ภูเขาหมี

ทุกคนตื่นเต้นอยู่บ้าง

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่พวกเขาก้าวเข้าดินแดนลับเต๋อเหลียนที่ได้เดินท่ามกลางป่าเขาอันกว้างใหญ่ราวกับดินแดนรกร้างตอนกลางคืน

รอบข้างมีสัตว์ปีศาจมากมายถือคบเพลิงคอยคุ้มกัน

และพวกเขายังสามารถมองเห็นวิญญาณอาฆาตประหลาดที่ปรากฏตัวในป่าเขาห่างออกไปได้อย่างราง ๆ แต่เนื่องจากระยะทางที่ห่างไกล หรืออาจเป็นเพราะอำนาจอันน่าเกรงขามของราชาหมาป่า จึงไม่มีวิญญาณร้ายหรือภูตผีใดสังเกตเห็นกลุ่มคนและปีศาจของพวกเขา