บทที่ 996 ค่ำคืนอันเงียบสงัด

บทที่ 996 ค่ำคืนอันเงียบสงัด

ชั้นฟ้าที่สามสิบเอ็ดแห่งดินแดนลับเต๋อเหลียน

เขาซยง

พระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า

บนกลีบดอกบัวที่อยู่ใกล้กับใจกลางดอก สามารถมองเห็นแสงจันทร์อันสว่างไสวที่ไม่ได้เห็นมานาน

จ้าวอู่เจียงนั่งอยู่บนเตียง มือถือกระจกทองสำริด พลิกไปมาตรวจสอบ พยายามค้นหาวิธีการใช้งานที่แท้จริงของกระจกทองสำริด เขากับเสี่ยวไป๋ อยู่ในสุสานโบราณที่ฟ้าดินพลิกกลับ แต่ก็ไม่มีอันตรายใด ๆ พวกเขาไม่ได้ตกลงไปในลาวาแต่อย่างใด

หลังจากทรงตัวได้แล้ว พวกเขาก็เดินทางกลับตามเส้นทางเดิม ออกจากสุสานโบราณไป

ตอนปรกกระจกทองสำริดแผ่พลังที่ทรงพลังมาก เป็นสิ่งที่จ้าวอู่เจียงไม่เคยพบเห็นมาก่อนในชีวิต

แม้แต่อู๋ต้าไห่แห่งสำนักเทพอสูร และจ้าวปีศาจกิเลนที่หลุดพ้นจากหอคุมขังมาก็ยังไม่อาจเทียบกับพลังงานที่แผ่ออกมาจากกระจกทองสำริดนี้ได้

เพียงแต่หลังจากที่กระจกทองสำริดแผ่พลังงานอันทรงพลังราวกับมีพลังลึกลับซ่อนอยู่ออกมาแล้ว มันก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ อีก ราวกับเป็นเพียงกระจกธรรมดา ๆ ที่มีรอยร้าว แตกหักเสียหาย

พื้นผิวกระจกส่วนใหญ่หายไปแล้ว ส่วนที่เหลืออยู่ก็ไม่สามารถสะท้อนสิ่งอื่นใดได้

จ้าวอู่เจียงพยายามส่องไปที่เสี่ยวไป๋ พยายามส่องไปที่พื้นดินโคลน ส่องไปที่ท้องฟ้า ส่องไปที่ดวงจันทร์สีขาวนวล และส่องตัวเอง

แต่ชิ้นส่วนกระจกที่เหลืออยู่ของกระจกทองสำริดนั้นขุ่นมัว ไม่สะท้อนแสงแม้แต่น้อย

นึกย้อนกลับไปตอนที่ก้าวเข้าไปในสุสานโบราณ จ้าวอู่เจียงมองเห็นท้องฟ้าเบื้องบนและรู้สึกทึ่งกับดวงดาวมากมาย โดยเฉพาะเมื่อเห็นกลุ่มดาวกระบวยใหญ่

จากนั้นเมื่อฟ้าและดินพลิกกลับด้าน เขาร่วงลงไปในท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว และพบว่าท้องฟ้า แท้จริงแล้วเป็นกระจกเงา

ตอนนั้น กระจกเงาแห่งดวงดาวสามารถสะท้อนเงาของเขากับเสี่ยวไป๋ได้อย่างเลือนราง

แต่เมื่อกระจกเงาแห่งดวงดาวเผยโฉมที่แท้จริง มันกลายเป็นกระจกทองสำริดขนาดเท่าฝ่ามือ นอกจากจะแผ่รัศมีอันทรงพลังออกมาแล้ว ก็ไม่มีสิ่งใดอีก

สิ่งนี้ทำให้จ้าวอู่เจียงต้องถอนหายใจ เขารู้ว่ามันเป็นของล้ำค่า อาจจะเป็นอาวุธวิเศษที่ชำรุดจริงๆ อย่างที่เสี่ยวไป๋เคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้

แต่การที่ไม่สามารถใช้งานได้ก็ทำให้เขาอึดอัดอยู่บ้าง

เหมือนกับการมีภูเขาทองคำเงินทองอยู่ตรงหน้า แต่ทำได้แค่มองไม่สามารถใช้ได้

“ตึก ตึก…”