บทที่ 999 สวัสดียามเช้าพี่ใหญ่และ…พี่สะใภ้

กู้เหนียนหยวนมองจ้าวอู่เจียงที่อยู่ในท่าทางแปลกประหลาดก็พลันเข้าใจ

นางนึกตำหนิตัวเองเล็กน้อย ขณะเดียวกันความรู้สึกในใจก็ยิ่งลึกซึ้งมากขึ้น เมื่อคืนนี้จ้าวอู่เจียงคอยประคองทะนุถนอมนางตลอด

นางรีบไปประคองจ้าวอู่เจียง แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกสงสัย นางเอ่ยเสียงทุ้มว่า “พี่จ้าว เหตุใดท่านไม่ใช้วิชากำลังภายในเล่า?”

อืม? จ้าวอู่เจียงพลันนึกขึ้นมาได้ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนสงสัย เมื่อคืนตอนที่เสี่ยวไป๋กับเขาสำรวจสุสานโบราณ ก็เคยมีคำถามเช่นนี้เกิดขึ้น

แต่เขารู้ดีว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น

นับตั้งแต่ได้รับความเข้าใจเกี่ยวกับคาถาอาคมและวิชาเต๋าจากจางหลินต้าวแห่งสำนักศรัทธาษฎร การหายใจและพฤติกรรมบางอย่างของเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปคล้ายกับนักพรตเต๋ามากขึ้นโดยไม่รู้ตัว

วิถีเต๋าเป็นไปตามธรรมชาติ แม้แต่นักพรตผู้มีวรยุทธ์สูงส่ง หากไม่ได้ต่อสู้หรือระวังตัวเป็นพิเศษก็จะใช้ร่างกายธรรมดาในการจัดการกับเรื่องราวในชีวิตประจำวัน

การใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดาคือวิถีเต๋าที่เป็นไปตามธรรมชาติ เพื่อเข้าใจความรู้สึกที่แท้จริงของโลก แทนที่จะปฏิเสธมันเนื่องจากวรยุทธ์สูงขึ้น ความเจ็บปวดมากมายสามารถถูกละเลยได้ เมื่อละเลยมากเข้า ก็ไม่สามารถรับรู้ความรู้สึกที่สิ่งมีชีวิตควรมีได้ จะยิ่งสูญเสียความเป็นมนุษย์ไป จะกลายเป็นผู้ที่อยู่สูงส่ง จะกลายเป็นผู้ที่ดูแคลนความทุกข์ยาก

นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมเมื่อมองดูนักพรตธรรมดา มักจะให้ความรู้สึกไม่ธรรมดา เพราะความประทับใจแรกของผู้คนมากมายในโลกที่มีต่อนักพรต ล้วนมีตัวกรองลึกลับเกินคาดโดยสัญชาตญาณ

ขณะเดียวกัน นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมผู้ฝึกฝนที่มีวรยุทธ์และตำแหน่งสูงมักจะมองข้ามความทุกข์ยากของสรรพชีวิต เพราะพวกเขาได้สูญเสียความไวต่อความทุกข์ยากไปแล้ว แยกตัวออกจากโลกของสามัญชน

ความทุกข์ยากไม่ควรยกย่อง ไม่ควรสรรเสริญ ไม่ควรละทิ้ง

ดังนั้นจ้าวอู่เจียงจึงลงมือทำด้วยตนเอง สิ่งที่ตนเองสามารถทำได้ เขาแทบจะไม่ใช้วรยุทธ์เลย ขณะเดียวกัน วิชาของเขาก็ก้าวหน้าอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ จนแทบจะถึงขั้นที่สามารถใช้ได้อย่างคล่องแคล่วตามใจปรารถนา

“ข้า…” จ้าวอู่เจียงกำลังจะอธิบายให้กู้เหนียนหยวนฟัง แต่ยังพูดไม่ทันจบ ดวงตาของกู้เหนียนหยวนก็เริ่มชื้นและแดงขึ้นเล็กน้อย

“ข้ารู้ เจ้าเป็นห่วงว่าจะรบกวนข้าที่กำลังหลับสบาย”

“เด็กโง่” จ้าวอู่เจียงถอนหายใจอย่างอ่อนใจ ไม่ได้โต้แย้งอะไร

ความคิดเห็น