บทที่ 3 ฮูหยินเพี้ยนไปแล้ว (2/2)

"เรื่องอื่นเล่า หมดเพียงเท่านี้รึ"

เฉิงซือหานเริ่มสับสน อย่างอื่นล้วนไม่มีแล้ว หากเป็นเรื่องกิจวัตรประจำวันของหญิงสาวเขาก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยว องครักษ์หนุ่มจึงเหลียวมองหน้าสหายที่ยืนสงบนิ่งประหนึ่งหุ่นขี้ผึ้งแกะสลักเพื่อขอความช่วยเหลือ อีกฝ่ายเขม้นสายตาดั่งต้องการบอกว่า เรื่องท่านโหวเล่า มีหรือไม่

เฉิงซือหานจึงเข้าใจในบัดดล เพราะเขาเป็นคนตรง ๆ ได้เห็นมาอย่างไรก็กล่าวเช่นนั้น "หากเป็นเรื่องที่ฮูหยินมักเที่ยวมาอาละวาดหน้าเรือนของท่านเช่นเมื่อก่อน ยามนี้ไม่มีแล้วขอรับ ดูเหมือนข้าไม่เคยได้ยินฮูหยินเอ่ยถึงท่านโหวเลยด้วยซ้ำ"

จู่ ๆ ช่ายจินซินก็รู้สึกว่ากำลังจะเกิดพายุลูกใหญ่ เขากระทุ้งข้อศอกไปยังหน้าท้องหนั่นแน่นของสหายเพื่อให้รู้สึกตัว

"เอ่อ เอ่อ มีเอ่ยถึงตอนที่บอกว่าไม่อยากทราบเรื่องท่านโหวแล้วขอรับ" เฉิงซือหานเหงื่อซึมแผ่นหลัง

ช่ายจินซินได้ฟังแทบอยากกัดลิ้นตนเพื่อลงไปนอนแดดิ้นเสีย ดูเหมือนเฉิงซือหานยังซื่อบื้อไม่แปรเปลี่ยน เขานั้นอยู่กับเจียงซื่อจวินตลอด ทราบดีว่าจิตใจอีกฝ่ายยามนี้กระวนกระวายเพียงใด เพราะเจียงซื่อจวินทำตัวราวกับว่า ไม่ใกล้สูญเสียก็ไม่รู้ใจตนเอง แม้เป็นเช่นนั้น นายของเขาก็ยังไม่ยินยอมไปเหยียบเรือนตะวันออกสักครั้ง ช่ายจินซินเป็นเพียงองครักษ์ จะริอ่านเสี้ยมสอนเจ้านายได้อย่างไร

ใบหน้าวสันต์กำลังแผ่รังสีสังหารออกมาเสียจนขนอ่อนพวกเขาลุกเกรียว นัยน์ตาคมกริบดุจมีดดาบตวัดมองฉับ

"เจ้าหมายความว่า นางไม่เห็นหัวข้าแล้วงั้นหรือ"

เฉิงซือหานกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เดิมทีนายของตนก็มักรำคาญฮูหยินอยู่ตลอดไม่ใช่หรือ หากนางไม่มายุ่มย่ามสักคนเจียงซื่อจวินก็ควรสบายใจ เหตุใดสีหน้าของเขากำลังบ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์ยิ่งนัก

"ท่านโหว ฮูหยินไม่เข้ามาวุ่นวายกับท่านแล้ว ก็ดีไม่ใช่หรือขอรับ เพราะเดิมทีข้าเองก็ไม่เห็นท่านออกไปพบฮูหยินสักครั้ง"

ปัง!

องครักษ์ทั้งสองสะดุ้งโหยง พวกเขาไม่อาจคาดเดาจิตใจของผู้เป็นนายได้จริง ๆ ไม่รู้ว่าเขาคิดอ่านเช่นไรกันแน่

"สตรีตลบตะแลงทำตัวไม่มีหนังไม่มีหน้าอย่างนางจะมาไม้ไหนกันแน่"

เจียงซื่อจวินใจเต้นระส่ำ เขาไม่รู้ว่าอาการที่เกิดขึ้นหมายความอย่างไร เขาเฝ้าฝันให้นางไม่ต้องสนใจตนโดยตลอด ยามนี้สมใจปรารถนาแล้ว ทว่าเขากลับไม่ยินดีสักนิด เฉกเช่นตนกำลังถูกนางร่ายเสน่ห์มนตราปีศาจจิ้งจอกใส่อย่างจัง

จือหลิน เกิดอะไรขึ้นกับเจ้ากันแน่ นิสัยเช่นนี้มิใช่เจ้าเลยสักนิด

"ซือหาน เจ้ากลับไปสังเกตนางให้ดี หากนางทำตัวประหลาดอีก รีบกลับมารายงานข้า"

"ขอรับ"

.