บทที่ 112

ลู่ยุ๋นหลัวไม่มีทางเลือกนอกจากหยุดฝีเท้าและยิ้มด้วยสีหน้าที่ประจบขึ้นมา "อ้าว บังเอิญจังเพคะ ที่แท้ฝ่าบาทก็อยู่ที่นี่ด้วย ฮิ ๆ ๆ บังเอิญจัง..."

ขณะที่นางพูดนั้น ลู่ยุ๋นหลัวก็แอบชำเลืองมองทั้งสองคน เห็นได้ชัด โดยไม่รู้ว่าทั้งสองคนกำลังพูดถึงอะไร ดังนั้นนางจึงพูดต่อ "งั้น ข้าไม่รบกวนพวกท่านแล้ว พวกท่านเชิญเสวนากันต่อ.."

เมื่อพูดจบก็หันหลังกลับและเตรียมจากไปทันที

ขณะเดินออกไปได้แค่สองก้าว คอเสื้อที่อยู่ด้านหลังก็ถูกจี้อู๋เจวี๋ยคว้าเอาไว้อย่างไร้ปราณี "ในเมื่อมาแล้ว ก็ไปกับข้าที่ตำหนักซินหยางหน่อยสิ"

“ฝ่าบาท เกรงว่าจะไม่เหมาะสมรึเปล่าเพคะ ?” นางตอนนี้ยังสวมอยู่ในชุดขันทีอยู่

“มีอะไรไม่เหมาะสม ? ข้าก็เห็นอยู่ว่าตอนงานเลี้ยงที่เรือนในสวน เจ้าก็ยังดี ๆ อยู่ไม่ใช่รึ ?” สายพระเนตรที่ทรงมองมาอย่างเย็นเชียบ ก็ทำให้ลู่ยุ๋นหลัวตัวสั่นขึ้นมาเพราะสายพระเนตรที่เย็นชานั้น

ที่แท้ตัวตนของนางก็ถูกเปิดเผยมองออกตั้งแต่แรกแล้ว ?

โชคของนางโคตรซวยเลย

ในท้ายที่สุดลู่ยุ๋นหลัวก็ถูกจี้อู๋เจวี๋ยคว้าขอเสื้อลากจากไปทั้งอย่างนั้น

ท่านอ๋องเฉินเฝ้ามองไปที่ด้านหลังของพวกเขาที่กำลังจากไปและมองอยู่เป็นเวลานานโดยไม่ละสายตา

ลู่ยุ๋นหลัวถูกจี้อู๋เจวี๋ยทรงพากลับไปยังตำหนักซู่ซิน จากนั้นก็ให้นางข้าหลวงจัดแต่งทรงเครื่องให้นางใหม่ทั้งหมด

ด้วยเหตุนี้ ลู่ยุ๋นหลัวจึงถูกหลู่เวยและนางข้าหลวงอีกไม่กี่คนจัดแต่งทรงเครื่องให้ใหม่ จากสภาพใบหน้าที่จืดชืดหมองคล้ำของขันทีก็ถูกเปลี่ยนกลายเป็นนายหญิงที่มีบรรยากาศของไข่มุกแวววาวและทองผ่องอำพันที่สะท้อนแสงเรืองรอง

เมื่อลู่ยุ๋นหลัวมองไปที่กระจกทองสัมฤทธิ์ก็เห็นปิ่นปักผมและประดับหยกที่หนักอึ้งจนเต็มหัว รวมถึงชั้นแป้งสีขาวหนาบนหน้าที่ทำเอาปวดหัวขึ้นมาจริง ๆ

ไม่ใช่ว่านางอยากจะพูดนัก แต่นางข้าหลวงที่ตำหนักซู่ซินของจี้อู๋เจวี๋ยนั้นฝีมือการแต่งหน้าไม่เข้าขั้นเอาจริง ๆ ยังแต่งให้งามสู้กับผีมือของหยินซวางยังไม่ได้เลย

หากไม่ใช่เพราะเห็นสีหน้าที่มีความสุขของหลู่เว่ยและนางข้าหลวงคนอื่น ๆ ที่ดูไม่เหมือนกับการเสแสร้งเลยแม้แต่น้อยขณะแต่งหน้า นางก็คงสงสัยว่ากำลังถูกจัดการให้เป็นแบบนี้อยู่ก็เป็นได้