บทที่ 143

หซินซวางเดินตามข้างลู่ยุ๋นหลัวด้วยตัวที่สั่นเทาพร้อมกับดึงแขนของลู่ยุ๋นหลัวและเดินอย่างประมาทไปตลอดทาง

ทำไมนางรู้สึกว่าลูกน้องที่อยู่ด้านหลังนางดูไม่เหมือนว่าจะมาส่งพวกเขากลับจวนเลย แต่กลับเหมือนกำลังคุ้มกันนักโทษมากกว่า

“นายหญิง พวกเขาจะไม่เข้ามายุ่มย่ามใช่ไหม”

ตอนนี้บนท้องถนนแม้แต่คนสักคนก็ไม่มี หากพวกเขาพุ่งเข้ามา นางและนายหญิงคงไม่มีแรงจะต่อต้านขัดขืนอย่างแน่นอน

ลู่ยุ๋นหลัวตบไปที่หลังมือของนาง "อย่ากังวล มีข้าอยู่"

ยังไม่เคยมีใครที่จะสามารถมาเอารัดเอาเปรียบลู่ยุ๋นหลัวได้

เดินไปได้สักพัก คนกลุ่มหนึ่งก็เดินเลี้ยวตามเข้าซอยเปลี่ยว

เฉียวเทียนปามองดูพิจารณาเงาร่างหนึ่งหญิงหนึ่งชายทั้งสองที่อยู่ข้างหน้าเขา

รูปร่างบอบบาง แค่เห็นก็รู้ว่าคนนี้จะต้องไม่เป็นวรยุทธ

ถ้าเขาอาศัยช่วงที่ไม่มีคนตอนนี้และฆ่าพวกเขาเอาไปฝังทั้งหมด จากนั้นก็แย่งเอาเงิน 100,000 ตำลึงจากไปก็คงไม่มีใครรู้

ซึ่งต่อให้มีคนถาม เขาก็ยังสามารถบอกได้ว่าส่งทั้งสองคนอย่างปลอดภัยตั้งนานแล้ว ซึ่งแม้ว่าหลังจากนั้นพวกเขาจะได้เข้าหรือไม่ได้เข้าไปก็คงจะไม่มีใครรู้

ยิ่งเฉียวเทียนปาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ยิ่งรู้สึกว่าแผนการนี้น่าจะได้ผล

ตั้งแต่เขาเปิดบ่อนพนันมา เงินที่เขาได้รับก็ไม่ใช่เงินที่สะอาดอะไรนัก

ตราบใดที่เขาซ่อนมันไว้อย่างดี ซึ่งต่อให้นางจะมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่เพียงใดก็ไม่มีความหมาย ในเมื่อไม่มีหลักฐานก็คงจะสงสัยสืบสาวมาไม่ถึงพวกเขา

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ดวงตาของเฉียวเทียนปาก็ยิ่งโฉดชั่วอำมหิตมากขึ้น

ลู่ยุ๋นหลัวอยู่ดี ๆ ก็หยุดกะทันหัน "พวกเจ้ามาส่งถึงแค่ตรงนี้ก็พอ"

เฉียวเทียนปามองไปรอบ ๆ และพบว่าไม่มีบ้านเรือนใหญ่โตใด ๆ อยู่เลย ดูเหมือนว่าไอหนุ่มหน้าขาวคนนี้ไม่ต้องการให้เขารู้จักตัวตนที่แท้จริง

แบบนี้ก็ถือว่าเป็นสิ่งที่เขาต้องการพอดี

เขาส่งสายตาเป็นสัญญาณไปที่ด้านหลัง ชายร่างใหญ่สองคนที่ถือดาบอยู่ก็ก้าวไปข้างหน้าทันที คนหนึ่งด้านซ้ายและอีกคนด้านขวาล้อมรอบลู่ยุ๋นหลัวและหยินซวางอย่างแน่นหนา

"พวกเจ้าจะทำอะไร ?" แม้ว่าหยินซวางจะมองไปที่คนทั้งสองด้านด้วยใบหน้าที่หวาดกลัว แต่ร่างกายของนางกลับไปขวางกั้นด้านหน้าลู่ยุ๋นหลัวอย่างควบคุมไม่ได้