บทที่ 159

หลิวชื่อถูกทหารอารักขาสองคนลากออกไปในทันที

“ไม่ใช่ พี่ชายใหญ่ นี่เจ้าหมายความว่ายังไง ? ตอนที่เจ้าป่วย พวกเราก็ล้วนดูแลเรื่องอาหารและงานบ้านแทนเจ้า นอกจากเจ้าจะไม่ขอบคุณแล้ว เจ้ายังจะมาสั่งโบยคนและจับส่งศาลาว่าการอีกรึ ? ต้องถึงขั้นใช้กฏหมายเลยรึไง ? " ท่านตาคนสามพูดด้วยความโกรธ "พี่รอง ทำไมเจ้าไม่พูดอะไรบ้างล่ะ กุญแจอันนี้ ตอนนั้นเป็นพวกเจ้าไม่ใช่เหรอที่แนะนำให้พวกข้าเป็นคนจัดการ"

ท่านตาคนรองเห็นว่าพี่ใหญ่ของเขากำลังจะเอาคนมาลงดาบแล้ว (เอาคนมาลงดาบ หมายถึง ใช้ผู้อื่นมากระทำหรือลงโทษให้เป็นแบบอย่าง) ดังนั้นเขาถึงไม่ได้ร้องขอความเมตตาในตอนนี้

ในตอนนั้นเขาให้น้องคนสามจัดการดูแลกุญแจก็เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้

เขาจึงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินและหยิบชาขึ้นมาดื่ม

"อร๊าย..." เสียงกรีดร้องของหลิวชื่อลอยเข้ามาจนทุกคนที่ได้ยินก็ตัวสั่นขึ้นมา

ท่านผุ้อาวุโสสมัยก่อนได้ออกรบฆ่าศัตรูตั้งแต่ยังหนุ่ม นั่นจึงทำให้เขาไม่เคยที่จะเป็นคนใจอ่อนเลย

“กุญแจคลังเก็บสมบัติอยู่ที่ไหน ?” ท่านผู้อาวุโสได้ถามอีกครั้ง

ท่านตาคนสามเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องอันน่าเวทนาด้านนอก ก็รู้ทันทีว่าวันนี้พี่ชายใหญ่มาเพื่อสะสางบัญชี แต่เมื่อเขาคิดถึงว่าวันนี้ยังต้องตัดสินเลือกรับบุตร เขาจึงอดทนไปก่อนชั่วคราว

ขอเพียงแค่หลานชายได้ถูกรับเลี้ยงเป็นบุตรภายใต้ชื่อของเขา เมื่อถึงเวลาจวนกั๋วกงติ้งก็ยังเป็นของเขาไม่ใช่หรือ ?

ทันทีที่เขายืนกรานต่อไปไม่ไหว ก็เรียกให้คนไปหาหลิวชื่อเพื่อเอากุญแจมา

ท่านผู้อาวุโสให้คนเอากุญแจไปส่งมอบให้กับลุงหวังโดยตรง "วันนี้หาคนไปที่คลังเก็บสมบัติและทุบประตูให้พังที แล้วก็อย่าลืมว่ากุญแจและประตูต้องเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด”

"ขอรับ !" ลุงหวังมองพวกเขาที่เมื่อก่อนนั้นแย่งกุญแจออกไปจากมือเขาจนกุญแจนั้นก็ได้กลับมาในมือเขาอีกครั้ง ขณะนั้นรู้สึกราวกับทุกรสชาติผสมเข้าด้วยกัน (ทุกรสชาติผสมเข้าด้วยกัน หมายถึง ความรู้สึกสับสน)

“ตรวจสอบสมุดบัญชีช่วงเดือนกว่า ๆ นี้ให้ละเอียดทีว่าใช้ไปเท่าไร ใช้ที่ไหน ใครเป็นคนใช้ จัดการบัญชีให้ครบทั้งหมดแล้วส่งไปที่บ้านพวกเขาแต่ละบ้าน ถ้ายังไม่ยอมจ่ายคืน ก็ไปแจ้งที่ศาลาว่าการได้เลย”

ท่านผู่อาวุโสพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสนใจเรื่องเหล่านี้เลย เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นแค่ชายชราม่ายคนหนึ่ง ต่อให้มีเงินมากมายมหาศาลก็ไม่รู้จะเอาไปใช้ทำอะไร