บทที่ 162

ใครจะรู้ เมื่อท่านตามาพบเข้า ท่านตากลับถามอย่างเรียบเฉยไปประโยคหนึ่ง “กลับมาแล้วเหรอ ?”

ท่านน้าก็ตอบอย่างเรียบเฉยแค่คำเดียวเช่นกัน "อืม"

จากนั้น

แต่ก็ไม่มีอะไรหลังจากนั้น

ถ้าไม่ใช่ว่านางสัมผัสได้ถึงสายตาตาอันซับซ้อนและร่างกายที่สั่นเทาเล็กน้อยที่พวกเขาทั้งสองกำลังเก็บงำอารมณ์เอาไว้ นางก็คงจะถูกพวกเขาทั้งสองหลอกด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยไปแล้ว

แน่นอนว่าผู้ชายก็ต้องลำบากกว่าผู้หญิง

ลู่ยุ๋นหลัวก็ไม่ได้เปิดเผยอารมณ์อะไรทั้งสองคนเช่นกัน

และให้พื้นที่ช่วงเวลานี้แก่พวกเขา

ส่วนนางนั้นก็เข้าไปในมิติพิเศษและจับปลาสองตัว ไก่หนึ่งตัว และเด็ดผักออกมามากมายเพื่อเตรียมทำอาหารค่ำมื้อใหญ่และเฉลิมฉลองในคืนนี้

ในยุคราชวงศ์นี้ไม่มีน้ำมันพืช ดังนั้นในการผัดอาหารของนางจึงล้วนใช้น้ำมันหมูทั้งหมด

ในความเป็นจริงครอบครัวคนธรรมดาทั่วไปไม่ค่อยจะปรุงโดยการผัดสักเท่าไหร่นัก ส่วนใหญ่ก็มักจะต้มและนึ่งเป็นหลัก

อาหารมื้อนี้ ลู่ยุ๋นหลัวทำอาหารกับมือของนางเองและแสดงทักษะการทำอาหารที่ยอดเยี่ยม

ในบางครั้งก็มีกลิ่นหอมโชยออกมาจากห้องครัวอย่างไม่ขาดสาย

ขณะที่ทานอาหาร ท่านผู้อาวุโสก็ได้กินข้าวไปสามชามเป็นครั้งแรกในประวัติการณ์

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอาหารอร่อยหรือเพราะอารมณ์ดีกันแน่

แม้แต่ท่านน้าที่เพิ่งกลับมาก็กินข้าวไปแล้วถึงสองชามใหญ่

ในที่สุดทั้งสามคนก็ฟาดอาหารสี่จานหนึ่งซุปทั้งหมดจนหมดเกลี้ยง

หลังจากทานอาหารเสร็จ ลู่ยุ๋นหลัวก็หยิบไหเหล้าองุ่นออกมา เหล้าองุ่นนี้ไม่ได้ทำมาจากผลไม้วิวัฒนาการ แต่ทำมาจากองุ่นที่เพาะและโตขึ้นมาในตำหนักเย็น

ดื่มวันละสองสามจอกต่อวันจะมีประโยชน์ต่อร่างกายเป็นอย่างมาก

หลังจากที่ท่านผู้อาวุโสดื่มไปจิบหนึ่งก็ลุ่มหลงและชอบในทันที รสชาติเหล้านี้กับเหล้าข้าวแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง