บทที่ 195

เมื่อครู่ที่นางขอให้จี้อู๋เจวี๋ยจัดการชายเหล่านั้นให้ไปที่ค่ายชิงหลง จนตอนนี้นางก็ยังจะรีบขอให้ตนเองได้อยู่ต่ออีกสองวันอีก

ซึ่งดูเหมือนทำให้คิดโยงถึงเรื่องบางอย่างไปแบบนั้นได้ง่ายมากขึ้น

"ลู่ยุ๋นหลัว หรือว่าข้าจะตามใจเจ้ามากไป ?" จี้อู๋เจวี๋ยทรงมองมาที่นางอย่างเย็นชา

ลู่ยุ๋นหลัวได้แต่ก้มศีรษะต่ำลง

นางเองก็ไม่ได้ต้องการแบบนี้เช่นกัน

แต่อย่างน้อยกรรมวิธีการจัดการใบชาก็ควรให้นางได้สอนกับโจรภูเขาพวกนั้นสักหน่อย

จนในท้ายที่สุด จี้อู๋เจวี๋ยก็ไม่ทรงเห็นด้วย

ลู่ยุ๋นหลัวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากจดรายละเอียดขั้นตอนกรรมวิธีการจัดการชาทั้งหมดลงกระดาษ

และสุดท้ายก็มอบกระดาษให้กับพ่อหนุ่มห้าคนนั้นของหอชุนเฟิงโหลวและขอให้พวกเขานำไปที่ค่ายชิงหลง

ก่อนจากไป ลู่ยุ๋นหลัวได้มอบยาเก้าฟื้นวิญญาณสี่เม็ดให้กับท่านน้าของนาง

ถึงอย่างไรก็ตาม นางก็ไม่ได้บอกเขาว่ามียาอะไรอยู่ด้านใน บอกเพียงแค่ว่าให้เปิดมันเมื่อชีวิตตกอยู่ในอันตรายเท่านั้น

จากนั้นก็กำชับท่านน้าให้หมั่นเพียรกายภาพฟื้นฟูร่างกาย

และก็ให้ท่านตาดูและสุขภาพร่างกายของตนเองให้ดี

สีหน้าของนางที่ราวกับไม่อยากจะจากไป เพียงจี้อู๋เจวี๋ยทรงเห็นก็ถึงกับพระขนงกระตุก

ไม่ใช่แค่กลับเข้าวังหรอกเหรอ ?

ทำอย่างกับจะตายจากกันไปได้

ด้วยเหตุนี้ ลู่ยุ๋นหลัวจึงถูกจี้อู๋เจวี๋ยทรงลากขึ้นไปบนรถม้าทันที

ท่านผู้อาวุโสและซูโม่หลานเฝ้ามองดูรถม้าจนลาลับขอบถนนไปถึงกลับเข้าจวน

ณ ตำหนักหยุนเยว่

ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเมืองชูหยาง ที่แห่งนี้ล้อมรอบไปด้วยภูเขาต่อเนื่องไร้สิ้นสุด ทับซ้อนกันเป็นหุบเขามากมายอันสูงชัน อีกทั้งยังล้อมรอบด้วยหมอกหนาตลอดทั้งปี จึงทำให้ยากที่จะมองเห็นลักษณะที่แท้จริงของหุบเขาแห่งนี้

ในหุบเขานั้นมีทิวเขาแห่งหนึ่งที่สูงเสียดทะลุเมฆ

ที่จุดยอดสุดของทิวเขานี้ มีสิ่งปลูกสร้างแห่งหนึ่งที่สูงตระหง่านตั้งอยู่

ชายชุดแดงผู้หนึ่งยืนอยู่ ณ ยอดเขาเหล่านี้ ใบหน้ารูปลักษณ์งดงามราวกับดอกไม้ที่ผลิบานขึ้นบนหน้าผาก ที่ทั้งอันตรายและชั่วร้าย

นี่คือชายคนหนึ่งที่มีเสน่ห์เป็นอย่างมากต่อให้ตายกลับมาเกิดอีกหกชาติก็ยากที่จะพบได้

ในมือของเขาถือเอกสารที่ลู่ยุ๋นหลัวได้ลงนามในวันนั้นที่หอเซียนแพทย์

หลังจากนั้นไม่นาน ที่มุมปากของเขาก็ได้เผยรอยยิ้มราวกับดอกไม้ต้องห้ามที่แย้มบาน "ในที่สุดก็หาเจ้าเจอ... "

เพียงพริบตาร่างเงาสีแดงนั้นก็จางหายไปในเมฆหมอก——