บทที่ 200

"ว้าย! เช่นนั้นฝ่าบาททรงไม่ระเบิดโทสะออกมาหรอกรึ !"

"จะไม่ใช่ได้อย่างไร ? นายหญิงลู่ท่านนั้นสวมหมวกเขียวให้กับฝ่าบาทใบใหญ่ซะขนาดนั้น(สวมหมวกเขียว หมายถึง สวมเขา) ฝ่าบาทจะไม่ทรงพิโรธได้เยี่ยงไร ? ได้ยินมาว่าเหล่าโสเภณีชายพวกนั้นวันต่อมาก็ล้วนหายสาบสูญไปทั้งหมด !"

"เห้อ แย่ แย่ แย่...ไม่คิดมาก่อนว่านายหญิงท่านนี้จะหมกหมุ่นขนาดนี้ ช่างขายหน้าราชวงศ์จริง ๆ"

“ใครบอกว่าไม่ใช่ล่ะ ถ้าเกิดขึ้นในตระกูลคนธรรมดา ป่านนี้ถูกเอาไปถ่วงกรงหมูไปนานแล้ว”

“พวกเจ้ากำลังพูดถึงนายหญิงลู่ที่ค้นพบธัญพืชกำลังปลูกผลิต 10 ชึในตำหนักเย็นท่านนั้นนะเหรอ ?”

"ดูเหมือนว่าจะเป็นนาง"

“ดูเหมือนนางจะเป็นบุตรสาวของอัครมหาเสนาบดีลู่คนก่อนสินะ ได้ยินมาว่านางมีรูปลักษณ์ที่สวยสดงดงาม ไม่คิดว่านางจะมาทำเรื่องผิดผีผิดประเวณีเช่นนี้ได้”

“ใช่น่ะสิ ช่างน่าผิดหวังเสียจริง !”

ทั่วท้องถนนใหญ่และตรอกซอกซอย เกือบจะทุกคนล้วนกระซิบกระซาบซุบซิบเกี่ยวกับเรื่องอื้อฉาวของตำหนักในที่ได้ยินมา

“นายท่าน !” ลุงหวังสีหน้าเป็นกังวลมองไปยังท่านผู้อาวุโส

หลังจากที่ท่านผู้อาวุโสออกมาในตอนกลางคืน ไม่ว่าเขาจะไปยังที่แห่งไหนก็ได้ยินเรื่องบาดหูเช่นนี้อยู่ตลอด

จนตอนนี้เขาก็ได้หยุดยืนอยู่ตรงนี้มาได้สักพักแล้ว

ร่างกายของท่านผู้อาวุโสก็เพิ่งจะหายดี อย่าได้มาล้มป่วยอีกเพราะเหตุการณ์เช่นนี้เลย

ท่านผู้อาวุโสพูดด้วยใบหน้าที่สงบ "ข้าสบายดี ไปเรียกชูหยินให้มาหาที !"

เขาต้องการจะดูว่าเป็นใครกันแน่ ที่แอบปล่อยข่าวลืออย่างลับ ๆ เพื่อทำให้ชื่อเสียงของหลานหลัวเสื่อมเสีย!

เขาจำได้ว่าวันนี้ ผู้คนที่มารายล้อมรอบประตูจวนกั๋วกงติ้ง ก็ล้วนถูกฝ่าบาทจัดการออกไปแล้วทั้งหมด ทำไมพอตกกลางคืน ทุกคนถึงได้รู้เรื่องนี้กันหมด !

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าหลานหลัวของเขาได้ไปที่หอชุนเฟิงโหลวจริง แต่นางก็ไม่เคยทำเรื่องสกปรกเช่นนี้ !

ทำไมข่าวถึงแพร่ออกไปเป็นเรื่องที่ไม่น่าฟังเช่นนี้ไปได้ !

ผู้ที่อยู่เบื้องหลัง จะต้องกำลังพยายามทำให้หลานหลัวตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีทางถอนตัวขึ้นมาได้เป็นแน่ !

เรื่องนี้เขาจะต้องสืบหาให้ความจริงปรากฏ !

วันที่สอง ณ ราชสำนัก

องคมนตรีคนหนึ่งกล่าวตำหนิลู่ยุ๋นหลัวอย่างเปิดเผยเกี่ยวกับสิ่งที่นางกระทำในหอชุนเฟิงโหลวเมื่อวานนี้