บทที่ 206

ลู่ยุ๋นหลัวที่มีใบหน้าหมองหม่นได้ดื่มชาที่วางปล่อยไว้ให้อุ่นหมดในอึกเดียว

จากนั้นก็หยิบกาน้ำชาขึ้นมาและรินอีกถ้วยหนึ่ง

สนมเหยาคิดว่านางเองได้จุดสุมไฟได้ระอุพอแล้ว

จึงได้แต่อดทนรอลู่ยุ๋นหลัวระเบิดโทสะออกมา

นางเองก็ได้เตรียมพร้อมมาเป็นอย่างดีแล้วเช่นกัน ขอแค่ลู่ยุ๋นหลัวลุกขึ้นมาแต่ต้องตัวนางเพียงนิด นางจะล้มลงไปกระแทกกับโต๊ะม้าหินข้าง ๆ ในทันที

รวมถึงต่อให้หลังจากนี้จะทำเรื่องนี้ให้ใหญ่โตเป็นเรื่องขึ้นมา นางเองไม่กี่วันก่อนก็ได้จัดเตรียมแผนการเอาไว้แล้วเช่นกัน

แต่หลังจากรอเป็นเวลานาน ก็ไม่เห็นว่าลู่ยุ๋นหลัวจะเอ่ยถามอะไรนางเลยสักครึ่งประโยค

เห็นเพียงแต่ลู่ยุ๋นหลัวที่มีสีหน้าราวกับจะยับยั้งความโกรธไม่ได้แต่อยู่ดี ๆ ก็ค่อย ๆ จางหายไป ในตอนท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจยาวราวกับถูกคำพูดของสนมเหยาโน้มน้าวอย่างใดอย่างนั้น "เสด็จน้องพูดก็มีเหตุผล เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ข้าไม่ควรถือสาจริง ๆ ก่อนหน้านี้ข้าเห็นแก่ตัวเกินไป หลังจากนี้ข้าควรที่จะเรียนรู้จากเสด็จน้องบ้าง ให้ความสำคัญกับพสกนิกรเป็นอันดับแรก ชาถ้วยนี้ข้าถือซะว่าเป็นเหล้าคารวะเจ้า !"

หลังจากที่ลู่ยุ๋นหลัวเติมชาลงในถ้วยที่มีชาอยู่แล้วครึ่งหนึ่งอยู่แล้วจนเต็มถ้วยต่อหน้านาง นางก็หยิบถ้วยชาของนางเองชนกับถ้วยชาของสนมเหยา

จากนั้นก็จิบชาเบา ๆ ลงไปในหนึ่งอึก

ใบหน้าของสนมเหยาแข็งทื่อในทันที

นางไม่คาดคิดมาก่อนว่าตนเองจากที่พูดยุแยงให้นางโกรธจะกลายเป็นการพูดโน้มน้าวแทนไปได้ ?

ความเสียหายมูลค่ามากขนาดนี้ ลู่ยุ๋นหลัวกลับฝืนกลืนลงไปได้ ?

นางไม่เชื่อ

ว่าลู่ยุ๋นหลัวคนนี้จะยอมหงายไพ่ไม่ธรรมดาแบบนี้ไปได้ตลอด

นางจะไม่มีทางเดินตามทางเกมของนางลู่ยุ๋นหลัวแน่นอน

สนมเหยาขืนฉีกยิ้มออกมาพร้อมกับยกถ้วยชาเป็นสัญญาณพร้อมกับดื่มลงไป

เมื่อเห็นสนมเหยาเปาไอร้อนพร้อมกับค่อย ๆ ดื่มชาถ้วยนั้นจนหมด ลู่ยุ๋นหลัวก็ยิ้มแย้มออกมาทันที

รอยยิ้มนั้น.

ราวกับแสงตะวันที่สาดแสงออกมาเป็นพิเศษ

จนนางสนมเหยาหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเห็นรอยยิ้ม "เสด็จพี่ ทำไมเจ้าถึงมองข้าเช่นนั้น ?"

ลู่ยุ๋นหลัวยันไปที่คางของนางราวกับขี้เกียจจะเสแสร้งอีกต่อไป "ภายในเวลาหนึ่งก้านธูป ทั่วใบหน้าและแขนขาของเจ้าจะปรากฏรอยแดงขึ้นมา รวมถึงมีอาการไข้สูง และอาการป่วยทุกอย่างก็จะไม่ต่างราวกับโรคระบาด ต่อให้แพทย์หลวงมาก็ไม่กล้ารับประกันเจ้าได้ว่าเจ้าป่วยเป็นโรคอะไร”

“ปัจจุบันโรคระบาดกำลังแพร่ระบาดในมณฑลซ่างหยวน ทุกคนในวังต่างก็พูดคุยถึงโรคระบาดนี้ เพื่อความปลอดภัยของผู้คนในวัง จะต้องพาเจ้าแยกออกไปและเอาไปขังไว้ในที่ที่ไม่มีใครอยู่อย่างแน่นอน อีกทั้งตัวเจ้าที่ติดพิษนี้ หากไม่มียาแก้พิษจากข้า ก็จะเสียชีวิตอย่างกะทันหันในสิบวันเป็นแน่”