บทที่ 22

เมื่อพูดถึงเหล้า นางก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ขันทีเฉิงน่าจะนำเหล้าดอกบัวส่งไปที่วังหลิวหยุนเรียบร้อยแล้ว

พรุ่งนี้ให้หยินซวางไปที่นั่นนำตำลึงกลับมา แค่นี้พวกนางก็มีตำลึงมากพอที่จะเป็นค่าใต้โต๊ะในการออกตำหนักได้แล้ว

นางหลุดเข้ามาที่โลกแห่งนี้ระยะเวลาก็ล่วงเลยมาถึงครึ่งปีแล้ว ถึงแม้จะเหมือนราวกับถูกขังในตำหนักเย็นที่ลึกและเงียบ แต่ไม่ว่าจะดีจะเลวอย่างไรที่แห่งนี้ก็แถบจะไม่ต้องไปยุ่งข้องแวะเกี่ยวกับใครและไม่มีอันตรายใดเข้ามา วิถีชีวิตทุกวันก็แค่ปลูกผักปลูกหญ้าไปเรื่อยซึ่งนั่นก็ไม่ได้เลวร้ายเลย

เพียงแต่ว่าชีวิตที่เหลืออยู่ของนางนั้นไม่อยากถูกขังไว้ในที่แห่งนี้

ชีวิตของนางนอกจากการทำเงินแล้ว การคบหากับชายหนุ่มหล่อคือสิ่งเดียวที่ทำให้ชีวิตนางนั้นสมบูรณ์

เมื่อคิดถึงชายหนุ่มรูปงาม ก็ปรากฏภาพติดตาตรงหน้านาง ใบหน้าที่เกรงขามของจี้อู๋เจวี๋ย ทันใดนั้นหัวใจนางก็หยุดเต้นไปชั่วขณะ

หายากยิ่งที่จะได้พบกับชายหนุ่มรูปงามในวังแห่งนี้ แล้วยังจะเป็นจักรพรรดิอีก !

ราวกับได้แค่มองเนื้อสดใหม่คุณภาพดีตรงหน้าแต่กลับไม่ได้ทาน นั่นทำให้ลู่ยุ๋นหลัวเสียใจเป็นอย่างยิ่ง

ไม่ได้ ! รอข้าออกไปจากวังแห่งนี้ได้ก่อน ข้าจะต้องหาเนื้อสดใหม่เหล่านี้ได้

"หยินซวาง เจ้ารู้มั๊ยว่าภายนอกวังที่ไหนมีชายหนุ่มรูปงามเยอะเป็นพิเศษ ?"

นางเพียงยกมือ เหล้าที่เหลืออยู่ในกาก็ถูกดื่มจนหมด

นางก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางตาฝาดไปหรือไม่ นางรู้สึกได้ว่าเหล้าองุ่นทำไมออกฤทธิ์ได้มากขนาดนี้

“หนุ่มรูปงาม...” หยินซวางน้ำเสียงสั่นเครือ นายหญิงรู้ตัวรึไม่ว่ากำลังพูดอะไรออกมา ?

“ก็ใช่นะสิ... ดีที่สุดจะต้องเป็นชายหนุ่มอายุน้อยดั่งเนื้อสดใหม่ที่หล่อจนดินฟ้าเลื่อนลั่นได้เลย รูปร่างนะเหรอ... ข้าไม่ขอพูดเยอะ ขอมีกล้ามเนื้อแน่น ๆ ต้องมีกล้ามอกกล้ามท้อง” ลู่ยุ๋นหลัวพริ้มตาคิดถึงชายหนุ่มยืนเรียงรายให้นางได้เลือกสรร แค่คิดถึงภาพนี้ในหัวนางก็รู้สึกดีจนบรรยายไม่ถูกแล้ว