บทที่ 227

คราวนี้นางได้เข้าไปในเต็นท์ชั้นนอกสุด

ผู้ป่วยภายในเต็นท์แห่งนี้โดยพื้นฐานเป็นผู้ป่วยที่อาการไม่รุนแรง

แต่นี่ก็ไม่ใช่เวลาที่จะมาที่นี่ ท่านอ๋องเฉินดูเหมือนจะไปรักษาผู้ป่วยที่เต็นท์กระโจมอื่นแล้ว

ตอนนี้เขาติดเชื้อและอยู่ในเขตกักกันนี้ เป็นปกติที่เขาไม่สามารถอยู่เฉยได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อผู้คนกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่วิกฤต

หาคนให้ไปเรียกตามหาคงจะดีกว่า

ลู่ยุ๋นหลัวออกจากเต็นท์และรออยู่ข้างนอก

ไม่นานนักก็เห็นเงาในชุดสีขาวร่างผอมจากที่ไกล ๆ

แม้ว่าท่านอ๋องเฉินจะผอมลงไปไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาและรูปร่างที่สง่างามของเขา

ดูเหมือนไม่ว่าเขาจะอยู่ในสถานการณ์ไหนก็สามารถรักษาภาพลักษณ์อันอ่อนโยนไว้ได้ตลอด

ลู่ยุ๋นหลัวไม่ได้รอให้ท่านอ๋องเฉินถวายบังคม นางรีบจับที่ข้อมือเขาและแมะชีพทันที

ท่านอ๋องเฉินต้องการชักข้อมืออย่างไม่ต้องคิด แต่หลังจากเมื่อเห็นถุงมือที่สวมอยู่บนมือของลู่ยุ๋นหลัว เขาก็หยุดชักข้อมือออกทันที

หลังจากเวลาผ่านไปนาน

ลู่ยุ๋นหลัวก็ปล่อยมือของเขาออก "ไม้ลว ในสองวันอาการป่วยของท่านก็จะหายแล้ว"

เมื่อมองดูตุ่มหนองเล็กๆ บนหลังมือเขา บาดแผลนี้คงจะเป็นผลของการปลูกฝี การทดลองของเสด็จลุงสามนี้ดูเหมือนจะประสบความสำเร็จไปด้วยดีเลยทีเดียว

"ตอนกรีดแผลท่านเจ็บไหม ? ท่านปลูกฝีโดยใช้ของเหลวข้นของหนองบนตัวผู้ป่วยหรือสะเก็ดแผล ?" คำถามนี้ของลู่ยุ๋นหลัวทำให้ท่านอ๋องเฉินแทบไม่ทันตั้งตัว

เขาไม่คาดคิดว่าการที่เขาจงใจติดเชื้อจะถูกนางนั้นมองออก

แม้แต่วิธีการก็ยังเดาออกทั้งหมด

เขายิ้มอย่างช่วยไม่ได้ "ไม่สามารถปิดบังอะไรเจ้าได้จริง ๆ"

ก็ใช่สิ ทักษะทางการแพทย์ของนางเก่งกว่าเขามาโดยตลอด

แม้แต่วิธีการที่เขาคิดได้ นางก็จะคิดออกมาได้เป็นปกติเช่นเดียวกัน

ลู่ยุ๋นหลัวพยักหน้าอย่างภาคภูมิใจ

ไม่ต้องมองว่านางเป็นใคร

นางเป็นศิษย์ที่มีพรสวรรค์ที่สุดของสถาบันแพทย์แผนจีนโบราณในศตวรรษที่ 21

ถ้าไม่ใช่เพราะเหตุการณ์เหนือความคาดหมายนี้ นางคงเป็นผู้เชี่ยวชาญประจำสาขาที่อายุน้อยที่สุดไปนานแล้ว

ทักษะทางการแพทย์ราวกับฟ้าประทานของนาง หากจุดนี้ยังมองไม่ออก งั้นนางอยู่ศตวรรษที่ 21 อยู่หลายปีก็คงไร้ประโยชน์แล้ว

"ข้าอ๋องผู้นี้ใช้ของเหลวข้นจากผู้ป่วย ซึ่งนำไปเจือจางแล้วถึงมาทาที่แผล ถึงอย่างไรตอนนี้ก็ยังไม่แน่ใจว่าทำเช่นนี้จะปลอดภัยหรือไม่" ท่านอ๋องเฉินกล่าวหลังจากเงียบครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

แม้ว่าผลการตอบสนองของการทดลองเขาจะดูไม่รุนแรง

แต่สุดท้ายแล้วก็เป็นเขาคนเดียวที่ได้ทดลองดู

และไม่สามารถบ่งบอกถึงคนทั้งหมดได้

อีกทั้งร่างกายของทุกคนก็มีประสิทธิภาพที่แตกต่างกัน

ลู่ยุ๋นหลัวพยักหน้า

ท่านอ๋องเฉินช่างเก่งกาจสมคำล่ำลือที่สามารถค้นพบการปลูกฝีได้แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีเอกสารข้อมูลค้นคว้าใด

การปลูกฝีในคนเทียบได้กับวัคซีนในยุคโบราณ หรือก็คือการนำน้ำหนองของผู้ป่วยมาทาที่แผลของคนที่มีสุขภาพแข็งแรง บริเวณแผลจะทิ้งตุ่มหนองเล็ก ๆ เอาไว้ที่แขน เมื่อหลุดออกไปก็มีภูมิคุ้มกันต่อโรคฝีดาษแล้ว

วิธีการปลูกฝีในคนนั้นมีอยู่หลากหลายวิธี

เช่นวิธีปลูกทางจมูก

เป็นการนำสะเก็ดแผลของผู้ป่วยมาบดเป็นผงและสูดดมเข้าไปทางโพรงจมูกเพื่อปลูกฝี

อย่างไรก็ตาม คนเหล่านี้ที่ทำการปลูกฝีก็ยังมีความเสี่ยงที่แน่นอนอยู่

แม้ว่าอัตราการเสียชีวิตจากการติดเชื้อหลังการปลูกฝีจะลดลงมาก แต่ก็ยังสามารถสูงได้ถึงร้อยละสอง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับอัตราการเสียชีวิตร้อยละ 30 ของการก่อนที่จะมีการปลูกฝีแล้ว นับว่าลดลงอย่างมาก

แม้ว่านางจะยอมรับว่าท่านอ๋องเฉินนั้นช่างยอดเยี่ยมโดดเด่น

แต่วิธีการทดลองโดยใช้ร่างของเขาเองนั้นแย่จริง ๆ

“หลังจากนี้ไม่ว่าจะอย่างไรท่านห้ามเอาร่างกายตนเองมาเสี่ยงแบบนี้อีกเข้าใจไหม ?”

ลู่ยุ๋นหลัวพูดอย่างจริงจัง

วิธีการที่ท่านอ๋องเฉินใช้นั้นอันตรายเกินไป

หากไปตรงกับความเป็นไปได้ภายใน 2% นั้น นั้นเท่ากับเอาชีวิตไปทิ้ง

ท่านอ๋องเฉินเพียงแค่ยิ้มและไม่พูดอะไร

อีกทั้งยังชอบสายตาที่มีความห่วงใยของนาง