บทที่ 43

เช้าวันใหม่ก็ได้เริ่มต้นอีกครั้งด้วยอาทิตย์ทรงกลดแผดรังสีดั่งเปลวเพลิงอันแรงกล้าซึ่งดูยังไงก็ไม่มีท่าทีว่าจะมีฝนตกเลยแม้แต่น้อย

ถึงแม้ว่าเนื้อหาภายในกระดาษจะเขียนโดยไร้ซึ่งหลักฐานและเหตุผลใดมาเสริมอาจดูผิวเผินเป็นเรื่องโกหกคำโต แต่เขากลับให้ความหวังกับเรื่องนี้ถึงแม้จะริบหนี่น้อยนิดก็ตาม

ความรู้สึกนี้มันช่างไร้สาระ

หลังจากรองมหาเสนาบดีกล่าวจบองค์จักรพรรดิก็มิได้ทรงตรัสอะไรเพิ่มเติมอยู่เป็นเวลานานจนเขาต้องเอ่ยทูลกล่าวบางคำออกไป “องค์จักรพรรดิ”

จี้อู๋เจวี๋ยเหลือบมองรองเสานาบดี “เอาเป็นว่าเราจะหารือเรื่องนี้กันภายหลัง คนจากสำนักหอดูดาวหลวงอยู่ไหน ?”

ภายใต้กลุ่มคนจากราชสำนักต่าง ๆ ก็มีชายชราร่างกายซูบผอมก้าวเดินออกมาจากกลุ่มคน เขาคือหัวหน้าจ้าวหยวนของสำนักหอดูดาวหลวงหรือที่รู้จักกันว่าใต้เท้าจ้าว “ข้าน้อยกราบบังคมทูลพะยะค่ะ”

จี้อู๋เจวี๋ยยื่นกระดาษที่อยู่ในมือให้กับขันทีประจำโถงที่อยู่ใกล้เพื่อส่งมอบต่อไปยังใต้เท้าจ้าวของสำนักหอดูดาวหลวง

ใต้เท้าจ้าวก็กลับแปลกใจกับกระดาษตรงหน้าว่าทำไมถึงมีการพับเป็นรูปร่างเช่นนี้

เขาแกะอยู่เป็นเวลานานถึงจะคลี่ออกมาได้

ภายในกระดาษมีอักษรเขียนไว้ว่า “ทางโหราศาตร์ ณ วันที่สิบเก้าของเดือนสิงหาคม ยามซื่อ เวลานั้นจะมีฝนตกห่าใหญ่เทลงมา พร้อมกับอัสนีที่แหวกฟาดผ่าอากาศ”

วันที่สิบเก้าของเดือนสิงหาคมมันก็คือวันนี้ไม่ใช่เหรอ ?

ซึ่งเมื่อคืนเขาก็ดูการเรียงตัวของกลุ่มดาวแล้วกลับไม่มีวี่แววของการเกิดฝนใด ๆ

องค์จักรพรรดิให้เขาดูกระดาษแผ่นนี้นั้นมีความหมายแฝงเยี่ยงไร ?

ซึ่งเขาก็จนปัญญากับสิ่งที่องค์จักรพรรดิต้องการสื่อพร้อมทูลถาม “องค์จักรพรรดิ ข้าน้อยขอกราบบังคมทูลกล่าวถาม เนื้อหาภายในกระดาษแผ่นนี้ผู้ใดเป็นคนเขียนพะยะค่ะ”

จี้อู๋เจวี๋ยทรงหยิบถ้วยชาที่อยู่ด้านข้างทรงจิบลงคอไปอย่างแผ่วเบา “แม่นางท่านหนึ่ง”

“อีกทั้งเขียนให้ข้าเมื่อสองวันก่อน”

สองวันก่อน ?

และยังเป็นแค่แม่นางท่านหนึ่ง ?